Een dag uit een leven met lef

lemlem Schrijver
edited februari 2018 in COPD algemeen
Lieve luitjes,

Hoera, ik heb officieel weer toestemming om mijn dagelijkse beslommeringen eens in de zoveel tijd met jullie in deze rubriek te delen. Van nature optimistisch van aard zal ik proberen om de zonneschijn er tussen uit te filteren, al ga ik een kist met zure appelen ook niet uit de weg. Ik heb jullie gemist. Mijn laatste blog van voor de verhuizing is al weer van voor de zomervakantie en hier nog wel ergens te vinden. In die tussentijd is het leven aardig op haar kop gaan staan en duurt het nu al weer een tijdje voordat ik daar de balans weer in terug gevonden zal hebben.

De herfst was er een van benauwd vakantie vieren in een notabene zonnig Portugal met het hele gezin. Alles was er. Kinderen, schoonkinderen en kleinkinderen. Die engelen van goedheid hadden me een vakantie van een week met elkaar in een luxe huis aan de Portugese Algarve bezorgd ter ere van mijn 65-ste verjaardag. Wat een mazzel. Alleen al de luxe van het oord was ongekend. Daar hadden we een beetje mazzel bij gehad, want het oorspronkelijke appartement had waterschade ogelopen en wij kregen dit ter vervanging aangeboden. Zwembad, poolkamer, je kon het zo gek niet bedenken. De koningin te rijk voelde ik me elke ochtend, een hijgende weliswaar, maar toch.

Voortvarend als ik ben ondernam ik ook mijn 'In mijn uppie-wandelingen'waarbij de eerlijkheid mij gebiedt te zeggen, dat ik in mijn hoofd meer aan kon, dan dat in werkelijkheid de reële situatie was. Maar ach, gewoon een beetje doorbikkelen. En door bikkelen werd het de drie opeenvolgende maanden ook, toen de invalperiode in Woerden achtereenvolgens een project en sint en kerst met veel verve uit de brede mouwen wist te schudden. wat was het weer genieten van al die lieve kleine koppies, maar wat had ik het zwaar met het vocht in de lucht, de kaarsjes, de takken en niet te vergeten de drukte die het allemaal met zich mee bracht.
Als je alleen al die verlangende blikken zag, was het alle moeite meer dan waard. Voor mijn tuin en voor de schilderclub was het me zwaar te moede. Dat had een veeg teken aan de wand moeten zijn. Ik had geen puf meer om daar nog energie in te steken. Wat kan een mens toch buitensporig, alle grenzen voorbij, te moe zijn.
Gelukkig hadden we het kerstdiner op de 23ste gezet en daarna lonkte een paar dagen van zalige zorgeloze nietsdoenerij. Ik zou de kerst wel door komen. Het laatste grote diner zo samen(dertien mensen sterk en twee broertjes van schoondochter)was een groot succes. ieder had wat meegenomen en ik had, als de voorzienigheid zelve, vast wat meegeef-bakjes ingeslagen. Die kwamen aan het einde van de rit goed van pas.

Tweede kerstdag 's morgens vroeg, na het schrijven van mijn blog, ging ik naar beneden om mijn befaamde bakjes oploskoffie te maken. Terwijl ik aan het aanrecht stond voelde ik de wereld vervreemd wegglijden, ik kreeg het koud, een vreselijk stekende pijn op mijn borst die uitstraalde naar mijn rechter arm, maar het allerergste waren de verkrampte toestand van mijn hals en kaken. Daarna kwamen de bij-symptomen, misselijk, duizelig, noem het maar. Ik strompelde nog naar boven en riep zoonlief wakker. Ondertussen had ik zelf 112 al gebeld. Ik wist dat het fout zat. Met de ambulance naar de hartbewaking. Diagnose Pericarditis, maar wel vreemd dat ik de symptomen van een infarct erbij ad. Het ECG-beeld liet echter alleen de ontsteking zien. Toch maar een opname van drie dagen om de boel te observeren en een batterij aan medicijnen rijker.
Daar lig je dan. Van het ene op het andere moment ben je uit de comfortzone gerukt en sta je te haspelen met je pyjama nog aan en in de wetenschap dat je je voeten nog niet zomerklaar zijn gemaakt. Een mens let op de meest wonderlijke zaken. Wordt vervolgd.


Ga naar laatste reactie«13

Reacties

  • goudvisjegoudvisje Gebruiker
    Jeetje Lem, dat is schrikken, ben benieuwd naar het vervolg.
    Het is te hopen dat het nu over is of is het iets blijvends?
    De rest van je verhaal, de leuke zaken, krijg ik terwijl ik het lees een warm gevoel bij, wat kun je het mooi omschrijven.
    Het is net of we om het hoekje met je meekijken, zag jullie zo voor me in Portugal en aan de kerstdis!
    En dat letten op wonderlijke dingen herken ik, hahaha! Vooral bij benauwdheid zijn de voeten als laatste aan de beurt he? T is zo bukken :)
    Sterkte met je gezondheid! Liefs, Jolien
  • lemlem Schrijver
    Lieve luitjes,

    24 februari 2018 is het alweer.

    De tijd vliegt voorbij. Intussen ben ik ook weer een afscheid van een dierbare bandgenoot rijker. Het leven moet nu eigenlijk gewoon de draad weer oppakken. Het is te lang aan de oneffenheidjes blijven hangen. Ik had jullie het vervolg beloofd.

    Na drie dagen cardio mocht ik met een batterij aan bloedverdunners weer naar huis. De moeheid bleef, de pijn bleef. Zes tot acht keer per dag had ik pijn op de borst, uitstraling naar de rechter arm, kramp in de kaken en hals en enorm benauwd, kortom het hele riedeltje, dat in mijn optiek bij een angina pectoris hoorde. Op oudjaarsdag in de voege ochtend was het weer zo heftig als de allereerste keer en ik belde weer 112. Geen twijfel over mogelijk, volgens de ambulance verpleegkundige. De cardiologe protesteerde heftig aan de andere kant van de lijn omdat ik met dat hartzakje bekend was, maar een ECG beeld dat er spontaan uitkwam wierp ander licht op de zaak. Naar de 24-uurs opnamen en met dezelfde vaart na echo en ecg weer naar huis. De pijn bleef terugkomen en geloof me, dan duurt een dag lang en is 6 tot acht keer zeer frequent. Wat een rotpijn!

    Dinsdags hield ik het niet meer, via de telefoon kreeg ik van een dienstdoende cardioloog 3x2paracetamoln voorgeschreven, toen die ook niet de gewenste uitwerking hadden belde ik woensdags om te zeggen dat ik wilde dat ze er goed naar zouden kijken. Ik vertrouwde het niet meer. Ik kon komen en men deed een heel uitgebreide echo aan bed, waarbij ik, geluk bij een ongeluk, een aanval kreeg. Ik mocht eindelijk voor katheterisatie. Dat kon 's middags al en om half vier wist ik dat mijn kransslagader voor 80 % had dicht gezeten, was er een stent geplaatst en had ik een blauwe arm van boven de elleboog tot voorbij de duim. Geen ontsteking van het hartzakje dus maar een ordinair infarct, met een functievermindering van het hart tot gevolg. De knijpkracht was nog nu 45 %. Normaal liggen die waarden tussen de 50 en de 60.
    One, ik was nog op tijd, het euvel was verholpen, nieuwe medicijnen, stent was gezet, we konden wel vooruit denken. Het allerbelangrijkste was dat ik van die vreselijke pijn, die me tien dagen had geteisterd, verlost was. Het leven lachte weer.

    Het ziekenhuis, die wereld op zich, begon een eigen leven te leiden en ik was er een kleine schakel van. Wat een wonderlijk bedrijf. eindelijk kon ik me beter poedelen zonder totaal afgemat terug te komen, kon ik opgelucht adem halen zonder te denken dat ik dood zou blijven, het was met recht, en voor ons copd-ers heeft het een diepere betekenis, een verademing. Daarna begon mijn gevecht om hart en longen op een lijn te krijgen. Hart is hart hoorde ik ze bijna woordelijk denken. Met longen hadden ze niets van doen. Ik werd ook geacht mijn eigen puffen te gebruiken en die werden niet door de afdeling verstrekt. Het geeft aan dat de mate van beleving een ver-van-hun-bedshow was.

    Hoe het verder liep vertel ik later.
    Tijd voor een tijdje uitpuffen.
    Hasta la pasta en ajeto!
    We blijven lachen, maar soms wordt het een mens wel moeilijk gemaakt!


  • goudvisjegoudvisje Gebruiker
    #3 edited februari 2018
    Jeetje Lem, dat is wel een uitkomst in dit vervolg, dus toch een infarct.
    En dan eerst al die tijd met die pijn en kramp zitten, het wordt wel vaker gezegd bij vrouwen wordt het vaker niet herkent.
    Maar jij had toch alle kenmerken lijkt mij, wat een ellende.
    Hart en longen samen is lastig, want ook al is het een andere benauwdheid het is moeilijk te merken waar t vandaan komt.
    Ik wens je een goed herstel en hopelijk kun je je conditie weer op peil brengen, want een stilzitter ben je niet echt zo te lezen.
    Sterkte en neem de tijd! Liefs, jolien
  • ShadowShadow Gebruiker
    Iem, ik wens je heel veel kracht en gezondheid toe.
    Het is niet niks wat je mee maakt in een tijd waar alles op zijn kop staat sterkte
    groetjes Shadow
  • lemlem Schrijver
    #5 edited maart 2018
    Lieve Luitjes

    Dat gevecht heeft tot nu toe geduurd en nu pas merk ik dat het licht weer begint te gloren aan de horizon. Het heeft natuurlijk ook alles te maken met de ontluikende lente, ook al zal er nog een klein koudefront langs zeilen dit weekend. Licht en warmte zijn de bron van leven, is mijn eigen credo. Er staat een uitje gepland voor de komende week, een weekend met mijn twee dochters naar Brugge. de stad van Guido Gezelle, van de historie, van kloostertuinen en Venetiaanse waterpartijen. We gaan de toerist uithangen, terwijl we ons laven aan het samenzijn. Moeder met dochters, hoe speciaal is dat. We slapen op drie bedden in een ibishotelletje om de kosten te drukken en het enige waar ik me licht zorgen om maak, zijn mijn eigen gebroken nachten.

    Het wordt geen lente-uitje, hebben de weermannen georakeld. Integendeel, staartje winter komt er aan. In het kader van de revalidatie heb ik mijn eigen bescheiden breiproject, het klaren van een das en hoofdband, toevallig gisteren beëindigd door de laatste steek van de pen af te laten glijden. Wat moet je anders, hangend op de bank!
    Het was mijn eigen miniproject. Hoe kom ik de dagen der revalidatie en ledigheid door. Geen kinderen die aan mijn mouwen trekken, geen spannende projecten op het netvlies, geen gerichte doelen in het vizier. Dus stelde ik mijn eigen kleine behapbare doelen en sprokkelde zo het zinvol leven bij elkaar. Deze week is er een energie bij gekomen die al een tijdje de bodem in was geslagen. Ik had er weer zin in. Hoe klein kan het zijn om het leven weer op te pakken.
    Het komt net op tijd en heeft daarbij lang genoeg geduurd, dat zwelgen in de ellende. Wel heb ik iedere dag braaf alles en alles wat me overkwam en dwars zat opgeschreven in mijn blog. Elke ochtend of iedere nacht. Vooral dat laatste kwam geregeld voor. Nog steeds moet ik wonderlijke verschijnselen, die uit het niets op komen duiken, een plek geven. denk dan in de orde van grootte als een overslaande of fladderende rikketik en moesten de Bètablokkers verhoogd worden, ook al heb ik een hartslag waar menig topsporter niet aan kan tippen.

    Denk niet dat ik, met die totale lethargie, achterover heb geleund, want beweging is de heilzame boodschap. Iedere dag koos ik een plek uit, waar ik mijn voetstappen achter zou laten. Nieuwpoort, Everdingen, Rhijnauwen, het IJsselmeer, de zee. Zolang er maar veld, beemd en water was én een veldkeuken, waar een heerlijk soeppie te nuttigen viel.
    Vorige week stond, met de regen, in het teken van de film. The three Billboards is een aanrader. Wat een prachtig staaltje van acteerwerk en wat een beklemmend verhaal. Van spanning hing ik tegen het doek. Ik was in mijn piere-uppie en dat was maar goed ook. Het is de gelegenheid om de hele film rustig op je in te laten werken. De dag daarvoor was ik met een vriendin naar De Wilde Stad geweest. Amsterdams verborgen bestaan. Ook boeiend, maar op een hele andere manier. Ik miste kauwtjes en kraaien, die hier thuis veelvuldig in de dakgoot toeven.
    Het lezen en schilderen komt mondjesmaat op gang. Dat vergt kennelijk veel meer energie en de tuin wacht op een nieuw huis. Dat project kan nu nog niet, maar is in het kader van de algehele gezondheid wel een noodzakelijkheid, die snel uitvoering moet krijgen. Zonder tuin is het leven eigenlijk niet mogelijk, al is het balkon altijd nog een ontsnappingsmogelijkheid en derhalve een goede tweede.
    Pluis is mijn trouwste vriendin gebleken. In tijden van grote nood zat ze onafgebroken bij me en gaf kopjes te over. Daarbij keek ze me met haar lieve poezen-ogen aan, met de tekst van Blof in haar poppetjes. Hou vol, hou vast.

    Twee vrienden zijn in die tussentijd gaan hemelen en het besef van vergankelijkheid is volop aanwezig, maar we gaan door. Afgelopen weekend de prachtige doeken van Neo Rauch bezocht in de Fundatie en vandaag ga ik met zuslief naar Museum Voorlinden, waar een boeiende tentoonstelling is van Shilpa Gupta met de fascinerende en uitdagende titel: 'Where do I begin.'
    Een uitstekende vraag om nu mee te eindigen.

    Ik hou jullie op de hoogte.

    Ajeto en tot gauw.
    Ber. :)
  • goudvisjegoudvisje Gebruiker
    Wat weet je het toch geweldig mooi op te schrijven, zelfs de ellende lees ik met een glimlach, wat leuk een weekendje Brugge, geniet ervan en daarna bijtanken op de bank, met filmpje of breiwerk :)
    Vergeet je das en hoofdband niet, t wordt weer winter!
    Veel plezier en succes en sterkte met het opknappen en revalideren! Liefs, Jolien
  • JohannaEJohannaE Gebruiker
    #7 edited maart 2018
    Wat een heftige periode heb je achter de rug, Lem! Ik hoop dat je heel fijne dagen hebt met je dochters, keep strong!
  • lemlem Schrijver
    Lieve Luitjes


    Was eigenlijk al een keer begonnen, maar door omstandigheden weer even achterop geraakt. De lente wil nog maar niet komen. Brugge kenmerkte zich door bittere koude en een wind die dwars door de broze adem heen sneed. De kamer was prima. Hoe lang is het geleden dat ik met mijn twee meiden samen op het grote bed zat, nu weer gezellig in een low budget kamer van het Ibis-hotel in Brugge. Zo heerlijk. Iedereen moet met tussenpozen met de voeten tegen elkaar gezellige verhalen uit kunnen wisselen. Niets helpt beter tegen een moederblues. Die had ik een beetje, door dat malle hart, dat zo eigenzinnig mijn gangen had bepaald.
    's Ochtends hebben we het meest leuke restaurantje van heel Brugge ontdekt. Allemaal naar Brunch and Books, zeker als je de letter en het woord liefhebt en je je kan verliezen in de klanken van Leonard Cohen, Bob Dylan en Paul Simon. Niets was warmer en derhalve konden we de dag goed tackelen. De loep lieten we aan onze koude neuzen voorbij gaan bij het aangezicht van de kleumende klompjes in de open sloepen. Snel het museum in, waar ik zowaar een Magritte en werk van Marcel Broodthaers ontdekte. Omlijst door de prachtige middeleeuwse muren, opkamertjes en hoeken en overruled door de oudste en dikste boeken met de eerste handschriften, waren het toch mooie kleinoden.

    De kou werd grotendeels te niet gedaan door de nabijheid van de dochters en dat prachtige en ontroerende samenzijn en een overkill aan thee en koffie, voor de meiden met de overrompelende lekkere chocola, Brugge op haar best. Het wandelen viel erg tegen. Na zeven kilometer was de energie helemaal op. Ergens werd de kiem gelegd voor een smiespelende onruststoker, die op het hart ging zitten en vreemde rikketikken uitdeelde. In die week zat ik bij de film Three Billboards. Het was superspannend. Maar halverwege zat ik in de halflege bioscoop en voelde die kleine kwelgeest heen en weer springen. Ongerust ging ik na afloop regelrecht bij de huisarts langs. Gelukkig was de film om 16.00 uur afgelopen. De huisarts was net aan haar avondspreekuur begonnen en ik werd ter plekke een spoedde. Ze was alleraardigst en stelde me gerust. De bètablokkers werden verhoogd na samenspraak met de cardioloog. Gelukkig bleef het gespuis nog even doorgaan zodat de huisarts overtuigd was van mijn gelijk. Hoe vaak ga je er naar toe en is de kwaal volkomen stil gevallen, terwijl je in ongeloof moet zwelgen als je in de sussende ogen van de arts kijkt.

    Voor lezen en schilderen heb ik nog even geen puf, al doe ik soms een kwastpoging. Het komt weer, daar heb ik het volste vertrouwen in. Ik probeer wel iedere dag iets te ondernemen. Derhalve kijk ik overdag soms een film of ik slenter, nee kuier, langs de Lek door de uiterwaarden, of ga lunchen met een vriendin in de Veldkeuken na een wandelingetje. Goeie tip die ik vorige week heb ontdekt. Met z'n tweeën lekker wandelen zonder wat te zeggen. Dit idee werd geboren uit het feit dat praten en lopen met de opstandige longen wat lastig is. Het bleek een uitkomst. We zagen specht en hoorden de buizerd, vinken en een eekhoorn. De takken kraakten onder onze voeten en de bomen ritselden. Elk geluid drong voor de volle honderd procent door. Zen waar je loopt. Probeer het maar eens!

    De longarts had een minder goede mededeling. Na al die hartperikelen was de benauwdheid alleen maar erger geworden, hijgend hert der jacht ontkomen. Zo voelde ik me. Geen sinecure. De bedrijfsarts besloot al dat ik typisch een gevalletje voorlopig volledig arbeidsongeschikt zou zijn. De uitslag van de longfunctie wees uit dat dit geheel en al terecht was. Hollend achteruit gegaan, nieuwe puf, longverpleegkundige in de arm, fysiotherapie twee keer per week. Bij de nieuw puf stond in de bijsluiter dt je het moest overleggen bin geval van hartproblemen als een verstopte kransslagader...uhhhh...ik wacht nog even met innemen tot ik de longverpleegkundige heb gesproken.

    Zo gaan we de paashazen in. De eieren heb ik op de valreep gekocht, een zak met heel veel kleine eitjes voor een mega groot plezier. We gaan ze, traditie getrouw, verstoppen in het julianapark. Eens kijken hoeveel er nu weer achterblijven. Toen de kinderen ouder werden ging het meer om de meesterlijke verstopte exemplaren die nooit meer te vinden waren. Voer voor een verdwaalde eierzoeker. De paalbrunch mag ook niet ontbreken, heb het boodschappen overleefd tot het klamme zweet op mijn rug stond. Zoonlief heeft de twee zware tassen omhoog gesjouwd, vier trappen op, een brug te ver.

    Ik heb bewust niet naar gold of stadium gevraagd, niet om struisvogelpolitiek te spelen, maar om zelf te blijven voelen waar dat vermaledijde lijf mee bezig is. 'Rust roest' zei mijn moeder altijd, ik geloof verdraaid dat dat een waarheid als een koe is. Volgende keer weer meer. Lekker veel eitjes speuren en er een paar smikkelen. De rest mogen de kinderen in het park. Veel plezier!

    Ajeto en tot later!
    Ber.
    :)
  • GJ65GJ65 Gebruiker
    Ahhh goed om te lezen dat je hier weer mag schrijven. Het zou verplicht leesvoer moeten worden voor iedereen die de diagnose voor het eerst krijgt (grapje).Brugge inderdaad prachtig en dat dan met je dochters te doen. Doe zo'n stedentripje ook regelmatig met onze dochter. Koude wind kan ik over meepraten wat ben ik blij dat het lente begint te worden en de temperatuur wat omhoog gaat. De afgelopen maanden zijn best moeilijk geweest met ademhalen, die koude wind benam me echt de lucht vandaar niet veel ondernomen. Nu het wat beter wordt weer meer naar buiten. Ook ik vraag nooit naar het goldstadium sterker nog doe niet regelmatig een longfunctietest meer. Heb de afgelopen 10 jaar geleerd naar mijn lijf te luisteren en stug door te gaan. Na mijn eerste en ook laatste ziekenhuisopname van een paar jaar terug konden de artsen zelfs niet geloven wat ik allemaal deed ondanks mijn zeer slechte longfunctie. Mijn longarts respecteert dat. Ik zeg maar altijd zo kwaliteit van leven is voor ieder verschillend. Ik heb nooit behoefte gehad een marathon te lopen. Tot nu toe kan ik nog steeds alle dingen doen, sommige dingen weliswaar in een lager tempo, die ik wil doen. Voor de rest ach pluk de dag zeg ik altijd maar. laat het zonnetje maar komen maar ziet er nog niet naar uit vandaag dus wordt een goed boek. Hele fijne dagen gewenst.
  • lemlem Schrijver
    Nu ik het overlees zie ik een overkill aan fouten en foutjes, die het zelfdenkende laptopje in mijn verhaal geschoven heeft. Mea culpa voor dat. De loep is de boottocht door de grachten van Brugge, Spoedde is een spoedje in het verhaal van de dokter. De paashazen zijn de paasdagen, al vind ik de verschrijving vermakelijk. We gaan de paashazen in, kan zo maar eens een nieuw begrip worden. Dank je wel lieve G, voor het enorme compliment. Ben zelf ook erg blij met mijn oude stekkie. Heb jullie zo gemist! Kwaliteit van leven is gelukkig door iedereen zelf te bepalen aan de hand van de mogelijkheden. We hebben er nog heel wat. Fijne dagen!
  • lemlem Schrijver
    Lieve luitjes,

    De eerste lentedag zit er op. Ik merkte vrijdag al dat er minder kou en vocht in de lucht zat. Bij een wandeling in Amelisweerd ontdekte ik én een nieuw natuurgebied én dat ik weer een redelijk stuk kon lopen zonder dat de merels en de duiven, de specht en de vinkies overstemd werden door het amechtige gehijg van de laatste maanden. Hoera! Ook de afstand was veel beter vol te houden. Daardoor ontdekte ik het mooie van de omgeving, een echte harten kei en een eekhoorn, prachtig kastanjebruin en glanzend die me de weg wees over het bospaadje. Wat een weldaad. Maar gisteren kon de lente pas echt los.

    Ik besloot er nog geen rokjesdag à la Martin Bril van te maken. Een wollen vest was er om me te behoeden voor eventuele avondkou. Maar het was eigenlijk niet nodig. Ik had afgesproken met de klankbordgroep van Kunst Centraal. Wij beoordelen de kindertheatervoorstellingen op geschiktheid voor scholen en daarna bepaald Kunst Centraal welke er in het kunstprogramma worden opgenomen. Het is een gouden bezigheid. Je ziet en hoort veel en doet daarnaast legio ideeën op. Never a dull moment. Ik besloot uit te stappen op de Neude om daarna naar de Stadsschouwburg te lopen. Dan sloeg ik twee vliegen in een klap. En mijn dagelijkse 'fysio-beweeg je fit' akkevietje en de vreugde van de volle lentezon en de vrolijkheid om me heen. Wat brengt zon en warmte toch een hoop gezelligheid.
    In de Stadsschouwburg was de voorstelling 'De onzichtbare man' van Artemis voor 4+. Ik genoot van het gegoochel met zichtbaar zijn en onzichtbaar en de vraag die het opriep. 'Is, wat er niet is, er misschien wel, en kan je ook de illusie wekken dat iets er is, terwijl het er niet is'. Filosofie op hoog niveau voor ons allemaal. Dat is het leuke van een goed kindertheater, de gelaagdheid voor iedereen, ongeacht je leeftijd. Het was weer een aanrader pur sang. Het terug wandelen bracht een ruimende bloemenmarkt in het vizier. Geen mooiere aanblik dan al die bloemen bij elkaar op een mudje, in containers vlak voor ze de auto weer worden ingeladen. De lente spatte er van af.

    Ondertussen begint het hier langzaam weer te kriebelen waar het de tuin betreft. Vandaag waag ik me aan de eerste inspectie na de lange troosteloze en koude winter. Ik durfde niet meer, omdat het huisje stormschade had. De wandeling ernaar toe vanaf de parkeerplaats is best pittig, dus ook daar was moed voor nodig. Maar met de frisse groene ezelsoren die tussen het uitbottende fluitenkruid omhoog sprongen werd mijn nieuwsgierigheid weer gewekt. Ik vrees met grote vreze, maar ik zal volgende keer nauwkeurig verslag doen van wat ik aantref.

    Vandaag is Pluis jarig, of misschien eigenlijk vorige week of zo. Maar ik ben de precieze datum vergeten. Gelukkig wordt je dan door de chipmeesters bericht dat het zo is. Ze krijgt straks extra aandacht en knuffels, want daar doet ze het net zo goed op als ik. Pluis is nu een tante Pluis, groot en sterk, ondernemend en ze heeft een onvervalst jachtinstinct. Bij elke vogel die overvliegt of langszij komt mekkert ze haar verdriet om de onbereikbaarheid van al dat lekkers. Ik heb de pinda's van de winter maar voor op de galerij gehangen, want op het balkon waren de vogels niet veilig.

    Met al de fysieke ellende heb ik wel stukje bij beetje het balkon al lenteklaar gemaakt. De oude rieten matten om het hekwerk weer vervangen door nieuwe. daar gebruik ik rolgordijnen voor van bamboe. Het moest in etappes, want veel bukken en buigen. Sommige dingen met de stoel er naast, zodat ik even kon uitpuffen, maar het is gelukt. Het staat lekker fris en opgeruimd. Nu kan alles weer bloeien en groeien.

    Met schilderen heb ik afgesproken om drie lessen in eigen tempo in te halen. Op een rustig tijdstip alleen met vriendin en docente óf op de drukke dinsdagavond en dan kijken hoe het gaat. Het heeft vooral te maken met het ventileren van de ruimte of ik het vol hou, ja of nee en anders moet ik wachten tot ik op de tuin weer buiten kan schilderen. We werken wel op de wijze van de Oude Meesters zonder terpentine. Ik krijg er in ieder geval weer een beetje zin in. En ik heb afgesproken mee te doen aan de honderd dagen contest, waarop je honderd dagen lang iets creatiefs doet. Tekenen, schilderen, schrijven, fotograferen behoort allemaal tot de mogelijkheden, maar als je eenmaal gekozen hebt, wordt het dus honderd dagen lang die discipline of dat onderwerp volhouden. Samen met vriendin stort ik me op water. Ik moet nog beginnen. Ben moed aan het verzamelen, want eenmaal afgesproken wil ik het ook echt goed doen. Al was het alleen maar om een dagelijkse discipline in te bouwen in deze 'vrije' ziektedagen.

    Zo stel ik mezelf ook de opdracht om drie tot vijf kilometer per dag te wandelen en daar dan wel een leuk uitje aan vast te plakken. Zoals laatst met zuslief in de kleine blauwe Prins(waar zouden we zijn zonder dat lieve autootje)naar Museum More in Gorssel, waar een tentoonstelling was van de moderne realisten en bankjes te over om tussendoor te zitten. Daarna nog even een stukje naar de IJssel gelopen. Het was zeer de moeite waard. 'n Pittig stukje rijden, maar dan heb je ook wat, hier in dat schone kikkerland. De tentoonstelling was prachtig. Wat een mooie dingen hangen er. Ik was weg van Het meisje met de witte bloem van Jan Mankes en de Distelvink van Ketmantel, maar daarnaast hing er nog veel meer werk dat meer dan de moeite waard was.

    De Puf heb ik nog niet genomen(Foster), ik bespreek het aankomende dinsdag met mijn longverpleegkundige. De Cardio-revalidatie zit er bijna op, daarna duik ik onmiddellijk de long-revalidatie in. Wat een voorrecht dat dat kan, als je dat bijvoorbeeld met China vergelijkt. In die zin hebben we het hier wel getroffen.

    Wish me luck voor vandaag met de tuin. Ik wens jullie net zo veel warmte en lentekriebels toe als hier. Dan kunnen we er in ieder geval goed tegenaan!

    Ajeto,
    Ber.

  • muffinmuffin Gebruiker
    lieve Lem
    wat kun jetoch prachtig schrijven, een genot om te lezen,
    ik heb gold4 en dag en nacht zuurstof ik zit in een rolstoel, echt stukken lopen kan ik niet meer (helaas) alleen een beetjein huis rommelen,
    gelukkig heb lieve kinderen en kleinkind, ze proberen me het altijd naar mijn zin te maken, mijn zoon komt 3x in de week lekker eten koken, en mijn dochter komt ook vaak
    in februari met dichter en schoonzoon naar hetUMC in Groningen gegaan , ik had een uitnodiging gekregen voor info over de behandeling met longventielen,eerst vanuit Rotterdam onderweg gestopt voor bakkie koffie met lekkers, daarna weer verder, in Harderwijk bij van der Valk hapje gegeten en verder naar Groningen is een behoorlijk eind vanuit Rotterdam
    Aangekomen in Groningen veel onderzoeken gehad, daarna uitslag bij dokter Slebos,wat ik had verwacht werd nu waarheid, hij liet ons de foto's van mijn longen zien, hij zei; zie je al die witte puntjes, dat zijn gaatjes die in je longen zitten en daar is geen plek om die longventielen in te zetten, helaas moet ik u teleurstellen, ik had u graag willen helpen, maar u longen zijn te slecht. ja.. ik had het wel verwacht, maar toch hou je hoop he!!!!
    Inmiddels was het al laat geworden, na zo'n lange reis, en mijn hoop was dus de grond ingeboord,
    Dus zijn we halverwege de reis weer bij hetzelfde restaurant, wat zo gezellig was op de heenreis heerlijk gaan eten, na het toetje, een heerlijke dame blanche, weer verder naar huis in Rotterdam, was heel moe na al dat gedoe
    thuisgekomen, mijn s choonzoon de rolstoel mee naar boven genomen en dochter mijn bedje in de slaapkamer open had geklapt zodat ik er zo in kon mijn medicijnen bij mijn bed gezet, en gewacht tot ik erin lag, zijn ze ook naar hun eigen huis gegaan,
    ja jammer weer een ilusie armer, maar heel rijk met zulke kinderen
    liefs Muffin
  • lemlem Schrijver
    #13
    Lieve Muffin, wat een mooie actie van die schatten van je. Inderdaad ze zijn onze grote rijkdom. Fijn als er een helpende hand en meelevendheid om je heen is. Ook als er geen kinderen zijn. Buren, vrienden, ouders, kunnen ook een zegen vormen.
  • lemlem Schrijver
    #14
    Lieve Luitjes

    Het is al weer even geleden. Ik ben ook zo druk met het vege lijf en alle afspraken er omheen, dat ik mezelf bijna zou verliezen. Maar nog niet helemaal, haha. Ondertussen ben ik begonnen met de longrevalidatie en de nieuwe puf(Foster). Beiden bevallen. De knoestige botten zijn blij dat ze weer knarsend uit de verf mogen komen en met de puf heb ik, lijkt het, meer lucht. Niet te vroeg juichen, want alle weertypes zijn nog niet voorbij getrokken sinds het verbruik. Ik kom helaas vooral mezelf tijdens deze periode nogal eens tegen, omdat ik teveel hooi op de vork neem. De fysio zegt terecht, dat dat niet erg is, want dat leert me vanzelf waar ik pas op de plaats moet maken of een dag voor pampus er voor over te hebben. Zo is het. Lekkere droge beredenering voor een waarheid als een koe. Wie zich brandt moet op de blaren zitten. Is dat erg? Wel nee, als het maar niet dagelijks is. Het hart speelt me alleen 's nachts flink parten en af en toe heeft het ineens een huppeltje.

    Het slapen gaat moeizaam, twee nachten slecht, dan van vermoeidheid weer goed, daarna weer slecht etcetera. In heftigheid kan ik het daglicht soms weer zien gloren. Ik vermoed dat stress ook een oorzaak is en de gedrevenheid waarmee ik de dag in ga. Gelukkig kan ik het een aardig eind van me af schrijven. Deze week zit ik bijna elke week in het ziekenhuis voor fysio, ademtechniek en dieet. Ik hoor dan ook de vele verhalen van mensen, die het aanmerkelijk zwaarder hebben dan ik. Bijvoorbeeld iemand die drie maanden lang al in het ziekenhuis aan het wachten is op een nieuwe long. Hoe verwerk je gemis van thuis, gezin, huwelijksleven in die gehospitaliseerde omgeving. Dan mag ik helemaal niet mopperen.

    Van de diëtist moet ik eiwitrijker gaan eten. Haha. Met de drie happen kwark voor de batterij medicijnen, waar ik 's morgens mee ontbijt, red ik het niet. Melk, karnemelk. Maar ik zit zo snel vol van al die kalklagen. Wat is wijsheid.

    Ondertussen ben ik het oude stramien aan het herstellen. Af en toe pik ik een draad van mijn oude leventje erbij op. Ben weer gaan lezen. Kan eindelijk de concentratie vasthouden. Dat heeft bij elkaar wel wat maanden geduurd. Het gevolg is een stapeltje boeken op het krukje naast mijn bed, waarvan Griet op de Beeck, Connie Palmen, en Renate Dorrestein er drie zijn, die vechten om aandacht. Met een vriendin ben ik een correspondentie over de vergankelijkheid gestart, daar valt Connie Palmen met haar beleving van het overlijden van haar Hans van Mierlo naadloos in. Ja ja, existentialisme, het waarom der dingen, het zijn toch zaken waar je je mee bezig gaat houden bij de afbrokkelende lichamelijkheid. Aan de andere kant timmer ik hard aan de weg om het weer op te bouwen. Met regelmaat door het nuttige met het aangename te verenigen. Bewegen ja, maar geen rondje rond de flat, dan naar een museum, of een mooi natuurgebied. Mijn kleine blauwe Prins brengt me trouw overal naar toe. Als ik Twingootje niet had, wat moest ik dan beginnen.

    Sinds vorige week ben ik ook weer aan de schilder. We hebben water als thema met Leonardo Da Vinci als voorbeeld. Ja, dezelfde als die van de Mona Lisa. Geobsedeerd door water was hij. Hoe meer ik me erin verdiep, hoe begrijpelijker ik het vind. Ik heb al prachtige foto's gemaakt. Gewoon van een glas waar water uit de kraan in gutst en waarbij de bellen in een vreugdedans omhoog bruisen. Het was al een schilderij op zich. Afgelopen dinsdag experimenteerden we met Bister, pigment en water. Dan blijkt maar weer eens hoezeer er in ieder van ons het kind nog schuilt. Die te vinden is gaaf. Ongekende mogelijkheden door te experimenteren met het materiaal, nat in nat, droog in nat, nat in droog, droog...en maar kijken en soms kwasten. Wij hebben foto's, internet, televisie voor handen, maar Leonardo moest het hebben van kijken, observeren, uren lang. Met name de Arno was een van zijn geliefde rivieren. Hij probeerde vooral de beweging te weergeven. Boeiende kost voor een studie.

    Vorige maand hakte de bedrijfsarts de knoop maar door. Geen school meer voor mij. Afgelopen, uit. Dat was even slikken. Ik ga weliswaar met pensioen in september en heb nagenoeg geen lucht om het lang uit te houden, maar dan toch is het nog confronterend. Gelukkig heb ik vorig jaar op mijn oude school een daverend afscheid gehad. Dat voelde wel een beetje als het einde van een carrière, dus een voorproefje had ik al gehad. Dus, slikken en vooral de zegeningen van de vrijheid tellen. Die zijn er genoeg. Tussendoor zijn er dagen van niets, pas op de plaats, uitrusten, tot rust komen.

    Ik ben bezig om langzaamaan het zomerhuis leeg te ruimen. Daar komt straks, als ik broers en vrienden moet geloven, een nieuwe voor in de plaats. Daar is mijn eigen paradijs met kieviten, grutto, ooievaar, mees en vink, de eenden en de waterhoenen met hun kroost. Haas en ringslang niet te vergeten en de kas van buur, die ik nu gebruik om bloem en groen voor te zaaien. Oost Indische kers, Lavatera, goudsbloemen, uien, aubergine. Alleen met het lopen er naar toe beneemt het me de adem al(letterlijk) haha. Maar genieten dat ik er van doe! Kalmpjes aan maar, dan breekt het lijntje niet. 'Aarden en bewust ademhalen' zegt Annet van de ademtherapie. Ik ben braaf en doe wat ze zegt. Omdat het helpt en af en toe even rauschen, om daarna een dagje plat te gaan.

    We struggelen door met strijd en levenslust. Ik wens jullie veel luchtige dagen toe.

    Ajeto

    Ber.

  • goudvisjegoudvisje Gebruiker
    #15
    Wat omschrijf je het mooi, feestje om te lezen maar je leven heeft een totale omslag gemaakt.
    Dat heeft ook tijd nodig, opeens worden er zaken afgesloten die niet meer terug komen zoals werk, je veranderde lichaam door ziekte maakt dat je meer moet nadenken bij alles wat je doet, moeilijk he? Ik vind dat ook.
    Met inderdaad af en toe een dag dat ik over mijn grenzen ga want zoek ik die nooit op dan ken ik die grens ook niet en dan maar een dag uitgeteld, soms heb je t er voor over.
    Combinatie longziekte en hart maakt het nog lastiger denk ik.
    Geniet van al het mooie! En ook sterkte met al het minder mooie eromheen.
    Liefs, Jolien
  • lemlem Schrijver
    #16
    Lieve Luitjes,

    Gisterenavond al begonnen aan een blog maar even zo vrolijk weer weggedrukt. Per ongeluk, maar dan verdwijnt alles als sneeuw voor de zon. Niet handig dus. Ik wijt het aan de vermoeidheid. Tjonge, jonge wat een drukke dagen kan een mens hebben, zelfs als de agenda het ziekteverlof aangeeft. Er zijn een aantal moetdingen, waar je niet om heen kan. De longrevalidatie twee keer per week, de wandelingen per dag, goed voor het hart en de longen, de vriendinnen die ik nu moet missen, als ik ze niet zie op het werk of daarbuiten en die benieuwd zijn hoe het met mij gaat.
    Het gaat.
    Niet extreem goed, veel kleine kwalen openbaren zich, ouderdomskwalen ook, waar ik ineens tijd voor schijn te hebben. Misschien is er te weinig afleiding en meer tijd om met het vege lijf bezig te zijn.

    De benauwdheid is sterk wisselend. De nachten zijn een ramp. Daar slaat de onzekerheid toe. Het hart is nog steeds niet in optima forma. Ze laat het niet toe op mijn linkerzij te liggen, geeft pijnsignalen af, het zorgt voor benauwde momenten en druk op de borst. Ik wijt het aan mijn eigen angsten en gepieker, dat ruimte schept in dat hele proces. Adem in en adem uit, ik ga in drie kussens hangen, zorg voor wat water naast het bed, probeer de gedachten af te leiden of schrijf alvast mijn blog. Het helpt wel, maar ik ben te weinig uitgerust. O, hoe kan ik verlangen naar mijn korte maar met slaap gevulde uren. Al het piekeren dat wakker houdt, zet geen zoden aan de dijk.
    Overdag neem ik veel te veel hooi op de vork. Het is lastig om de bezigheden te doceren voor een bezige bij als ik ben. Gewend om flink aan en uit te pakken zijn de tot rust gemaande ogenblikken een kwelling. Het is voor mijn eigen best wil. Daarvan ben ik wel overtuigd. Maar zeggen en doen is twee, zei mijn moeder altijd al. Zo is het. Het is mensen eigen om voortvarend over mispoge heen te stappen. Aan het begin van de volgende maand mag ik een dag bij de longarts en de andere dag bij de cardioloog langs. Ik heb om een andere cardioloog gevraagd, vanwege de ongeïnteresseerdheid van de vorige. Ik wil dat ze me als totaalpakket zien, niet als deel van het geheel. Voor mijn gevoel heeft het hartfalen alles met mijnc opd te maken.

    De longarts is bijzonder prettig en heeft uitgebreid aandacht en een luisterend oor voor mij en de kwalen. Ook op de longtherapie onderga ik alleen maar positieve aandacht. Wat een prettig gevoel is dat. Wat echt helpt is afleiding. Iedere dag verzin ik wel een bezigheid. Nu ik het schilderen weer heb opgepakt en zelfs uitgebreid, is er genoeg afleiding om niet stil te hoeven staan bij al die lichamelijke ongemakken. Bij vriendin in Castricum had ik de eerste voorzet. even uit de losse pols een onderwatertafereel schilderen. Heerlijk. De zachte smeuïge olieverf liet zich voegen en duwen. Het resultaat was er naar. De avonden op de cursus ben ik nu bezig met Monet, zijn prachtige kleuren en de vijvers met de leliebladeren. Door een beperking in de kleurkeuze krijg je een heel ander kleurenpalet, dan met zwarten en bruinen. Wat een leuke ontdekking. Op de tweewekelijkse vrijdagcursus schilderden we een fragment van een zijden jurk in de technieken van de aloude meesters. Wat een openbaring is het om te leren hoe ze de kleuren door elkaar aaiden, waardoor er een diepte ontstaat, die een verbluffend resultaat opleverde. Daarna liep ik op zijden wolken, haha....minstens een hele week.

    Vriendlief uit Washington is over. Dat betekent vooral etentjes in vier dagen tijd, daarna gaat hij weer terug. Hij helpt me bij het oppeppen van de oude tuinvriend, die een beetje eenkennig aan het worden is en zich langzaam maar zeker op sluit in zijn vesting. Hij komt niet meer op de tuin en met al mijn zuurstofgebrek heb ik dáár vooral te hard gewerkt. Drie teken en een hoop benauwenis was het resultaat. De tuin is in ieder geval weer te betreden. Het gras gekortwiekt en de bomen gesnoeid. Mijn eigen tuin krijgt nu ook meer lucht en minder hondsdraf, bosaardbei, brandnetel en kleefkruid te verduren. Er komt altijd wel wat eigenbelang om de hoek kijken. Ik weet niet hoe het met jullie is, maar eten is wel een dingetje geworden. Eiwitrijk eten om de spieren heeft de diëtist gezegd en braaf lepel ik kwark naar binnen met de enorme hoeveelheid medicijnen en drink mijn karnemelk op een dag. Alleen dat al vult. Maar als ik dan uit eten ga, is de prijs/hoeveelheidsverhouding ver te zoeken. Mondjesmaat, muizenhappen tracht ik te overtreffen om het wat gelijk te trekken, maar al snel zit ik te vol. Dat zal misschien nog wat beter worden.
    Voor lezen heb ik nog steeds weinig energie, de boeken liggen smachtend te wachten. Straks, als ik tijd te over heb om luierend in de tuin te liggen. Wie weet.
    Met de oude heb ik twee weken trouw de oogafdeling bezocht in het UMC. Wat een drukte daar en over kwalen gesproken, daar zijn die van mij bijna peanuts bij te noemen, als ik bedenk wat ik allemaal niet meer zou kunnen, zonder licht in de ogen.

    Zo zoeken we voort, tot de weg gevonden is voor een aangenaam en vreedzaam bestaan, maar wel met toeters en bellen. Aan saaiheid ga je dood!

    Ik wens jullie veel lucht en leven.
    Hastalapasta en Ajeto!
    Lieve groeten, Ber.
  • Anna50Anna50 Gebruiker
    #17
    Lieve Lem,

    Wat kan je toch mooi schrijven! Echt een genot om jouw verhalen te lezen. Ik zit dan hier met een lach en een traan te lezen. Wat herken ik toch veel. Door jouw visie ga ik ook voor LEF. :) Ik heb een hond die ik de laatste tijd maar kort uitlaat, omdat ik het niet meer kon. Maar vanmiddag heb ik toch een stuk meer gelopen. Daar ben ik trots op. Pas ook een stoelfiets aangeschaft en toch vanmiddag 15 min. gefietst. :))

    Ik heb het al eerder gelezen, maar je moet echt een boekje hierover schrijven. Ik denk dat mensen met COPD er heel veel aan hebben (zoals ik). Je doet het met humor wat iedereen wel kan gebruiken.

    Lieve groetjes,
    Anna
  • Anna50Anna50 Gebruiker
    #18
    lem schreef: »



    Van de diëtist moet ik eiwitrijker gaan eten. Haha. Met de drie happen kwark voor de batterij medicijnen, waar ik 's morgens mee ontbijt, red ik het niet. Melk, karnemelk. Maar ik zit zo snel vol van al die kalklagen. Wat is wijsheid.



    Ik gebruik flesjes nutridrink Compact Proteine. Zit een hoop eiwit in. Ik gebruik het niet elke dag meer. Ook neem ik kwark met vruchten. En probeer ik toch een stukje vlees tot me te nemen. Ook op advies van de diëtiste. :)

  • lemlem Schrijver
    #19
    Dank voor de tip lieve Anna en de mooie complimenten. Wat fijn dat jullie er wat aan hebben. Dat hoop ik altijd maar. Lieve groeten en ik ga nadenken over dat boekje!
  • GJ65GJ65 Gebruiker
    #20
    Anna50 schreef: »
    Lieve Lem,

    Wat kan je toch mooi schrijven! Echt een genot om jouw verhalen te lezen. Ik zit dan hier met een lach en een traan te lezen. Wat herken ik toch veel. Door jouw visie ga ik ook voor LEF. :) Ik heb een hond die ik de laatste tijd maar kort uitlaat, omdat ik het niet meer kon. Maar vanmiddag heb ik toch een stuk meer gelopen. Daar ben ik trots op. Pas ook een stoelfiets aangeschaft en toch vanmiddag 15 min. gefietst. :))

    Ik heb het al eerder gelezen, maar je moet echt een boekje hierover schrijven. Ik denk dat mensen met COPD er heel veel aan hebben (zoals ik). Je doet het met humor wat iedereen wel kan gebruiken.

    Lieve groetjes,
    Anna

    Ik sluit mij hier helemaal bij aan. Dat boekje zou er echt moeten komen. Wellicht dat het longfonds hier iets in kan betekenen want om heel eerlijk te zijn heb ik door het lezen van jouw verhalen en de revalidatie leren leven met lef. Natuurlijk heb ik slechte dagen maar ook zoveel "goede". Waar ik vroeger een half uur over deed doe ik nu misschien 1 uur of langer over maar ik doe het toch. Lieve Lem ga door met schrijven!
  • joop60joop60 Gebruiker
    #21
    @lem
    Met je verhalen, je wilskracht, positieve uitstraling geef
    je die mensen, die het heel moeilijk vinden om met Astma
    en/of COPD of een andere longziekte om te gaan, een "schopje" in de goede richting.
    Dank je wel daarvoor
    Joop
  • Anna50Anna50 Gebruiker
    #22
    GJ65 schreef: »
    Anna50 schreef: »
    Lieve Lem,

    Wat kan je toch mooi schrijven! Echt een genot om jouw verhalen te lezen. Ik zit dan hier met een lach en een traan te lezen. Wat herken ik toch veel. Door jouw visie ga ik ook voor LEF. :) Ik heb een hond die ik de laatste tijd maar kort uitlaat, omdat ik het niet meer kon. Maar vanmiddag heb ik toch een stuk meer gelopen. Daar ben ik trots op. Pas ook een stoelfiets aangeschaft en toch vanmiddag 15 min. gefietst. :))

    Ik heb het al eerder gelezen, maar je moet echt een boekje hierover schrijven. Ik denk dat mensen met COPD er heel veel aan hebben (zoals ik). Je doet het met humor wat iedereen wel kan gebruiken.

    Lieve groetjes,
    Anna

    Ik sluit mij hier helemaal bij aan. Dat boekje zou er echt moeten komen. Wellicht dat het longfonds hier iets in kan betekenen want om heel eerlijk te zijn heb ik door het lezen van jouw verhalen en de revalidatie leren leven met lef. Natuurlijk heb ik slechte dagen maar ook zoveel "goede". Waar ik vroeger een half uur over deed doe ik nu misschien 1 uur of langer over maar ik doe het toch. Lieve Lem ga door met schrijven!

    Dat vind ik nu ook om het longfonds in te schakelen. We hebben wel behoefte aan een vrolijke noot. ;)
  • lemlem Schrijver
    #23
    Ik zit me hier gek te blozen...! Wat lief! Ik hoop het altijd, er is zoveel te zeggen voor de positieve energie om onze problemen te tackelen. Ik ben ontroerd. Dank jullie, lieve luchtgenoten!
  • lemlem Schrijver
    #24
    Lieve luitjes

    Na alle lofbetuigingen, ik ben jullie zeer erkentelijk, gaan we weer door met ademhalen. Gisteren had ik een interview met RTV Utrecht omdat ze graag wat tuinen van het volkstuincomplex wilden delen met de rest van de goegemeente, om te laten zien, dat tuinieren veel verschillende vormen heeft. Mijn tuin was uitverkoren om de atelierfunctie die het voor mij heeft gekregen. Ik was zeer vereerd.
    Eigenlijk weet ik dat ik, als sentimentele oude dwaas, niet echt tegen de lofzang kan op iets wat mij dierbaar is. Ik heb een Appelboom van de kinderen had gehad en die is uitgegroeid tot mijn grootste wens, nl. De twee appelboompjes van de dichter Vasalis, omdat ze zich een dubbele stam had aangemeten. Bij het uitweiden over dit fenomeen voor de camera, snoerde mijn keel na de derde strofe dichter en dichter, ik voelde tranen omhoog wellen. Het was weer zo laat. Altijd als ik moet praten over iets wat me zo na aan het hart ligt, hou ik het niet droog. Ik wijt het aan het ouder worden, maar stiekem doe ik dit mijn hele leven al. Geef mij maar het toetsenbord en vroeger de pen!

    Ik zat daar in de warme zon en schilderde aan mijn doek met de waterdruppels in de voetsporen van Leonardo Da Vinci. Vogels erbij, bloem en struik alom vertegenwoordigd en het was een perfect plaatje. Goed zo. Zo leuk kan tuinieren ook zijn als je niet de hele dag met de neus op de aarde wil wroeten om naar onwillig onkruid te speuren. Soms moet je de natuur op haar beloop laten en hier en daar wat grenzen verleggen. Er komen droge dagen aan. een hittegolf is ons voorspeld. Dat wordt wel behoorlijk veel gegieter uit de sloot. Ja, op de ouderwetse manier. Naar de slootrand, gieter vullen , in de tuin leeg laten lopen en weer vullen. Als ik de hele tuin zo moet doen, is het een halve dagtaak.

    Intussen heb ik het boek uit gelezen van Renate Dorrestein. Niet in de laatste plaats omdat ze dat boek nog schrijven wilde vanaf het moment dat ze ongeneeslijk ziek was en de kanker progressief van aard, zodat er nog maar weinig tijd zou zijn. Wat een prachtige gedachte om datgene wat je in je leven hebt gedaan en dat je de moeite waard vindt, nogmaals voor het voetlicht te halen. Ik heb een diepe bewondering voor deze vrouw en haar gedachtegoed is meer dan de moeite waard om te lezen. Ik schreef er een aantal blogs over. Aan een woord heeft het ontzag niet genoeg.
    Voel wel de behoefte om weer te gaan lezen en eerst maar eens het bovenste boek van de stapel te nemen, die naast mijn bed ligt. Het veelbesproken en bekritiseerde boek van Griet Op De Beek, omdat ik nu eenmaal graag zelf een oordeel wil vormen over iets. De eerste hoofdstukken kunnen me nog niet erg bekoren. Ik wacht op het moment dat ik het boek ingetrokken wordt en het niet meer los kan laten.

    De fysiotherapie vordert gestaag en mijn spieren zijn aardig in kracht toegenomen. Het is zo heerlijk, om dat weer te ontdekken. Op een gegeven moment had ik alle apparaten wel gezien. Ik vroeg of er geen roeiapparaat in de buurt was. Nu komen ze die iedere keer getrouw binnen rijden en mag ik vier keer drie of twee of drie keer vijf minuten roeien. Ogen dicht en hup, daar vaar ik op de Kromme Rijn, een van de lievelingswatertjes rond Utrecht.'Wat heerlijk om je zo te zien genieten', zegt maarten de therapeut, je straalt van oor tot oor. Dat is helemaal waar. Wat een zaligheid. Goed voor mijn inlevingsvermogen en alle spieren doen en passant mee. Nog even en ik ben weer op de rivier zelf te vinden.

    Op therapie hebben we het over de grilligheid van ons luchtleven. Hoe weinig je er van op aan kan en hoeveel uitvluchten er voor benauwdheid te vinden zijn. Ook het feit dat de een met gemak de trap op kan en een ander juist helemaal niet, maar wel kan fietsen zijn van die onnavolgbare bokkensprongen van de longen. Schiet ons maar lek.

    De diëtist prees me de hemel in om de eiwitten die er binnen kwamen verstopt in mijn karnemelk en kwart, die ik gehoorzaam nuttig op een dag. Het enige waar nog heel veel winst bij te behalen valt is het eten zelf. Muizenhapjes zijn mijn deel en ik vind nauwelijks meer iets lekker. Hij dacht dat niet kwam door mijn puffen,d at verlies aan smaak en reuk. Daar moet ik dus toch een nieuwe afspraak met de huisarts voor maken. Maar eerst naar de cardio en de longspecialist volgende week. een week waar in ik trouwens voor de vierde keer oma wordt. Mijn dochter heeft a.s. maandag een keizersnede. Hoe spannend is dat. Het wordt een kleinzoon, net als de andere drie. Nog even en ik heb een elftal bij elkaar, net als mijn moeder. Maar die kreeg ze helemaal in haar eentje. Over respect gesproken! Een andere zoon is zijn bruiloft aan het voorbereiden. Het levert hilarische taferelen op, waar ik nog niet over uit kan wijden. Wat in het vat zit verzuurt niet.

    Op het ogenblik prat er ergens een verkoudheid. Dikke keel, hoesten, wat meer slijm.. Met die hitte heb je een beetje tocht zo te pakken. Op de tuin is het heerlijk. Daar waait het goed door. In de stad is het veel te benauwd, maar binnen-deur open 's morgens vroeg- de ramen bedekt met de rieten rolgordijnen, is het heerlijk koel. Op het balkon smelt je weg, net als juffrouw Scholte van Annie M.G. Schmidt. Die smolt weg op de Dam, als een pakje boter, maar dan alleen wat groter. Haha. Ik kan niet wachten op het nieuwe leven en op het feit dat ik deze liedjes allemaal weer van stal mag halen.

    Twee van de drie kleinzoons hadden een rapport gekregen. De een wat beter dan de ander. Ik vind het beiden kanjers, dus heb ik piepkleine tomatenplanten uit de kas meegenomen. Voor de een Tekentomaten en voor de ander Leestomaten. Je had de ongelovige snoeten moeten zien. Echt oma. En dan met een heel serieus gezicht beamend knikken. 'Tuurlijk jongens. Deze oma maakt toch nooit grapjes'. Die ontwapenende lach daarna en die glimogen. Daarvoor doe je het.

    Aan het eind van de maand gaan we met de zussen op glamping. Oef. Voor een ervaren kampeerder is dat altijd even slikken. Kamperen met de luxe van een huis. We gaan het zien en beleven. Ik doe getrouw verslag. Dat beloof ik jullie.

    Hoop op een luchtige zomer voor iedereen. Zet hem op allemaal en geniet.

    Ajeto en Hasta la Pasta
    Ber.




  • Anna50Anna50 Gebruiker
    #25
    Alvast gefeliciteerd met je a.s. kleinzoon. Leuk hoor en ook weer spannend! En een bruiloft ook nog. Voorlopig heb je je handen vol. :)

    Ik hoor dat wel vaker dat mensen hun smaak kwijtraken. Maar waardoor weet ik niet. Ik had het wel een beetje toen ik pas gestopt was met roken. Alles smaakte raar, maar dat heb ik gelukkig niet meer.

    Groetjes Anna
  • lemlem Schrijver
    Lieve Luitjes,

    Allemaal naar Zeeland en, zodra het lijf het toelaat, een e-bike huren en op de fiets met trapondersteuning met het grootste gemak een eind weg fietsen. Voor het eerst sinds tien jaar redde ik het om , dankzij de training op de sportschool en bij de fysio, met de geoefende beenspieren maar luchtloze longen door bos en duin, beemd en hei te fietsen. Heuvel op, heuvel af, tralala. Als een kind zo gelukkig met de zon op mijn toet en de haren in de wind. Wat een zalige uitvinding en wat boffen we daarbij. Kilometers kon ik vol houden en natuurlijk ging ik over alle grenzen heen, die ik dan 's avonds moest beamen en bezuren. Maar ik ben vooral van al doende leert men, het was mooi om uit te vogelen tot welke prestaties ik nog in staat was. Er kwamen heel wat kerfjes op de geluksbalk te staan.

    Ook de kleuren van het landschap waren van een schoonheid. Natuurlijk gekleurd door mijn eufore gevoel, maar toch. Een wereld aan groen openbaarde zich in alle tinten die je maar bedenken kon. Daarin wandelden de roombleke franse koeien en de lepelaars, de kluten en de futen, eenden in alle soorten en maten, steltlopers, plevieren, kieviten en hier en daar een stern kwam ik tegen. Wat een rijk land is die prachtige strook naast de Westerschelde. We deden allerliefste dorpen aan. Een minpuntje was het feit dat er nauwelijks koffietenten te vinden waren. Daarom fietsten we, voor mij, vaak net iets te lang door. Maar ach, een kniesoor die daar op let. Ik zat weer op de fiets en voelde me jong, kon de wereld aan. Kom maar op Dijk, kom maar op Brug, kom maar op hochie, ik trotseer jullie met verve!

    Na Zeeland eerst het trouwpartijtje van zoonlief, alleen voor de wet met een klein feest. Het grote feest komt pas 1 september. Maar de dag ervoor had ik op het balkon de , ietwat pierige planten geïnspecteerd en toegesproken. Zoonlief had ze een week lang in de droogte links laten liggen. Niet handig, want daar kunnen ze niet tegen. Ik week uit voor zijn ligstoel en stootte mijn ribbenkast tegen de opstaande klink van de deur. Au. Dat voelde ik goed. Geen aandacht aan besteed, maar de dag van de bruiloft had ik een gruwelijke pijn in mijn rechterzij. Gekneusde ribben. Jawel. 2018 is overduidelijk mijn jaartje niet! Ik wist niet, dat een mens zoveel pijn kon lijden. Vond elke ademhaling qua venijn op weeënhoogte staan. Wat een ellende. Dezelfde dag langs de huisarts. Paracetamollen en rust en verder was er niets aan te doen. Die woensdag zou ik naar Italié vliegen voor een week vakantie, maar ik kon niet meer op of neer. Vakantie geannuleerd en thuis gebleven.
    Mijn enige raad aan jullie is: Stoot nooit je ribben. Het is onaangenaam, duurt lang en is daarbij bijzonder pijnlijk. Vaarwel Bologna. Snif.

    Ik heb de pijnstilling voor de ribben inmiddels , vier maal daags twee tabletten paracetamol van 500 mg, aan de wilgen gehangen. Ik voelde me net een chemische fabriek en om nou te zeggen dat het allemachtig veel hielp, niet dus. Ik wilde weer voelen waar ik pijn had en hoe ik er naar kon handelen. Had geen zicht meer op hart, longen en ribben. Het was de beste beslissing ooit. Nu ben ik weer baas in eigen lever, nou ja, op de cardiochemie na. Die moet ik tot in lengte der dagen slikken.

    Ik had in mijn blog een stukje geschreven over het fietsen en dat ik zo gelukkig was geweest. Wat schertst mijn verbazing toen een van mijn vroegere vrienden van school op Messenger berichtte, dat er bij haar een e-bike in de schuur stond, een ouwetje, maar hij deed het nog best. Ik mocht hem met liefde hebben, anders stond ie maar te verstoffen. Hij was lila/paars.
    Perfecte kleuren en wat een prachtig aanbod. Ik ben in de zevende hemel. Vanavond mag ik hem halen. Ben zo blij als een kind op haar feestje. Nu kan ik van huis naar de tuin fietsen. Nooit meer in de file met de kleine blauwe Prins.

    Een ander belangrijke gebeurtenis viel ons nog ten deel. Kleinzoon Maxime is inmiddels geboren . Een wolk van een baby en net zo bedaard als zijn vader. Dubbel feest in de tent.

    Ik ben het bruidscadeau aan het maken. De overleden vader van zoonlief in pastel. Het lukt, stukje bij beetje. Ik duw en trek net zo lang tot het in de goede richting komt. De blik, de ogen, de neus, de baard, ik wil hem van het papier af laten komen. Ik heb nog twee weken. Wens me sterkte en duim dat het lukt!

    O ja, jurken passen is niet handig met een gekneusde rib en al helemaal niet als je er geen een echt leuk vind staan. Dat wordt nog een dingetje. Ik heb nog anderhalve week, maar ben gelukkig al weer iets mobieler. Nu vond ik het voor dit jaar wel genoeg aan pech. Ik wil weer vooruit kijken. Dat ga ik doen, bewegen met de nieuwe fiets en twee maal daags fysio, heeft de longarts voorgeschreven. Mijn blazen zijn achteruit gegaan, maar nu het hart weer enigszins normaal doet, kan ik weer meer aan de beweging doen. Daar ga ik voor.

    Hastalapasta en tot gauw!
    Ajeto,
    Ber.
  • GJ65GJ65 Gebruiker
    Ja die e-bike wat een uitvinding. Heeft mij mijn vrijheid gegeven naar het werk of boodschappen doen. Gaat nu allemaal. Jammer dat je trip naar Italie niet doo kon gaan. Ik vetrek morgen en Bologna staat ook op de planning. Gefeliciteerd met de geboorte van jouw kleinzoon en hopelijk heb je ondanks je ribben toch kunnen genieten van de trouwerij.
  • lemlem Schrijver
    ohhh, jaloers... Nee hoor, geniet maar lekker. Doe Morandi de groeten vanmij! In ieder geval zijn atelier. Veel plezier! :)>-
  • lemlem Schrijver
    Lieve Luitjes

    Het was een heerlijke maand om op terug te kijken, met een bruiloft als inluiding. Volledige versmelting tussen twee culturen. Het begon met een daverend Hennafeest en daarna het grote feest zelf op de dag erna. Tradities, volksmuziek met Tapan en Zurla, Ik voelde me erg feestelijk in de nieuwe jurk, ja hoor, geslaagd in een winkel en hele hippe laarsjes erbij gekocht om het compleet te maken. Helaas ben ik de laatste maanden qua conditie danig achteruit gehold. Moest regelmatig stoel of frisse lucht opzoeken, maar van beide was er in overvloed. 's Avonds om een uur of tien werden de laarsjes voor een paar stevige gympen verruild en daarna kon ik nog net het einde halen. O, wat had ik graag, als vanouds, op de dansvloer gestaan de hele avond. Kijken naar de uitbundige menigte is ook een ontdekking op zich. Dat wordt voorlopig het nieuwe tijdverdrijf.

    Morgen begin ik na het rampenscenario van de afgelopen maanden weer aan de fysiotherapie en ik kan niet wachten om de boel weer wat aan te sterken. Ik wijt het echt aan de beweging. Het grasmaaien was nauwelijks nog te doen in mijn kleine postzegelparadijs en de algehele fut om iets te ondernemen is er tijdelijk uit. Ik heb per ommegaande besloten er maar weer eens voor te gaan. Bij de pakken neerzitten kan het hele leven nog. Hup in de benen.
    Zaak is dat ik buiten het schilderen en schrijven om weer eens een zinvolle aanvulling op het bestaan vindt, nu mijn schoolloopbaan definitief is geëindigd en ik sinds 1 september officieel toegetreden ben tot de orde der grijze duiven.

    Met heel veel vrije dagen en museumbezoek achter de kiezen, droom i soms als een carrière als model of iemand die beeldende kunst kan maken met demente bejaarden. Niet het simpele handwerken maar dan ga ik voor megalomaan groot, met rollators op doek door de verf of iets dergelijks. In ieder geval iets dat de grenzen van een mens met alle tijd van de wereld een aardige eind verlegt.

    Eerst moet het atelier van de grond komen. Het oude huisje afgebroken, een nieuwe er voor in de plaats. Dus zal ik mijn overdosis werklust maar op de organisatie storten, al is dat geen sinecure voor iemand met nul aan organisatietalent. We gaan het zien en beleven. Ik heb daar wel de droogte van de afgelopen zomer voor nodig, want anders begin ik er niets. Zaak is de juiste mensen bij elkaar te krijgen voor weinig, want het nadeel van de vrijheid is het pensioen, dat niet zo vet is, als al die reclames doen geloven van de op-tropische eilanden-genieters van de televisie. Het is eerder pas op de plaats en alles kien spelen!
    Ben wel naar Antwerpen getuft om de opening van een expositie van vriendin en haar mooie vogel-etsen te bezoeken en daarmee gelijk natuurlijk het museum voor hedendaagse kunst binnen gewandeld. De ontdekking dat deze heerlijke stad zo dichtbij ligt was het zeker de moeite waard. In mijn hoofd heb ik er mijl op zeven van gemaakt, maar het was maar een uur en kwartier. Ik voorzie grote voordelen in het verschiet. Afstanden zijn er om overbrugd te worden. Dat zijn de hardnekkige slechte longen ook, al ben ik benieuwd in hoeverre het hart ook nog steeds een rol speelt.

    Het is al met al een wonderlijke maand geweest van vallen en opstaan, uithuilen en opnieuw beginnen, maar ik heb vertrouwen in mijn onverwoestbaar optimisme en het geloof dat het goed gaat komen. Ik ga er weer even hard aan trekken, want beweging is écht de basis voor een beter leven. Nu kan ik geen stap zetten, maar straks ligt er weer een wereld voor me open.

    En ik ga weer eens op zoek naar een leuke zang, club of koor of workshop, om het even wat, als er maar weer frisse lucht door die longen waait. Het heeft me altijd veel geholpen. Ik kon nog zo benauwd zijn, maar met zang kreeg ik de lucht weer terug!
    Vanmiddag naar een mooie poppentheatervoorstelling met de derde kleinzoon, de vierde groeit als kool en de vijfde is in de maak, vertelden mijn schatten mij!

    Dag, dag,
    Hastalapasta, kijk verder dan de miezerige motregen en je neus lang is en Ajeto.

    lieve groet, Ber

  • GJ65GJ65 Gebruiker
    Fijn om te lezen dat je toch hebt kunnen genieten van de bruiloft en dat je ondanks het vallen en opstaan toch optimistisch blijft, naar mijn mening de enige instelling om er mee om te gaan. Bologna is een prachtige stad. Ga er zeker nog een keer terug. Voor mijn longen was de stad vooral in de avond niet heel fijn. Door al de bogen (zuilengalerie) en het toch vele roken in de stad blijft de luchtverontreiniging hangen. Maar goed heeft gelukkig verder geen consequenties gehad en ondank dat weer enorm genoten van de vakantie in Italie.
Log in of Registreer om te reageren.