Een dag uit een leven met lef...... #2

trijnkotrijnko Administrator
Dit bericht is verplaatst van: een dag uit een leven met lef......
Ga naar laatste reactie«1

Reacties

  • goudvisjegoudvisje Gebruiker
    Hoe herkenbaar,trappen lopen is fitness voor ons, ik ervaar het alsof ik de mount everest beklim.
    Mooi geschreven, ook dat het zo weinig zichtbaar is totdat je in actie komt, zolang ik zit mankeer ik niks zeg ik altijd!
    Wat leuk poes Pluis! Genieten van zo'n kleintje he?
    Liefs en groetjes, Jolien
  • lemlem Schrijver
    Heel erg leuk Jolien, de eerste keer dat er een kitten in huis is, maar grappig!!!!
    Mooi. Als ik zit, mankeer ik niks!
    Lieve groeten terug! Berna.
  • lemlem Schrijver
    O sorry Trijnko, heb deze verandering gemeld, maar ik snap nu pas wat er werkelijk staat. Je hebt er een tweede versie van gemaakt omdat het aantal pagina's te lang is om door te scrollen, denk ik. Sorry! Dan gaan we hier straks weer lustig voort! Een lieve groet,
    Berna.
  • lemlem Schrijver
    #4 edited juli 2016
    Lieve luitjes,

    Na een slopende maand op school, laatste loodjes wegen immers altijd zwaarder dan verwacht, is er nu eindelijk rust aangebroken. Nog niet helemaal, want ik sudder nog wat na op de impressies, die ik gedurende het weekend bij een workshop over Rothko heb opgedaan. Het was heerlijk om op een dergelijke manier met een grote sprong uit de dienende schoolperikelen te springen en me aan een totaal andere wereld over te geven. Nu heb ik het gevoel dat ik direct de vakantie ben ingegaan, terwijl ik anders minimaal een week nodig heb om uit te rusten en de adrenaline anders te laten stromen.

    Kleine Pluis is beurtelings een tijger of een wilde boskat en dan weer een zacht en lief Pluizebolletje. ze groeit tegen de klippen op. Wel denk ik dat zeven weken toch te vroeg is en dat ze eigenlijk langer bij moeder had moeten blijven. Dat leid ik af uit haar aanhaligheid in de vroege ochtenduren, het likken en kruipen onder de oksel en in de nek onder mijn haar. Veiligheid en beschutting zoekt ze, is het eerste wat bij me opkomt. Ze spint zich daarbij ook een gat in de dag! Lieve mooie kleine grijze Pluis. Het is heerlijk om weer zo'n kleine zorgfactor in huis te hebben. Het piepend mauwen bij het wachten op wat komen gaat, het draaien om je benen, de vrolijke zijwaartse sprongen omdat je weer thuiskomt...! . Ik ben zo blij, dat ik er geen allergie voor heb!

    Vakantietijd, boekentijd! Ik ben begonnen in 'Een Klein Leven' van Hanya Yanagihara. Wat een heftig boek, maar wat razend knap geschreven en vertaald. Het ligt op een lijn met boeken als 'De Verborgen Geschiedenis' van Donna Tart en 'Het Puttertje' van de hand van dezelfde schrijfster. Als je dat dus ook uitgelezen literatuur vindt, moet je zeker niet aarzelen om aan deze te beginnen. Er is van het begin tot het einde de spanning van een groot geheim voelbaar.

    De inspectiekoorts was de laatste weken te snijden op school. Iedereen heeft zo hard gewerkt om alle zaken op orde te hebben, dat het bijna een farce is. Normaliter werkt het op de werkvloer anders met de grote groepen van tegenwoordig en al de taken, die vanuit de remedial teaching op het bord van de leerkracht zijn geschoven. Als men er nou eens wat helpende handen bij gaf, dan zijn er sterren van de hemel toe te voegen aan het waardevolle schattendoosje, die ze van mij meekrijgen, alles in krullende letters neergeschreven in hun levensbagage: 'Positief denken, oplossingsgericht handelen, mensgericht samenwerken.'

    We moesten in het kader van de samenwerking met een andere school 'Vreedzame school' worden, maar de echte vreedzaamheid voeg je toe, zodra de eerste stap binnen in de school gezet is, iedere dag een lepel met een flinke dosis aan liefde en hart voor elkaar! Het afscheid van de oudste kleuters was hartverwarmend en emotioneel. Iedereen moest een traantje weg pinken en niet in de laatste plaats ik, ook door het verlies van een aantal super ouders. Alle kinderen zijn allemaal stuk voor stuk in hun eigenheid geweldig en het afscheid nemen werkt al een paar maanden door, bij alles wat we doen! Laatste verjaardag, laatste project, laatste weeksluiting samen, etcetera!

    Helaas is het tuinweer nogal ver te zoeken. Wat onstuimig vliegen de zomerdagen aan ons voorbij. Dat het prachtige luchten oplevert is een voordeel en voor ons fotografen, is er altijd wel weer een pareltje te vinden, maar voor de tuin is het minder. Niet alleen groeien de bloemen tegen de klippen op, maar is hun vergankelijkheid ook groter, maar het onkruid doet even hard, dapperder nog, mee. Kleefkruid en hondsdraf overspoelen de tuin, om van de wilde bosaardbei maar te zwijgen. Het is het eeuwig durende gevecht tussen begrensde groei en overwoekerende grilligheid!

    Vanmorgen waren er om zes uur alweer dikke druppels, maar ik hoop tussen de buien door wel te kunnen gaan, al was het maar om de ergste nood te lenigen en het gras te maaien, dat heb ik vorige week woensdag gedaan, maar dat heeft een straffere hand nodig. Alleen moet de bodem dan niet zo drassig zijn en dat gevaar zit er op deze veengrond toch wel in!.

    Vorige week met het stof happen bij het opruimen op school(de groepen moesten leeg voor de schoonmaak, ze hebben geen idee wat dat me kost)moest ik alle zeilen bij zetten om het stof te blijven omzetten in zuurstof. Natuurlijke filtering is er niet bij evenals een goede ventilatie. Veelal de ramen en deuren openhouden. Gelukkig was de temperatuur te behappen en was het niet zo broeierig heet! Maar er waren momenten bij, dat ik me weer even een oud vrouwtje voelde en in stilte orde op zaken trachtte te stellen door rust te houden en me wat te focussen op de ademhaling. Het helpt wel om heel even zo'n kleine bewustwording in te breien in het dagelijkse programma!

    Van sporten kwam ook even helemaal niets en dat is het eerste wat ik merk. Daarmee gaat de kwaliteit hollend achteruit. Maar het was eenvoudigweg te druk en ik had geen puf meer. Er viel zoveel te doen op school dat ik doorgaans pas om half acht naar buiten kwam. Dan valt het niet mee om je naar de sportschool te hijsen. Vanaf vandaag pak ik de draad weer op.

    Er gaat wel weer een vakantieweekje vanaf. Ik ga met de drie zussen een week naar de Ardennen. Ben benieuwd hoe het daar is. Regenachtig naar alle waarschijnlijkheid, maar daar kunnen we ons op kleden. Ik denk dat er wat afgewandeld wordt en dan ben ik benieuwd hoe ik het met heuveltje op en heuveltje af vol ga houden. Ik zal jullie haarfijn op de hoogte houden van de zich aandienende perikelen en van de avonturen , die we doorgaans beleven!

    Tot die tijd Ajeto en hasta la pasta!

    Geniet van de vrijheid en fijne weken!
    :)>- :)>-
  • goudvisjegoudvisje Gebruiker
    Zo, wat een drukke tijd heb je gehad, je kan nu met een voldaan gevoel terugkijken.
    Wat verzet jij nog veel bergjes !! Petje af,vooral dat stoffige werk, begin bij het lezen alleen al te hijgen en niezen
  • goudvisjegoudvisje Gebruiker
    Er ging wat mis, had veel meer geschreven, ga hier verder:
    Wat fijn dat je niet allergisch bent,wat zul je genieten van Pluis.
    Nu heerlijk vakantie, ook fijn naar de Ardennen! Heuveltje op en af, dan heb je geen sport nodig en het vele bijpraten met de zussen, weet er alles van, bij ons gaat dat dan ook nog met een flesje erbij en dan geen spa rood
  • goudvisjegoudvisje Gebruiker
    Nou ja, schijnbaar werkt e riets niet goed, weer de helft kwijt.
    Veel plezier schreef ik nog en liefs, Jolien
  • lemlem Schrijver
    Lieve Luitjes

    Het is mal. De gang is er even uit, nu ik weer moet wennen aan het nieuw knisperende van een bijna lege blog. De belevenis is geschiedenis, door de tien sites van de vorige 'Leven met lef '. Ik ga nog wel even door als jullie het op prijs stellen. Ik heb op school ook al bijna geschiedenis geschreven, want ik begin aan het laatste jaar, heb ik voor mezelf besloten. Althans op mijn lieve oude Jenaplanschool, die volgend jaar een andere school erbij in krijgt om daarna, als het nieuwe gebouw klaar is, door te kunnen gaan als een nieuwe school. Ze heeft een nieuwe naam. Ik moest er, als taalgevoelige, ernstig aan wennen en ik geloof dat het niet echt went. Het geeft niet, want het is niet meer mijn geschiedenis. Wij komt er aan! Het klinkt niet, het hapert en stottert, het verhaspelt het zuivere taalgevoel. Ik had het anders bedacht. Maar ja! Daar ben je een kleine puritein voor.

    Toch ben ik voor de vooruitgang. Een nieuwe school met units, die kinderen op hun wenken bedient als het hun ontwikkeling aangaat. Veel te lang hebben we vast gezeten in het jaarsysteem, alsof de ontwikkeling per schooljaar te omlijsten zou zijn. Ik heb kinderen tussen de wal en het schip zien vallen omdat ze halverwege het jaar niet door mochten naar de middenbouw. Enfin, vernieuwing is met regelmaat wel een vooruitgang.

    Ik heb afgelopen zondag een heikel probleem met mijn tuinkacheltje getackeld. Op een gegeven moment kwam er niet alleen uit de schoorsteen rook, maar stond ook het hele ateliertje vol dikke rook. Shawl voor mijn mond gepropt, kacheltje helemaal open gezet en tot mijn grote opluchting trok een en ander al snel weg. Ik ben wijselijk buiten gaan werken. De tuin riep toch dringend om een eerste herfstopruiming. Drie vliegen in een klap, rookkolommen ontweken, longen gered en tuin aangepakt. Pfff. Had wel het gevoel toch met op het nippertje te zijn ontsnapt aan een desastreus gevolg. Hier en daar nog wat gezeur in de longtoppen, maar daar bleef het gelukkig bij. Ik ben nu een week verder, het zal wel los lopen.

    Vorige week heb ik , dankzij een aantal VVV bonnen, twee boeken aangeschaft. Nu liggen Connie Palmen met ' Jij zegt het' en Ernst Timmer met ' De val van mijn moeder' op het stapeltje te lezen boeken. Daarnaast heb ik ook het boek van vriendin Margret van Paassen: ' Dochter van mijn vader' bovenop liggen. Vooral het laatste boek staat me na aan het hart, omdat ik ook meehelp bij de boekpresentatie en daarbij 'speel' ik Margret met mijn stem. Het is een bijzondere ervaring om zo in het boek en in de ziel van de schrijfster te zijn.

    Vandaag lig ik niets te doen op de bank. Buiten is het guur, een oostenwind die door alle vezels van de kleding heen dringt. Geen weer voor de tuin of het atelier. Dan maar even een pas op de plaats, na gisteren een enerverende kampdag te hebben gehad met mijn lieve schatjes en mijn fijne duo collega. Het was een dag vol toneel, wandelingen(lees speurtocht) door het bos en beeldend atelier met wel tien verschillende leuke knutsels.
    Brandende voeten, weinig lucht en een ontladende moeheid schoot 's avonds in de benen om er nu nog niet uit te zijn. Dankzij die luie bui dus wel weer toegekomen aan het schrijven, zo kent ieder nadeel zijn voordeel om met Cruyff te spreken.

    Met schilderen zijn we weer vier nieuw vrouwen in de kunst aan het volgen. Abstract brengt me uit de comfortzone en het lijkt of ik ik nooit een kwast heb aangeraakt. Terug bij af, en zo leerzaam! Het is een fijn proces, we ploeteren, lachen, zuchten, creëren en ontdekken, ervaren, leren! Niets is zo weldadig dan te doen, welbevinden door ontladen met lieve mensen om je heen!

    De komende week is het herfstvakantie. Ruimte om er met de zussen op uit te trekken en om bij een andere vriendin een workshop linoleumsnede te doen. Daar heb ik erg veel zin in. Jullie zien, nog steeds is er geen 'dull moment' te bekennen. Integendeel. Af en toe wat luchthappen en pas op de plaats, maar zodra het kan weer gaan! Nieuwe energie opzuigen en omzetten in een creatief proces. Het is te doen. Lieve mensen, fijne tijd in deze zo moeizame dagen voor onze longen, voorlopig mazzelen we met een enorme nazomer, volgende week wordt er weer wat beloofd. We gaan het zien.

    Hastalapasta en ajeto!




  • lemlem Schrijver

    Lieve Luitjes

    Ik realiseerde me ineens dat de aanleiding om te schrijven over een leven met lef is weggevallen nu de eerste topic gesloten is en mensen dat niet meer geregeld zullen lezen. Met de dag komen er nieuwe mensen bij, die niet meteen zullen doorgronden wat die 'prietpraat' hier in de COPD topic doet.

    In 2008 kreeg ik de diagnose COPD, gold 3. Met een ernstige waarschuwing om onmiddellijk te stoppen met roken en te gaan sporten.
    Ik maakte elke fase door, die jullie ook zijn ondergaan. De schrik, het verdriet, de hoop die de bodem werd ingeslagen, de teleurstelling en ten slotte de boosheid en de standvastigheid om het aan te pakken. Ik dacht, ik héb COPD maar ik bén geen COPD en ik ga mijn lef, mijn moed tonen om het gevecht aan te gaan.
    Al struikelend vond ik de weg, soms ging het een beetje achteruit, dan weer vooruit, maar altijd met het hoofd omhoog om te zoeken naar wat de mogelijkheden waren en die ten volle te benutten.

    Ik ben een vrouw van 64 jaar en woon in het midden des lands. Ik heb vijf kinderen, twee meisjes en drie jongens, de jongste van 21 is nog thuis, vier lieve schoonkinderen en drie kleinzonen. Sinds kort heb ik weer een maatje, die Pluis heet. Daar hebben jullie al kennis mee kunnen maken. Pluis is tante Pluis geworden, want van het kleine bolletje pluizigheid is ze uitgegroeid tot een grote sterke poes van nog geen jaar, die me de oren van het hoofd eet. Ik voorzie dat ze straks nog op dieet moet.

    Ik werk fulltime op een basisschool in de onderbouw, maar heb wel wekelijks een 'oude mutsen dag' . Lichamelijk is het pittig met een hoop bukken, dansen, toneel spelen, lopen, want de kinderen zitten nu eenmaal laag bij de grond. Als tegenhang is er humor en heel veel kunstzinnige momenten, die de druk compenseert en de kinderen zelf brengen heel veel nieuwe energie mee, iedere dag weer.
    Naast het werk krijg ik inspiratie door mijn eigen kinderen en kleinkinderen, lezen, toneel spelen, zingen, tuinieren, schilderen en het voetbal van de jongens.

    Nog een nadeel zijn de rondwarende bacillen die die heerlijke snottebellen met zich meebrengen, maar stiekem heb ik bedacht, dat ik daar toch heel wat weerstand door opbouw. Misschien raak ik wel resistent, nog even volhouden dus! Tien jaar lang zong ik ook nog als backing vocal bij een band. Die werd helaas vorig jaar opgeheven. We coverden rocknummers en veelvuldig moest er op de toppen van de longen gezongen worden. Het hielp. Echt waar! Niet alleen leer je met zingen een goede beheersing over de ademhaling te krijgen, maar door zo veel volume te gebruiken moet je diep gaan, tot in het allerkleinste puntje van die uitgelubberde longblazen.Het zet de allerkleinste spiertjes die het nog doen, in werking en daarmee hebben we het dus over de betere longfitness. Ik ga een vervanging er voor zoeken, maar weet nog niet wat.

    Het schilderen met Olieverf is mogelijk door een oil out van lijnolie en eiwit te gebruiken, dan hoef ik niet te werken met de voor onze longblazen zo funeste terpentijn. Het werkt heerlijk en je kan er heel goed laag over laag mee voort. Mijn piepkleine atelier is op de volkstuin in Utrecht. Daar schilder ik ook vaak buiten, 's winters ben ik een beetje afhankelijk van de houtkachel, maar die is niet altijd bevorderlijk. Bij iedere lange ongebruikte periode weeft ze een geheimzinnig rookgordijn uit al haar poriën. Alle deuren open en wachten is het devies. Bij heftige kou of weinig tijd kan ik ook naar zolder waar ik een tweede atelier heb gemaakt en waar tante Pluis met regelmaat een wit olieverfvoetje probeert te halen.

    Om bij de voordeur te komen dien ik elke dag vier trappen op te gaan. Ik woon namelijk in een maisonette. Die trappen zijn dualistisch. Aan de ene kant drukken ze me steeds weer met de neus op de feiten, vooral als ik eindelijk boven ben en probeer zoveel mogelijk frisse buitenlucht naar binnen te hengelen, killing dus. Aan de andere kant zijn ze ook mijn dagelijkse zekerheid, waar het de beweging betreft, gratis fysiotherapie au naturel! :) Bruggen en trappen zijn mijn grote 'dood'doeners.

    Om ergens te komen loop ik met de benenwagen, als het moet van dit dorp naar Utrecht, of ik rij in een kleine blauwe prins, mijn twingo, die me trouw overal heen scheurt. Dat lopen heb ik op mijn COPD terugveroverd in de sportschool.. In het begin ging het moeizaam. Gierend en puffend haalde ik een kwartiertje.. Maar oefening baart kunst. In het begin ging ik na mijn werk drie keer per week naar de sportschool en nu wandel ik met gemak op de lopende band een half uur en als het zo uitkomt nog langer in een stevig tempo. Hardlopen lukt niet, maar stevig doorwandelen heeft wel een groot effect gehad op mijn uithoudingsvermogen en de hele sportschool op mijn doorzettingsvermogen.

    Binnenkort doe ik mee met een grote opening van de avond van vrouw Sprokkelhost in IJsselstein. Het heet 'De tijd der lusten' en is geïnspireerd door de tuin der lusten van Jheronimusch Bosch. Mijn hoofd verdwijnt in een enorm masker van een lelijke vrouw. Ik zie niets, ik hoor nauwelijks en als ik praat klinkt het alsof ik in een holle buis gepropt ben. Gelukkig moet ik een paar zinnen zeggen en nu moet er ergens wel een gat gemaakt worden omdat de microfoon aan de buitenkant van het masker zit. Daar bof ik bij, extra lucht is er daardoor ook. Verder zal ik tergend lelijk verleidelijk zijn, als ik het overleef zal ik jullie verslag uit brengen.

    Tante Pluis ligt lui naast me op bed. In de ochtenduren op de vrije weekenden hou ik ervan om heerlijk lang te luieren en te schrijven. Kopje koffie erbij en gaan. Straks ga ik me klaarmaken voor de voetbalwedstrijd van de zonen, het zal ijzig zijn, maar daarom niet getreurd. Dikke jassen en laagjes houden het warm. Heel veel laagjes, zodat er lucht tussen kan, veel lucht! ;)

    Ik wens jullie een fijne tijd, met veel of weinig sint of kerst, zo min mogelijk geurkaars en zo min mogelijk gourmet. Dat is namelijk hetgeen wat mij elk jaar weer de adem beneemt.

    Ik zeg jullie dag.

    Tot later.
    Ajeto
    Berna.
  • GJ65GJ65 Gebruiker
    Zo herkenbaar wat je schrijft, ook ik blijf zoveel mogelijk bewegen., na het trappen lopen moet ik altijd heel even op adem komen (nog geen halve minuut) dan kan ik verder de volgende trap. Heb meer moeite met lopen, alhoewel dat ook aan het weer ligt. Wind is funest. Heb in die ruim 8 jaar na de diagnose copd 4 het een plekje kunnen geven. Ik doe alles, alleen in mijn tempo, werk ook nog steeds en maak me niet meer druk om de cijfertjes van de longfunctietest. Wat ik nog allemaal doe en kan telt voor mij zwaarder dan een uitslag van een test. Misschien ben ik wel niet zo gemiddeld als waar zij van uitgaan als referentiewaarde. Hoop dat je blijft schrijven want ik persoonlijk heb veel aan jouw verhalen gehad. Hele fijne kerst toegewenst.
  • lemlem Schrijver
    Wat een fijne reactie en een extra stimulans om door te gaan. Dank je wel. We zijn goed bezig. Zet hem op en hele fijne dagen! ;)
  • hildjehildje Gebruiker
    Herkenbaar ! ik lees je nog steeds :-)
    fijne feestdagen en doe zo voort!
    lieve grtjs
  • lemlem Schrijver
    Dank je wel Hildje. Hele fijne dagen.
    Liefs
    xxx :-h
  • lemlem Schrijver
    Lieve luitjes,

    Het is alweer een maand geleden , dat ik mijn laatste bericht postte, hoog tijd voor een nieuwe. Op dit moment komt de zon in al haar uitbundigheid een einde maken aan de grauwe en mistige dagen van de afgelopen maand. De vorst zit nog in de grond, maar is aan het afnemen en weer komt er van die belofte die ons voorzichtig werd voorgehouden, misschien wel dagen vorst dit jaar, geen syllabe terecht. Winter lijkt op zijn retour.

    Ik ben thuis. Gisteren sloeg de vermoeidheid in alle hevigheid toe en kon ik niet meer mijn eigen lijf op de juiste lichaamstemperatuur krijgen. Op school heb ik braaf nog uitgebreid de verjaardag gevierd van een van mijn lieve schatjes en kwam die dag niet verder dan een blokuur en een filmpje waarbij ik bijna in slaap viel. Kortom, geen reserve meer om aan te spreken. Alle krachten vooralsnog opgesoupeerd, dus zegt dat lieve lijf mij dat het hoog tijd is voor een pas op de plaats.

    Er zijn ook weer veel enerverende dingen gebeurd sinds de laatste keer. Vrouw Sprokkelhorst en de Tijd der lusten was een eclatant succes. Wat heb ik genoten van de voorstelling, het samenwerken, het toneelspelen, de prachtige beelden, het podium, het applaus en de liefdevolle koestering van ieder, die meegewerkt had om dit stuk, met zang, dans, theater, muziek tot zo'n prachtig einde te brengen. Bloemen en hulde voor de regiseusse Ellen Löwik en de dansdocent Leah Jacob.

    Vlak voor het einde van de vakantie had ik mijn kleine blauwe prins naar de garage gebracht en ik werd nietsvermoedend opgebeld met de mededeling dat ik de auto kon komen halen, maar dat ie was afgekeurd. Dat kon helemaal niet. Die ouwe dappere blauwe, die me zo trouw door de jaren heen had gereden... Het was even slikken. Er was niets aan te doen. De reparatie van de verrotte dorpel aangaan, zou net zoveel kosten als de schat had gekost en was dus nicht im frage.
    Ik ging te voet terug en deed verder alles te voet. Een week lang sleepte ik me voort, nou ja, gelukkig was de conditie aardig op peil. Op een dag kwam er een advertentie op facebook van een van mijn moeders(vriendinnen)van vroeger. Haar dochter had 26 jaar geleden bij mij in de groep gezeten. Ze had een blauwe Twingo te koop. Dit kon niet waar zijn. Ik reageerde snel en hoewel het boven het budget was, had een snelle berekening uitgewezen dat ik binnen vijf maanden een lening bij een goede vriend zou kunnen afbetalen als ik het deed. Dat was te mooi om waar te zijn. Haar dochter had gezegd.'Zet 'm op facebook ma, stel je voor dat ene Berna of Liseth uit IJsselstein hem net op dat moment nodig had.' Nu jubelde ze tegen iedereen, die het wilde horen, 'Ik heb een gave'. Op advies van mijn lieve garageWillem nam ik nog een paar dingen door en hij wilde hem vervolgens nog even op de brug hebben. Daarna kwam hij de sleutels brengen en zei:'Als jij hem niet neemt, neem ik hem.' Deal dus. Zjeraardeke was geboren(naar mijn genereuze geldschieter vernoemd).
    Zjeraardeke is nog jong, van laat 2011, en prachtig. Ik rij weer als de koningin van Frankrijk er in rond. Wat zouden we zijn, zonder de auto!

    Op school zijn de perikelen hemelschreiend. Steeds meer mensen verlaten het zinkende schip. Dit wordt definitief mijn laatste jaar aan de jenaplanschool. Daarna valt het doek. Jaren lang is het mijn thuis geweest, meer dan alleen een werkvloer. Afscheid nemen doet pijn, maar ik ben op alle fronten aan het loslaten. Het is goed zo. Er ontpoppen zich weer zoveel nieuwe mogelijkheden. Ik ga nog een jaar invallen en dan mag ik op mijn lauweren rusten waar het de maatschappelijke verplichting betreft. Maar daarna ga ik los. Beeldende vorming met demente bejaarden of vluchtelingen staat hoog in mijn vaandel. Ik heb alle gelegenheid tegen die tijd om me daarvoor te kunnen inzetten. Of, in navolging van een lieve kunstvriendin, met een auto gastlessen geven aan asielzoekerscentra, ik verzin wel iets. Vrijheid in tijd is het hoogste goed.

    Voor de vakantie werd ik gevraagd voor een fotoshoot voor het longfonds en de nieuwe campagne Een rookvrije omgeving voor de nieuwe generatie. Wat zijn dat toch altijd cadeautjes. Met de kleine blauwe(toen nog wel) naar Amersfoort getuft en allerhartelijkst ontvangen door Monique en de fotoploeg. Lekker in de grime en volkomen au naturel voor de camera's. Heerlijk om even al die aandacht te voelen. Draai zus, draai zo, hoofd naar beneden en hoofd omhoog en lachen maar of juist minder of niet. Daar ging de deur open en wie komt tot mijn verbazing binnen. Mijn oud leerling van zeven, die naar een andere school in een nieuwe stad was verhuisd en die ook voor de fotoshoot kwam. Wat een heerlijk weerzien. Knuffelen, bijkletsen en natuurlijk ook samen op de foto. Het was een mooie ervaring.

    zie tweede bericht
  • lemlem Schrijver
    #15 edited januari 2017
    zie vorige bericht

    De kerst was rustig verlopen evenals oud en nieuw, waarbij ik vuurwerk nooit meer van de straat af bewonder. Nu had de dikke mist roet in het eten gegooid en was Claudia de Brey een meer dan welkome vervanging voor het feestgedruis. Interessante onderwerpen en snedige opmerkingen, iets waar ik aardig lang op kon door kauwen. De wijntjes zorgden voor een soezerige ondertoon, dus voor het eerste kind nieuw jaar door wilde bellen was ik a bijna in slaap gesukkeld. Officieel zou dochterlief met man en kinderen op bezoek komen. Grote boodschappen laten bezorgen(want zonder mijn lieve blauwe prins) het betere oliebollenmaakpakket in huis gehaald, om samen met de twee kleine schatjes hun eerste oliebollen in de pan te laten glijden, toen het telefoontje kwam. Ze waren gevild door de griep. Allemaal. Slik. Oké. Alleen zijn vond ik nooit een probleem, zin om het virus op te lopen had ik niet, dus thuis blijven voelde eigenlijk ook heel senang.

    Het hele nieuwe jaar begon uitstekend met mooie overwinningen. Lopen van mijn huis naar hartje Utrecht, goed voor zo'n 9 kilometer, was de eerste heldendaad. Conditie weer op peil en binnen twee uur gelopen. Dat voelde prettig. Aan schilderen ben ik nauwelijks toegekomen, wel een mooi doek net ijsvogelachtigen in de vrije lucht, nog lang niet af, maar het atelier is zonder auto niet te doen, dus dat komt nu wel weer als het weer zo mooi blijft, als ze vandaag laat zien.
    Van lezen komt minder, want ik ben hard toe aan een bril voor computer en lezen. Nu worstel ik met 3.0 en voel me kippig als een ui. Alleen met de zaklampmodus van de Iphone lukt het dan. Straks maar eens een 4.5 aanschaffen. De waarachtige sterkte. En daarna gaan we weer los.
    Pluis zit in haar bijterige periode. Ze doet hooghartig narrig en ik ga eens even bezien, hoe ik dat probleem kan tackelen. Er moet vast iets voor te vinden zijn.

    Ondertussen staat de maand februari in het teken van de check. Longen , vaten , organen en hart even door de mangel laten halen, dan kan ik er weer twee jaar tegen aan. Altijd een goed gevoel.
    Hoogtepunt van deze periode was het verzoek om mee te werken aan de uitzending van het longfonds over de campagne van de nieuwe app, waarbij je door een selfie met je Iphone de luchtmeting ter plekke kan uitvoeren. Hallo Nederland van omroep Max kwam er speciaal voor naar school. Wat een gezellig dagje werd dat. De kinderen waren door het dolle, met die echte camera's in de groep en een juf die gefilmd werd. Super om te doen en mooi gemonteerd. Helder en zoals het voelt voor ons. Eerst dacht ik, te veel drama, maar het is goed voor de buitenwacht om te weten hoeveel energie het leven ons soms kan kosten.
    Voornemens waren er halverwege de maand: Even een paar maanden alcoholvrij en in het kader van consuminderen een week dwars door de koelkast en de voorraadkast eten, geen boodschappen meer doen(nu al de zesde dag) en kijken hoe ver ik kom. Het resulteert in de meest creatieve recepten. Ik geef ze namen als eierbrij en snelle Tagliatelle en de laatste bleek de tweede dag met sambal badjak, ketjap en augurk heel snel om te toveren tot bamiatelle! Van het uitgespaarde geld komt de energiezuinige kleine koelkast! Wie weet. Ik hou jullie op de hoogte.

    Wie weet wat er straks weer allemaal komen gaat. In ieder geval is het vandaag een dag vol zonnige beloften ook al trekt de griep aan al mijn spieren. Wist in ieder geval niet dat ik er zoveel had. Ga toch zo een klein wandelingetje wagen. Beetje frisse lucht doet soms wonderen. Iedereen sterkte die dat nodig heeft.
    Tot later, tot gauw!
    Ajeto!

    Ber.
  • lemlem Schrijver
    Lieve luitjes,

    Er liggen turbulente tijden achter mij. Nee, ik doel niet op de storm van twee dagen geleden, maar in januari werd ik dus overvallen door de griep. Niets hoesten, niets keelpijn, niets slijmvorming en aanverwante artikelen, maar een vermoeidheid, zoals ik nog maar zelden heb waargenomen in mijn leven gepaard met een benauwdheid waarbij het erop leek dat de puffers in staking waren gegaan.
    De eerste twee weken dacht ik nog steeds in griep en griepverschijnselen, maar het bleef maar aanhouden, ook toen ik de rust weer had ingeruild voor de hectiek op school. Na ieder ieniemienie wandelingetje, bij elk gesprek dat ik aanvankelijk staande voer, moest ik na een minuut of drie gaan zitten om op adem te komen. Zelfs op de sportschool sloeg het gebrek aan zuurstof in de benen en kon ik niet meer vooruit. Dat was een bijzonder onaangename ervaring.

    De hartklep was het niet, dacht de cardioloog die zijn oor te luisteren legde op zoek naar hartruis, de echo kon weliswaar pas 4 mei gemaakt worden, maar hij had de indruk dat het beeld geen abnormale afwijkingen zou vertonen.
    De huisarts besloot na een maand toch een stootkuurtje prednison van 40 mg. gedurende vijf dagen te geven. Ik vond het vooruitzicht niet leuk en dat is een statement.
    met prednison kan je met het grootste gemak een haat/liefde verhouding hebben. Je lijf vervormt, je voelt je super naar, de gedachte alleen al dat je zo'n cellendoder moet slikken is goed voor een depressie van twee weken en aan de andere kant ga je je allengs weer beter voelen, doen een aantal dingen het minder maar je longen het beter. De gotspe, en de logica van het geheel is onnavolgbaar. Het werkt. Het is een paardenmiddel, het kwaadste kwaad maar....het werkt. Het doel heiligt de middelen zei men vroeger en in dit geval is daar geen speld tussen te krijgen.

    Het heeft in ieder geval ook geresulteerd dat er een nieuwe puffer is binnengeslopen waardoor ik de Seravent en de Spiriva kan laten. De smaak in je mond is een minuut lang verschrikkelijk, maar gisteren liep ik alweer als een kievit, fietsen ging nog niet helemaal zoals het hoorde, maar roeien kon ik ook. Het gaat hier o de Duaklir Genuair en het bevat de aclidiniumbromide en de formoterol fumaraatdihydraat ineen, dat is het handigheidje ervan. Nog maar twee puffers in plaats van drie, deze duaklir samen met de Alvesco. Ik hou jullie op de hoogte van de verlichting en de verluchting!

    Het is lastig met een tekort aan energie om het humeur hoog te houden, schrijven en schilderen en de projecten met de kinderen stimuleren het wel waar het kan. De flow, dat wat men nodig heeft om te leven, haal ik uit alles om school heen. Kinderen, kleinkinderen, familie, vrienden en die heerlijke hobby's De tuin heb ik deze wintermaanden maar even gelaten voor wat het was en het wordt wel weer tijd dat het Neo-puff-duo gaat werken, want ik moet de wilgen node snoeien, voor vogels en ander gebroed het als woon/werkplek in gaan nemen.
    Ook de boeken zijn links blijven liggen op Het diner van Herman Koch na, dat ik in een adem(nou ja...)heb uitgelezen. Wat een prachtig werk, wil nu natuurlijk ook direct zijn nieuwste. Dat wordt nog even sparen of uitstellen tot een moederdag.

    De lieve hemelsblauwe 'Zjeraar' brengt me met het grootste gemak overal naar toe en ik voel me maar wat gezegend met deze super Twingo. Niet in de laatste plaats door de stuurbekrachtiging, die maakt dat autorijden kippie-eitje wordt en niet zoals bij de kleine blauwe prins en krachtmeting met mijn spierballen. Gemak dient de mens en in ons geval zeker!

    Ik kijk tegen een lege week vakantie aan, maar geen nood, want niets vult zich sneller. Als ik niet te veel aan de computer blijf haken tenminste. Ik programmeer uit voorzorg de dagen met hier en daar een bijkom-dag om weer in balans te komen. Het gaat lukken, dat weet ik zeker. Na regen komt zonneschijn en lente kleurt alles lichter.

    Fijne weken en ajeto,
    Ber.



  • GJ65GJ65 Gebruiker
    Hoop dat je toch weer een beetje bent opgeknapt. Ik moet zeggen ben blij dat het voorjaar begint te worden, ondanks alle pollen waar ik toch heftig op reageer. De regen koude wind doen mij absoluut niet goed en ook dan merk ik dat ik stapje terug moet doen. Maar we blijven positief de volgende keer weer een tandje extra.
  • lemlem Schrijver
    Onkruid vergaat niet en zon maakt alles mooier! Dank je wel ;)
  • lemlem Schrijver
    Lieve luitjes.

    Brrrr wat blijft het lang winteren deze lente!. Ik had gehoopt op wat meer warmte. De zon doet haar best wel, tenminste, ik val voortdurend met mijn neus in de boter door af te reizen naar de meeste zonuren. Gisteren hebben zuslief en ik een prachtige wandeling over het Castricumse strand gemaakt. Mijn oren suisden van binnen minder hard, dan de wind die eromheen suisde en dat wil wat zeggen. Het amechtig hijgen kwam er ook net niet boven uit. Maar de zon scheen en bracht perfect blauwe luchten met daardoor hele prachtige witte wolken, een kunstenaar als Magritte waardig. De ochtend was ik al gaan schilderen met olieverf bij een vriendin met een inloopatelier in Castricum. Vandaar dat we daar waren. Ook een mooie grote ruimte om in te werken, wat weer scheelde voor het inademen van de olieverfdampen! Het was er goed toeven.

    We hebben vakantie, twee weken maar liefst. Ik heb nog geen ogenblik rust gehad door de mijzelf opgelegde verplichting, iedere dag wat te gaan ondernemen. Daardoor staat de sportschool tijdelijk op een wat lager pitje, omdat ik in de frisse(maar ijskoude)buitenlucht wat wilde bewegen. Het valt drie keer zo zwaar als op de sportschool en dat is een eigenaardig gegeven.
    De grootste benauwde dagen zijn al weer achter de rug en het is heerlijk te weten, dat je ze ook zo kan vergeten. Zodra ze weg zijn, lucht het op, letterlijk en figuurlijk. Mijn vakanties zijn al helemaal volgeboekt met leuke plannetjes, omdat ik anders snel de neiging heb om wat te gaan zitten suffen. Suffen is voor onze aangedane longblazen de hond in de pot. Daar worden ze maar lui van. Van de week zag ik de buuf hier beneden trappend tegen de wind in op haar fietsje. Ze heeft ook COPD en ik was plaatsvervangend trots op haar. Goed zo buuf. We bewegen de blazen binnenstebuiten en zorgen ervoor, dat ze in beweging blijven, dan kunnen ze ook niet zwaar neervallen.

    Het was weer boekentijd afgelopen dagen en ik heb er heel wat verslonden. Wat is het toch heerlijk om zo lekker de wereld af te reizen zonder uit je bank of stoel te hoeven komen. 'Birk' van Jaap Robben is nog het meest blijven hangen. Wat een prachtig en tegelijk diep tragisch boek.Hij is er flink voor in het hoofd van een jongetje gekropen. Knap als je dat op die manier kan verwoorden. Op school was het ook weer een uitputtingsslag van jewelste. Achter elkaar moesten vorige week onze verjaardagen gevierd worden en was er de afsluiting van het kernconcept(thema).

    De verjaardag was op de kinderboerderij. Op zo'n dag met die krioelende schatten van me met het roepen, lopen, eten, waarschuwen, bukken, reiken, komt altijd weer het obstakel 'Weinig lucht' meespelen. Hoe ik hem ook van me af probeer te houden, door met regelmaat even te gaan zitten, bij dit soort aangelegenheden laat hij zich niet verslaan. Aan het einde kan je me moe maar voldaan bij elkaar vegen! Geen nood, maar wel als er nog een hele drukke dag achteraan komt. Ook die heb ik dapper en op karakter doorgebracht en volgehouden. Daarna moest alles nog opgeruimd en wederom betekende het 's avonds een pas op de plaats. Dan is de bank goed, de televisie, of het boek en verder het eindeloze niets!

    Een van mijn laatste bloggen ging over de manier waarop mensen ons, uit goedertierenheid, dat dan weer wel, soms de put in kunnen praten. Ik heb het hier nog eens afgedrukt, omdat ik vind dat het vaak zo werkt:
    Ik heb vrienden die van me houden en bezorgd om me zijn. Ze vragen me bij iedere gelegenheid hoe ik me voel. Daarbij kijken ze me lang en doordringend aan en monsteren het gezicht op iedere graad van vermoeidheid. Het luiken van een oogopslag, het zuchten na een inspanning worden nauwlettend geturfd en als het bloed uit het gezicht trekt komen de bezwerende gebaren. Ieder moment van hun aanwezigheid wordt ik op mijn onvolkomen lichamelijkheid gewezen. Ergens in mijn achterhoofd wordt rebellie aangewakkerd tegen het onuitgesproken vonnis. Ik voel me in zo’n situatie doorgaans gewoon goed en gezond vermoeid na inspanning, maar moeiteloos spreiden ze de diepe put, waar ik kniesorend het gebrek aan energie in kan storten om er vervolgens in te mogen hangen. Ik bedank voor de eer.

    COPD vraagt om een grote mate van afleiding. Hoe meer we met ons neus op de feiten worden gedrukt, des te sneller ontdek je iedere kleinste belemmering. Die grenzen hebben we zelf ook haarfijn in de gaten. Maar soms ben je echt gewoon moe, zoals je in het dagelijks leven moe zou zijn en dankzij het labeltje COPD voelt het zwaarder! Negeer het labeltje een beetje. Echt, het helpt.

    Ik heb nog een ontdekking gedaan in deze weken. Ik wist niet dat ik het in me had, maar ik kan dus twee keer een heel uur over COPD praten en er anderen ook nog mee weten te boeien. Ik was gevraagd om op een symposium voor apothekers-assistenten te praten over onze aandoening. Ik was er 'de patiënt', want dat stond op mijn naambordje. Een beetje wonderlijke aanduiding vond ik dat.
    Het werd een leuke middag met de anekdotes die ik hier ook weleens doorheen vlecht, maar ik noemde ook het gevecht tegen onze eigen grenzen aan en de beperkingen die soms struikelend de overhand nemen. Ik hiel der een aardig zakcentje aan over en een prachtig boeket, maar dus ook de wetenschap dat ik het kan, entertainen en dat met een onderwerp als COPD!

    Vandaag is het Koningsdag, maar gisteren heb ik zoveel gedaan, dat ik vandaag maar eens een pas op de plaats maak. Lekker klodderen en schrijven, eventueel voor school aan het werk en zeker niet de drukte in en niets kopen. Ik heb alles wat ik nodig heb en het is goed!
    Ik wens ons allemaal een snelle warme lente en een heerlijke meimaand.

    Hastalapasta en Ajeto:
    Ber.

  • GJ65GJ65 Gebruiker
    moest stiekem toch wel lachen over het woord rebellie. Zo herkenbaar!!!! Herken zoveel wat je zegt over die vrienden ja ik weet dat ze het goed bedoelen zoals dat ook bij mij het geval is maar kan er af en toe pisnijdig over worden dat ik op dat moment zeg laat me mijn gang gaan!
  • caro72caro72 Gebruiker
    #21
    lem schreef: »
    Lieve Luitjes

    Ik realiseerde me ineens dat de aanleiding om te schrijven over een leven met lef is weggevallen nu de eerste topic gesloten is en mensen dat niet meer geregeld zullen lezen. Met de dag komen er nieuwe mensen bij, die niet meteen zullen doorgronden wat die 'prietpraat' hier in de COPD topic doet.

    In 2008 kreeg ik de diagnose COPD, gold 3. Met een ernstige waarschuwing om onmiddellijk te stoppen met roken en te gaan sporten.
    Ik maakte elke fase door, die jullie ook zijn ondergaan. De schrik, het verdriet, de hoop die de bodem werd ingeslagen, de teleurstelling en ten slotte de boosheid en de standvastigheid om het aan te pakken. Ik dacht, ik héb COPD maar ik bén geen COPD en ik ga mijn lef, mijn moed tonen om het gevecht aan te gaan.
    Al struikelend vond ik de weg, soms ging het een beetje achteruit, dan weer vooruit, maar altijd met het hoofd omhoog om te zoeken naar wat de mogelijkheden waren en die ten volle te benutten.

    Ik ben een vrouw van 64 jaar en woon in het midden des lands. Ik heb vijf kinderen, twee meisjes en drie jongens, de jongste van 21 is nog thuis, vier lieve schoonkinderen en drie kleinzonen. Sinds kort heb ik weer een maatje, die Pluis heet. Daar hebben jullie al kennis mee kunnen maken. Pluis is tante Pluis geworden, want van het kleine bolletje pluizigheid is ze uitgegroeid tot een grote sterke poes van nog geen jaar, die me de oren van het hoofd eet. Ik voorzie dat ze straks nog op dieet moet.

    Ik werk fulltime op een basisschool in de onderbouw, maar heb wel wekelijks een 'oude mutsen dag' . Lichamelijk is het pittig met een hoop bukken, dansen, toneel spelen, lopen, want de kinderen zitten nu eenmaal laag bij de grond. Als tegenhang is er humor en heel veel kunstzinnige momenten, die de druk compenseert en de kinderen zelf brengen heel veel nieuwe energie mee, iedere dag weer.
    Naast het werk krijg ik inspiratie door mijn eigen kinderen en kleinkinderen, lezen, toneel spelen, zingen, tuinieren, schilderen en het voetbal van de jongens.

    Nog een nadeel zijn de rondwarende bacillen die die heerlijke snottebellen met zich meebrengen, maar stiekem heb ik bedacht, dat ik daar toch heel wat weerstand door opbouw. Misschien raak ik wel resistent, nog even volhouden dus! Tien jaar lang zong ik ook nog als backing vocal bij een band. Die werd helaas vorig jaar opgeheven. We coverden rocknummers en veelvuldig moest er op de toppen van de longen gezongen worden. Het hielp. Echt waar! Niet alleen leer je met zingen een goede beheersing over de ademhaling te krijgen, maar door zo veel volume te gebruiken moet je diep gaan, tot in het allerkleinste puntje van die uitgelubberde longblazen.Het zet de allerkleinste spiertjes die het nog doen, in werking en daarmee hebben we het dus over de betere longfitness. Ik ga een vervanging er voor zoeken, maar weet nog niet wat.

    Het schilderen met Olieverf is mogelijk door een oil out van lijnolie en eiwit te gebruiken, dan hoef ik niet te werken met de voor onze longblazen zo funeste terpentijn. Het werkt heerlijk en je kan er heel goed laag over laag mee voort. Mijn piepkleine atelier is op de volkstuin in Utrecht. Daar schilder ik ook vaak buiten, 's winters ben ik een beetje afhankelijk van de houtkachel, maar die is niet altijd bevorderlijk. Bij iedere lange ongebruikte periode weeft ze een geheimzinnig rookgordijn uit al haar poriën. Alle deuren open en wachten is het devies. Bij heftige kou of weinig tijd kan ik ook naar zolder waar ik een tweede atelier heb gemaakt en waar tante Pluis met regelmaat een wit olieverfvoetje probeert te halen.

    Om bij de voordeur te komen dien ik elke dag vier trappen op te gaan. Ik woon namelijk in een maisonette. Die trappen zijn dualistisch. Aan de ene kant drukken ze me steeds weer met de neus op de feiten, vooral als ik eindelijk boven ben en probeer zoveel mogelijk frisse buitenlucht naar binnen te hengelen, killing dus. Aan de andere kant zijn ze ook mijn dagelijkse zekerheid, waar het de beweging betreft, gratis fysiotherapie au naturel! :) Bruggen en trappen zijn mijn grote 'dood'doeners.

    Om ergens te komen loop ik met de benenwagen, als het moet van dit dorp naar Utrecht, of ik rij in een kleine blauwe prins, mijn twingo, die me trouw overal heen scheurt. Dat lopen heb ik op mijn COPD terugveroverd in de sportschool.. In het begin ging het moeizaam. Gierend en puffend haalde ik een kwartiertje.. Maar oefening baart kunst. In het begin ging ik na mijn werk drie keer per week naar de sportschool en nu wandel ik met gemak op de lopende band een half uur en als het zo uitkomt nog langer in een stevig tempo. Hardlopen lukt niet, maar stevig doorwandelen heeft wel een groot effect gehad op mijn uithoudingsvermogen en de hele sportschool op mijn doorzettingsvermogen.

    Binnenkort doe ik mee met een grote opening van de avond van vrouw Sprokkelhost in IJsselstein. Het heet 'De tijd der lusten' en is geïnspireerd door de tuin der lusten van Jheronimusch Bosch. Mijn hoofd verdwijnt in een enorm masker van een lelijke vrouw. Ik zie niets, ik hoor nauwelijks en als ik praat klinkt het alsof ik in een holle buis gepropt ben. Gelukkig moet ik een paar zinnen zeggen en nu moet er ergens wel een gat gemaakt worden omdat de microfoon aan de buitenkant van het masker zit. Daar bof ik bij, extra lucht is er daardoor ook. Verder zal ik tergend lelijk verleidelijk zijn, als ik het overleef zal ik jullie verslag uit brengen.

    Tante Pluis ligt lui naast me op bed. In de ochtenduren op de vrije weekenden hou ik ervan om heerlijk lang te luieren en te schrijven. Kopje koffie erbij en gaan. Straks ga ik me klaarmaken voor de voetbalwedstrijd van de zonen, het zal ijzig zijn, maar daarom niet getreurd. Dikke jassen en laagjes houden het warm. Heel veel laagjes, zodat er lucht tussen kan, veel lucht! ;)

    Ik wens jullie een fijne tijd, met veel of weinig sint of kerst, zo min mogelijk geurkaars en zo min mogelijk gourmet. Dat is namelijk hetgeen wat mij elk jaar weer de adem beneemt.

    Ik zeg jullie dag.

    Tot later.
    Ajeto
    Berna.

    In 2008 die diagnose gekregen en nu nog zo goed te pas super! heeft u er ook emfyseem bij?
  • lemlem Schrijver
    #22
    Ha lieve Caro, COPD is een verzamelnaam voor òf chronische bronchitis òf longemfyseem. Ik heb inderdaad de laatste variant. Mijn grootste wapen in de strijd is de aanvaarding en niet de berusting. Daardoor blijf ik strijdvaardig. Het grootste gewin zit in de beweging en een matig eetpatroon en de optimistische kijk. Veel afleiding doet wonderen. ;)
  • caro72caro72 Gebruiker
    #23
    Dus je hebt geen chronische bronchitis maar longemfyseem wat je zegt de laatste variant dan heb je ook geen gold 3 want dat hoort bij de chronische bronchitis...bij mij zeggen ze copd gold 2 plus longemfyseem je hebt ook copd gold zonder longemfyseem dus ik snap jou copd gold 3 dan niet helemaal als ik eerlijk ben
  • StefanieStefanie Gebruiker
    #24
    caro72 als je door je emfyseem bijvoorbeeld nog maar 55% blaast met de longfunctietest dan val je in COPD 3 maar dat hoeft niet te betekenen dat je bronchitis klachten hebt of wellicht is het zo dat deze onderdrukt worden door medicatie. Als je emfyseem matig / ernstig is, dan kun je ook niet goed meer ( 1 seconde ) uitblazen. De rek is eruit, en dat hoeft niet gepaard te gaan met de slijmvorming of hoestbuien van bronchitis.
  • caro72caro72 Gebruiker
    #25
    owww oke wat mij wel opvalt ik hoor veel mensen die heel veel slijm hebben en het niet los krijgen maar ik heb helemaal geen last van slijm of hoesten....
  • StefanieStefanie Gebruiker
    #26
    Dat schijnt droge emfyseem te heten
  • caro72caro72 Gebruiker
    #27
    Dan baal ik wel dat mij spirometrie test voor twee weken gelden technisch niet goed geblazen is was met mijn fev1 van 1.85 naar 2.18 gegaan en mijn fev1% van 53.15 naar 56.81 en mijn fvc van 3.47 naar 3.84 ben er nog verdrietig van
  • StefanieStefanie Gebruiker
    #28
    Volgende keer kan toch weer verbeterd zijn?
  • caro72caro72 Gebruiker
    #29
    Maar van dat technisch blazen snap ik niks van heb ik dan de klem niet goed op mn neus gehad of wat het ook mag zijn....longverpleegkundige zei je hebt goed geblazen en de volgende dag zeg de arts wat anders het zal
  • lemlem Schrijver
    #30
    Mij is door het forum gevraagd of ik in het vervolg wil schrijven in het blogforum Tuurlijk doe ik dat, alleen ben ik dan minder makkelijk te vinden. Daarom vertel ik het jullie nog maar een keer. Wil je mijn verhalen blijven volgen, kom dan naar de topic longen, daar vind je mijn verhalen onder lem in de topic blog en interviews. Daar ga ik vrolijk verder met een dag uit het leven met lef!
Log in of Registreer om te reageren.