Mijn vader ♡

[elisaaaa]

Hallo allemaal,

Ik ben nog niet zo lang actief hier, maar ik merkte wel meteen dat iedereen hier respectvol met elkaar omgaat, heerlijk om zoiets nog eens mee te mogen maken!

Nou, even mijn verhaal, ik ben Elisa, ik ben 18 jaar en ik studeer voor Verpleegkundige, ben momenteel leerling - verpleegkundige op de longafdeling (pulmonologie). Ik heb een kat, Minoe, mijn ouders en mijn broer en zus. Ook heb ik sinds 2008 een vriend, en hebben wij nu plannen om samen te gaan wonen.

Over mijn vader.. Hij is een vrij gesloten persoon, je hoort hem nooit klagen. Zo ook niet op vrijdag 10 februari 2012. Ik kwam thuis slapen voor een weekendje, omdat ik even rust nodig had van stress die ik gehad had die week met mijn vriend, mijn vader was de hele week al een beetje grieperig, en voelde zich niet lekker. Hij zei tegen mij dat het wel ging, en dat hij naar bed wou en of ik hem even wilde helpen met opstaan en alles opruimen. Hij is echter nooit in bed gekomen. Op het moment dat ik hem rechtop zette, vertrok zijn hele gezicht van pijn, hij werd lijkbleek, begon zomaar opeens ontzettend te zweten, en te hyperventileren, ik heb naar mijn zus geschreeuwd dat ze 112 moest bellen, die waren snel ter plaatse en hij is meegenomen naar het ziekenhuis.
In het ziekenhuis hebben ze mijn moeder van haar afdeling laten oproepen en is zij naar de SHH gekomen, vrijwel direct na aankomst is hij naar de EHH overgeplaatst, (Eerste Hart Hulp), allerlei apparaten werden op hem aangesloten, spray in zijn mond, infuus, allerlei medicatie en niet hielp in eerste instantie, het heeft tot 4 uur 's nachts geduurd voor hij stabiel was.
Hij heeft 2 dagen doorgebracht op de EHH (coronary care) en is toen overgeplaatst naar de medium care. De maandag ging het heel goed, en op dinsdag is hij overgeplaatst naar een normale hart afdeling en had hij alleen nog maar een infuus, geen ECG apparaat meer etc. Ik ben 's middags na mijn school langs gegaan, en hij voelde zich prima, had weer zin om zijn bed uit te gaan. Ik zei dat ik vanavond nog langs kwam met mijn vriend en zus, en ben met een gerust hart weggegaan.
Ik was nog geen half uur thuis voor we gebeld werden dat we meteen moesten komen... Hij had wéér een hartinfarct gehad... We zijn gelijk naar het ziekenhuis gegaan en daar aangekomen al vrij snel afscheid genomen omdat hij direct naar de OK ging. Ze hebben bij die operatie 3 stents geplaatst en hij is meteen teruggeplaatst naar de coronary care en weer aan allerlei hartapparaten.
Een paar dagen later leek alles weer goed te gaan, echter was zijn ECG nog altijd afwijkend, hij had een extra slag in zijn hart, maar geen pijn meer. De arts stelde voor dat hij kleine stukjes mocht gaan lopen, prima, ik hem begeleid, maar hij kwam niet verder dan de deur, dit was een groot uitroepteken, want hoeveel hartweefsel was nu daadwerkelijk afgestorven??
Artsen vertelden ons niet veel, 's avonds toen mijn vader sliep zijn we met de dienstdoende arts gaan praten, hij vertelde ons dat hij een groot infarct en een middelgroot infarct heeft gehad, en de kans bestaat dat hij waarschijnlijk nooit meer zal kunnen fietsen of lange afstanden kunnen lopen.. Je kunt je dit haast niet inbeelden als je vader al meer dan 30 jaar voor hetzelfde bedrijf werkt, iedere ochtend om 7 uur weggaat, alle klussen in huis zelf doet, noem het maar op... Dit was een grote klap voor hem en voor ons..

Hij is nu anderhalve week thuis, mijn moeder gaat iedere dag met hem wandelen, zij heeft 2 weken zorgverlof gehad, en begint vrijdag weer met werken, hier ziet ze zwaar, heel zwaar tegen op... Mijn vader heeft een aantal levensgewoonten moeten veranderen, en hij zal nooit meer kunnen werken, kwa inkomen zullen we er niet zoveel op achteruitgaan, omdat hij nu gewoon met pensioen is. Gister zou zijn officiele laatste werkdag zijn geweest... Hij baalde er zó van dat hij geen afscheid heeft kunnen nemen van zijn collega's, op de manier zoals hij had gewild en had gepland.
Wij hebben 32 vogels, zebravinkjes, waarmee we kweken, mijn moeder neemt nu 's ochtends vroeg ook alle zorg voor hun op, omdat mijn vader het niet altijd kan opbrengen, onze buitenvolière is nog niet helemaal af, het zal moeizaam gaan, en lang duren, maar de oude is in ieder geval verkocht.. De vogels zaten toch binnen met de winter..
We zijn nu van plan een hond te nemen, zodat mijn vader de deur wel uit moet, en zodat hij ook gezelschap heeft als zijn kinderen niet thuis zijn.... Wij moeten immers ook allemaal werken...

[trijnko]

Stevig verhaal Elisa. Kan me heel goed voorstellen dat je het hier best moeilijk mee hebt.

[moedermarloes]

Oh Elisa, wat hebben jullie een zware en bange tijd achter de rug. Wat lijkt het me vreselijk om je vader zo te zien veranderen. Heel veel sterkte.

[Edelweiss]

Hoi Elisa,
Dat is een heftig verhaal wat je hier schrijft! Een spannende tijd achter de rug en nu ook nog heel veel veranderingen thuis...k Wens jullie allemaal veel sterkte in het verwerken van alles. Hopelijk knapt je vader nog weer wat op, maar de beperkingen zullen toch heftig zijn!
Groejtes
Jorine
ps wat goed dat je je verhaal deelt! Dan kunnen we met je meeleven, anders hadden we t niet geweten!

[jippie46]

Heel veel sterkte voor jullie allemaal

Groetjes Jippie

[Evi.]

Hoi Elisa,

Dat is niet niks zeg, ik kan me voorstellen dat het voor jullie enorm schrikken is geweest en dat het helemaal niet fijn is wanneer je vader zoveel moet 'inleveren'. Ik vind 't wel goed van wat ik lees hoe jullie hiermee om gaan en ook al in het voren denken zoals bijv. een hond, etc. En ook goed dat je je verhaal deelt! Sterkte!

Groetjes Evi

[elly-gezelly]

Hoi Elisa,

Goh wat een pech!
Heel veel sterkte ermee, blijf hier maar lekker schrijven, wij zijn er om je te steunen.
Eén ding is een groot voordeel. Je vader kan zich gelukkig prijzen met jullie als familie, want jullie zorgen echt heel goed voor hem!
sterkte met alles
Elly

[Solstice]

Jeetje Elisa ik ben er een beetje stil van.
Heel veel sterkte voor jou, je vader en de rest van je familie. Zorg maar goed voor elkaar 

[Waterlelie]

Jeetje zeg, wat een verschrikkelijk nieuws!
Ik wil jou, je vader en de andere familie heel erg veel sterkte toewensen

[maraikie]

Wat een schrik zeg! En wat goed dat je het hier een beetje van je af kan schrijven.
Heel veel sterkte samen, en vooral voor je vader. Ik hoop voor hem dat hij een beetje een daginvulling kan vinden nu zijn leven zo op de kop is gezet.

Knuf!

[Marjohein]

Wat een verhaal!
Heel veel sterkte voor jou en je familie!

[tessa1975]

Wat een verhaal, daar word je stil van. Wat goed dat jullie zo snel gehandeld hebben!
Heel veel sterkte allemaal!
Tessa

[wendy24]

wat een verhaal zeg, wordt er een beetje stil van.
heel veel sterkte voor jullie allemaal

[elisaaaa]

Bedankt iedereen voor de lieve reacties! Het helpt mij inderdaad heel veel om dingen af te schrijven, ook praat ik veel met klasgenootjes van me omdat ik zelf flinke stress heb en veel op school gemist heb, nog 2 maanden en ik ga voor 3 jaar de praktijk in, en dan kan ik niet meer zo vaak afwezig zijn...

Wij kijken als familie echt van dag tot dag... morgen begint mijn moeder weer aan haar avonddiensten in het ziekenhuis en ik zou eigenlijk naar snowworld gaan, maar daar komt niks van, ik blijf lekker thuis en zorg dat hij iets te doen heeft en dat hij zijn dagelijks bewegingsbehoefte krijgt, ook hebben wij als verrassing dat we morgen voor een corgi gaan kijken, het asiel zou er nu 2 hebben, en wij willen er toch heel graag 1. Dat word helaas wel weer een drama met onze huiskoningin, de poes. 

Ik zelf ben vandaag weer thuis gebleven, ik had voor 1 uurtje naar school gemoeten, maar op dat vak lig ik gelukkig al ver voor, en heb me dus maar afgemeld en ben dingen voor mijn vader gaan halen die hij nodig had, en heb ervoor gezorgd dat al zijn mails en zijn marktplaats in orde was, ook de volière een beurt gegeven en vogels geringd van dit jaar... morgen de rest daarvan ook maar afmaken en dan over 2 weken heeft hij zijn eerste fysiotherapie...

Het gaat nog een lange, lange tijd worden, en ik blijf hier gewoon updates schrijven, en dingen die mij dwarszitten..

[JP]

Sterkte meid, je vader is nog niet zo oud denk ik? Hopelijk komt het toch nog enigszins goed.
Ik duim voor je.

[elisaaaa]

Hij is net 61 geworden, eergister zou hij met pensioen gegaan zijn, en zou hij morgen een afscheidsfeest hebben noem maar op.. Hij baalt daar ook wel echt van, en waar hij nog meer van baalt is dat hij helemaal niets van zijn baas gehoord heeft, daar werk je dan je hele leven....

[Dominique]

Heel veel sterkte met jullie familie Elisa

[kees01]

en waar hij nog meer van baalt is dat hij helemaal niets van zijn baas gehoord heeft, daar werk je dan je hele leven....

Hoi Elisaaaa,

Het is spijtig om je verhaal te mogen lezen. Het zijn idd geen leuke berichten en de schrik zal er goed in zitten.

Het helemaal niets horen van een baas waar men zoveel jaren voor gewerkt heeft is emotioneel erg hard. Hopelijk komt er toch nog goede berichten van die kant. Het zou immers misschien kunnen zijn dat die baas uit respect zich aan de zijlijn houdt totdat het wat beter gaat.... wie zal het zeggen.... maar een kaartje of een bloemetje op zijn minst.... had mijn inziens wel gekund.

Een afscheidsfeestje kan natuurlijk nog altijd lijkt mij.... wat niet is kan nog altijd komen.

Hopelijk mag je vader alsnog goed herstellen, en wens ik voor je vader veel beterschap en voor jullie en familie veel sterkte

Mtvrgrt kees01

[bioloogje]

Hoi Elisa,

wat vreselijk nieuws over je vader. Ik hoop dat jullie als gezin deze klap kunnen verwerken. Het zal zeker moelijk zijn voor je vader om nu zo beperkt te zijn. Geen afscheidsfeest, he jammer. Misschien dat de naaste collega's nog op bezoek kunnen komen?

Ik wens jullie heel veel sterkte.

groetjes bioloogje

[elisaaaa]

Naaste collega's zijn op bezoek geweest, zowel in het ziekenhuis als thuis. Dat was wel fijn, ook een collega die toevallig hetzelfde heeft gehad maar dan minder erg als mijn vader. Hij heeft 1 infarct gehad en mijn vader zo ongv 5.. Ze weten het niet precies.

Hij heeft 's nachts nog vaker pijn, dan krijgt hij meteen nitro, momenteel zijn ze in het ziekenhuis voor fysiotherapie en onderzoeken, en daar moet ik nog even op wachten want ik ben nu op school.
Ik baal zelf nog altijd heel heel heel erg hiervan, ik voel me echt dood moe, ik heb mezelf al vaker in slaap gehuild nu en ik heb stress met mijn vriend... Hij vond het een slecht idee dat ik voor een tijd terug naar huis ging, oftewel, we wonen niet meer samen, na heel veel ruzie, geschreeuws en alles wat je kunt bedenken snapte hij uiteindelijk mijn punt wel, maar wat is het kut om zonder hem te zijn 's nachts...

Verder heeft hij gister iets heel liefs gedaan, we gaan 30, 31 maart en 1 april een weekendje naar Scheveningen, hij heeft met mijn zus geregeld dat zij dan vrij heeft gevraagd zodat zij de zorg van mijn vader over neemt, mijn moeder is dan namelijk weer werken en ik had eigenlijk de 'regeling' dan..

Hij probeert weer dingen te doen, maar het is nog altijd van dag tot dag leven. Hij weet overdag niet wat hij moet doen, wat hij wil doen kan hij niet en als hij iets wil doen wat hij wel kan heeft hij vaak geen 'zin', dan kan hij zich er echt niet toe aanzetten.

Ik hoop dat mijn stresslevel ook wat gaat zakken nu, want het is echt niet leuk meer, constant hoofdpijn, moe, en zo zo veel slaap... Met het resultaat dat ik 's avonds ga liggen piekeren...