een dag uit een leven met lef......

Dit topic is gesloten
lemlem Schrijver
:W Ha die Ria.....
Een wat andere titel, dan beslommeringen of muizenissen.
Het kwam door de topic 'leven met lef' van Rianne ietsje naar onderen toe. Boeiend om te lezen!
Uit onze briefwisseling is gebleken, dat we vooral de stelling 'COPD, we kunnen er mee leven, maar we gaan er niet naar leven' volledig onderschrijven.
We zouden zoeken naar een mogelijkheid om onze briefwisseling voort te zetten onder een andere topic.
Ik denk, dat deze vlag de lading dekt.  ^O^

Heerlijk voor jou, dat manlief weer thuis is en jullie de draad op kunnen pakken.
Het zal zeker nog even wennen zijn.
Gisteren ook zo genoten van al dat water, dat met bakken uit de lucht kwam zeilen.....

Ha, ha het ultieme moment om me eens met schoonmaakwoede op het huis te storten.
Dat zuchtte toch al een beetje stoffig onder mijn uithuizigheid naar tuin en bric a brac!
Eerst maar weer eens beginnen met die eeuwige was.
Ik vind het een gotspe, dat hoofdklasse-voetballers drie maal moeten trainen en dan heb ik het nog dubbel ook! En daarnaast dan een wedstrijd minimaal per week.(soms twee)
Weet jij.....en vooral bij zeer nat weer.....hoeveel heftig vuile was dat geeft.

Maar....ook wel heerlijk als het allemaal zo lekker fris aan het lijntje hangt. Ondertussen heb ik genoeg tijd om te mijmeren over het boek'Het zwijgen van Perlmann' van Pascal Mercier.
Zelden een taaier begin meegemaakt. maar ik weet, dat, als het maar een beetje in de buurt komt van zijn boek 'nachttrein naar Lissabon' het zeer de moeite waard zal zijn om door te zetten.
Het hoofdthema is een filosofie rondom taal.

Tegen de tijd, dat ik zolder en trap en hal ( de jongens moeten dus nu ook vandaag de eigen kamers doen) en badkamer heb gedaan, waarbij ik me altijd afvraag, of er minder prikkelende schoonmaakstoffen  :N zijn te vinden, die toch krachtig genoeg zijn, ben ik wel weer toe aan een blik op de computer.
Kop koffie erbij, wat is vakantie toch een heerlijkheid.
Daarna mijn kamer en de huiskamer....die zijn het snelst klaar. Wc-eetjes voor het laatst en als toetje zelfs de galerij geschrobd....mooi woord....geschrobd.
Lang leve het fitnesscentrum dat huishouden heet!
Denk niet, dat ik er aan verslaafd ben, want geloof me....dit is een ongelofelijke uitzondering.
Geen tijd voor met die fulltime-baan.
Maar daardoor smaakt de voldoening zoet! :Y

Ik ben vorige week op onderzoek uit geweest naar tempera.
Ik heb er vorig jaar mee geschilderd in la douce france en het heeft zulke prachtige kleuren.
Je moet er pigmenten voor oplossen in een ei-mengsel( met o.a. lijnolie en damar-vernis)
Ik heb het nu in huis en wil er vandaag mee aan de slag.
Ik laat je nog even weten of het gelukt is, ja dan nee!

Heb het goed
huggie,
Berna. *)


Ga naar laatste reactie«137

Reacties

  • kockiekockie Gebruiker
    Hoihoi Berna,

    Prima topic, lijkt me! Zo kunnen we iets over leven met COPD  kwijt en "en passant" onze zieleroerselen erin betrekken. Ook ik vond "Leven met lef" een interessant artikel. Hoewel COPD bij mij nog in het beginstadium zit (Gold 2 volgens mijn ha) heb ik in het ziekenhuis onlangs gezien wat ons voorland kan zijn en ik denk dat een beetje lef net is wat we nodig hebben.  ^O^

    Ik moest wel lachen om je schoonmaakuitingen. Eigenlijk zou ik in deze vakantieperiode ook eens driftig door ons huis moeten razen... Een beetje heb ik dat wel gedaan, o.a. tijdens het ziekenhuisverblijf van mijn lief, maar echt puf heb ik er niet voor. Jij hebt je vuile voetballendezonen-was, ik een huis waarbij we op moeten gaan passen voor het dragende vloervermogen, bedolven als alle kamers zijn onder het papier van boeken, tijdschriften, studiematerialen enz. Tel daarbij op de bewaarmanie van manlief (ik geef toe dat onderdelen van vriiezers, wasmachines, computers en wat voor apparaten nog meer al menigmaal te pas zijn gekomen) en je begrijpt waarom ons huis zo'n puinhoop is.  ;(  Al vier jaar lang roep ik dat we na mijn studie daar eens verandering in gaan aanbrengen, maar ach, nu wordt het dus toch weer uitgesteld. Niet getreurd, ooit zal het wel gaan lukken ;D

    Nu manlief weer thuis is doe ik niet veel meer dan het hoogstnoodzakelijke. Het is inderdaad wat wennen met iemand die voorheen alle boodschappen deed en nu amper een kilo mag tillen :) Regen is ook voor mij geen reden om bij de pakken neer te gaan zitten, al zou ik dat vroeger wel wat erger hebben gevonden. Mijn lijf heeft deze zomer niet veel zon gezien, waarvan mijn melkflessenbenen getuigen. Als het mooi weer was, had ik er de rust niet voor, maar er komen vast betere tijden!

    Inmiddels heb ik weer een spirometrie test achter de rug en is gebleken dat Spiriva toch iets van verbetering heeft gebracht, al heb ik daar zelf niet echt wat van gemerkt. Vooral tijdens de eerste week van gebruik had ik gek genoeg meer last van ademnood dan anders, leek het wel. Natuurlijk kunnen het (warme) weer en de spanning rondom de hartklep van mijn lief daartoe hebben bijgedragen, dus ik ben benieuwd hoe het over een maand of drie zal zijn.

    Verrassend om hier de naam Pascal Mercier tegen te komen! Ik heb nog niets van hem gelezen (heb inmiddels een steeds langer wordende lijst "nog te lezen boeken") maar ben toevallig pas zijn naam weer eens tegengekomen bij de boekgrrls (geen foutje), waar ik al sinds 2000 lid ben van de mailinglist, een fantastische manier om (alleen met vrouwen) boeken en schrijvers te becommentariëren, waarbij ook OT onderwerpen op zijn tijd niet geschuwd worden. Er is ook een geweldige site: www.boekgrrls.nl dus als je dit fenomeen nog niet kent, ga het zien...

    Over tempera heb ik het voor 't eerst gehoord tijdens mijn studie fotografie, waarbij ook kunstgeschiedenis aan bod kwam. Wel veel te weinig, maar dat heb je met deeltijdopleidingen nou eenmaal. Heerlijk om voor dit soort zaken in de vakantie allemaal wat meer tijd te hebben hè! Nou weet ik nog niet precies wat je eigenlijk voor baan hebt. In het onderwijs heb ik begrijpen, maar wat doe je precies?

    Ik ga er een eind aan breien, hou je haaks en ik zou het fijn vinden om te horen hoe het gegaan is met de tempera! Ik ga nog even fitnessen  ;) (stofzuigen)

    Lieve groet, Ria 
  • lemlem Schrijver
    :W Ha die Ria...!
    Tja, dat voorland maak je van dichtbij mee, als je een dagje ziekenhuis mag meemaken....
    Maar ik merk nu, dat je met 1/3 lucht, zoals in die longen van mij, nog heel wat kunt uitspoken, als je in goede conditie ben. :Y
    De longarts raadde me dringend aan, toch vooral zo door te gaan, met gezin, fulltime baan, zang en djembé en last but not least ....tuin!
    Wel moet ik goed blijven luisteren naar de signalen die het vege lijf op gezette tijden door geeft. Nee.....niet nog even dit of dat....maar pas op de plaats.....RUST!
    Ik leer het vast nog wel een keer. Het gaat me overigens al beter af.

    En....mind you, het is niet helemaal een doorslag van mijn dagelijks bestaan, want ik heb nu al weer vier weken vakantie achter de kiezen.
    In die tijd ben ik maar vier dagen naar mijn oudste dochter in Parijs geweest(cultuur en broeierige metro snuiven), maar voor de rest bewust even pas op de plaats gemaakt om uit te rusten van dit enerverende jaar, waarin ik hoorde dat ik ernstige copd(gold drie) heb.
    Vragen als wat betekent dat voor mijn gezin(kinderen overstuur), mijn school(ik kan ze toch niet in de steek laten), mijn bescheiden aandeel in de band(nooit meer rocknummers?), mijn heerlijke tuin, het schilderen......
    Dan slaat angst als eerste toe...het snoert de keel....van de weeromstuit viel ik af........minder weerstand.....longontsteking!(tot drie keer toe)
    Gelukkig is er bij mij daarna de boosheid gekomen. Ik laat me niet kisten door die copd.....! En mijn vechtlust bracht me ook weer de energie om alle andere haperingen op te lossen.
    Ik voel me dan ook 'n gezegend mens. Ik heb immers het onverwoestbare optimisme en geloof in het leven van mijn lieve moeder geërfd. Nu blijkt, dat het het hoogste goed is, wat ze me mee kon geven!
    Lang niet iedereen is bij machte om het zo aan te pakken, ik heb mazzel, dat besef ik ook.

    Zo....da's wel weer genoeg over mijn persoontje.
    Je vroeg je af, wat ik nou toch eigenlijk deed op school. Ik heb groep 1 en 2 van een jenaplanschool.
    Ik heb heel bewust voor deze leeftijd gekozen, omdat ik het heerlijk vind, om alles wat het leven mij heeft geleerd door te geven aan deze kinderen. Die zijn nog bijna onbeschreven, tabula rasa....en het is de periode, die heel belangrijk is voor hun verdere ontwikkeling.
    Als ik bejaard ben, heb ik mezelf voorgenomen, ga ik wel uitrusten in groep 6/7/8. Weliswaar nog steeds met passie, maar dan hoef ik niet meer zo te springen, zingen en tonelen!

    Van Pascal Mercier heb ik als eerste 'nachttrein naar Lissabon 'gelezen'en dat is zo'n fascinerend boek.
    Echt de moeite waard. Ik kende de site niet, die je noemde. Ik ga straks gauw kijken. Ik lees me altijd drie slagen in de rondte! Dat is weer een voordeel van die stille nachtelijke uren.

    Ik had ook zo'n ouwe verzamelaar. Helaas is hij in 2001 overleden. Maar ik ken het dus, die verzamelwoede, als geen ander. Nog staan er vijf ongebruikte ouwe racefietsen in de schuur, waar ooit eens een nieuwe van zou worden gemaakt....Nu is het hier verder alleen computeronderdelen van mijn lieve puber van dertien. Die alle ins and outs van de computer zeer eigenhandig heeft ontdekt. Slopen/bouwen/slopen/bouwen....etc!
    Nou ja en de tweeling met hun voetbalzooi en de kamers......my goodness! Ze kunnen er wat van!
    Maar dat is algemeen, volgens mij!

    Tempera werkt fantastisch, maar ik lag natuurlijk bijna op apengapen van de lucht......foutje....even niet bij stilgestaan. Dat moet in het vervolg dan maar in de frisse buitenlucht(!) of mewt een kapje voor.
    Het schilderij is goed gelukt en ik was er erg tevreden over.
    Zo blijft een mens van de straat, hè.

    Voor de boodschappen moet je nu je zoonlief inschakelen met zijn rollende spierballen en zijn onstuimig gemoed. Scheelt vast. Omid draagt, als ik te moe ben zonder mopperen mijn boodschappen omhoog, vier trappen dus, want ik woon in een maisonnette.
    Normaal, als ik niet moe ben, beschouw ik dat ook maar als een fitness-oefening pur sang, die ik dagelijks doe. Maar met de puffen heb ik niet meer stil hoeven staan onderweg......mazzel dus.

    Had jij trouwens zelf de spirometrie-test aangevraagd?
    Bij mij helpt de spiriva goed in combinatie met tegenwoordig alvesco.(in plaats van flixotide, daar kreeg ik zo'n omfloerste stem van).

    Nou......ik ga straks even gezellig op de thee, bij een leerling, die me maandag opbelde(6 jaar), een heel uitgebreid verslag van haar vakantie in Frankrijk gaf(het duurde zeker een uur)en helemaal aan het eind heel lief vroeg of ik zin had om vandaag op de thee te komen!
    Tja, dat kan een mens toch moeilijk weigeren....
    Daarna nog naar een voetbalwedstrijd voor de beker.....Gelukkig heb ik gister voor twee dagen macaroni geflanst!
    Dag, dag.....geef ze van Jetje....en ik hoor je weer gauw!
    Huggie, Ber  ^O^
    ps;Ik loop de hele dag met een big smile  *), want ik ben bij de tandarts geweest.

  • kockiekockie Gebruiker
    :{w Hoihoi Berna,

    Luisteren naar je lichaam, ja, die woorden heb ik de afgelopen maanden ook vaak voorbij horen komen, was het niet voor mezelf dan wel voor mijn lief, met wie het weer even iets minder goed gaat  ;(, maar dat terzijde. Of eigenlijk wil ik het toch wel even kwijt, want het beïnvloedt mijn leven behoorlijk, al is het maar door de spanningen die het oplevert. Verkoudheid en prikkelhoestbuien spelen hem parten, iets dat door zijn gespleten borstbeen niet zo wordt gewaardeerd. Kan ook goed van bepaalde medicijnen komen, zei Ha, dus daar onmiddellijk mee gestopt en codeïne gevraagd en gekregen. Het lijkt vandaag iets beter te gaan. Het leek wel of hij een soort spasmen had, waardoor hij ook nauwelijks kon liggen, laat staan slapen, terwijl hij door zijn hernia af en toe alleen maar kan liggen. Grrr... De intake afspraak met de fysiotherapeut hebben we daardoor al af moeten zeggen.

    Hoeveel goed medicijnen ook doen, ze kunnen ook voor een hoop ellende zorgen, hebben we de afgelopen jaren gemerkt. Gelukkig heeft de Spiriva er bij mij tot nu toe alleen ervoor gezorgd dat ik een erg droge mond heb, daar valt mee te leven. Een schorre stem had ik daarvoor al, ik denk dat dat misschien door mijn schildklierprobleem komt. Ik heb die laatste spirometrie-test niet zelf aangevraagd, nee. Mijn huisarts wilde weten of het gebruik van Spiriva effect had.

    Dat ik COPD blijk te hebben was voor mij trouwens ook best een schok, hoewel het nog in een beginnend stadium is en ik begrepen heb dat je er lang over kunt doen om in het eindstadium te komen. Och, zeggen mijn mannetje en ik soms geruststellend  :) tegen elkaar, tegen die tijd zijn we allang aan iets anders overleden. 
    Longontsteking, wat ik hier nogal eens zie opduiken en waar ook jij al een paar keer mee te maken hebt gehad, heb ik (nog) niet gekregen.
    Mijn conditie is niet echt om over naar huis te schrijven en ik heb gemerkt dat ik de afgelopen jaren maar vooral maanden in een vermijdingsproces heb gezeten. Omdat ik weinig tijd had, maar ook omdat ik zo moe werd van iets simpels als een huishoudelijk klusje, deed ik alleen maar het hoogstnoodzakelijke. Naar aanleiding van jouw verhaal en berichtjes hier op het forum ben ik zo langzamerhand tot de overtuiging gekomen dat ik beter niet bij de pakken neer kan gaan zitten, maar er goed aan zal doen om mijn conditie wat op te vijzelen. Natuurlijk roept mijn omgeving (o.a. zoonlief) dat ook al jaren en weet ik evengoed dat ik beter eens wat kilootjes af kan vallen, zodat ik dan ook wat gemakkelijker kan ademhalen, maar ja…ernaar leven is weer een ander verhaal! Optimisme is inderdaad een groot goed en positief blijven denken in elk geval een nobel streven. Als ik zelf in de put zit weten mijn beide mannen me er gelukkig in no time uit te halen.  *)

    Mijn zoon heeft ook op een Jenaplan (basis)school gezeten, hoe toevallig weer hè! Gisteren hadden we het even over die periode en vertelde hij dat de juffen die hij in zijn eerste jaren heeft gekend het meest voor hem hebben betekend. Leuk toch.
    Hij helpt overigens goed met de boodschappen. Wij wonen wat dat betreft ook iets gemakkelijker, in een eengezinswoning met de auto voor de deur. Ik heb niets te klagen.

    Fijn dat het schilderen met Tempera goed bevallen is. Die dampen zijn natuurlijk minder plezierig voor je gestel.  :N

    Grappig dat zo’n kleintje je belt en dat je er dan ook naar toe gaat. Je bent vast zo’n juf waar mijn zoon vroeger ook blij mee was!
    En de beker??

    Een big smile als ik bij de tandarts vandaan kom heb ik niet vaak, waar heeft hij je in hemelsnaam mee verwend?  ;D

    Tijd om weer verder te gaan, zo te horen is mijn man wakker (hij snurkt niet meer  :)) en ik heb zin in koffie!

    Tot de volgende brief. Ik ga misschien meedoen met een tentoonstelling (vandaag voor op pad geweest) en zal daar de volgende keer wat meer over kunnen vertellen.

    Toedeloe,  :W Ria



  • lemlem Schrijver
    :) Hello deary....

    Oh....oh......'n kleine ramp in huis!
    Puberlief komt net met een wrokkig gelaat naar beneden afzeilen en maakt op met toonloze stem bekend, dat zijn harde schijf is gecrashed!
    Vroeger, toen hij jonger was, was dit het stadium om in tomeloze woede-huibuien uit te barsten.
    Maar dat is denk ik minder cool of vet of lol.....dus wrang?...ja!, boos?.....ja!, maar onder alle omstandigheden.........ten alle tijden..... uiterste beheersing van het waterbuizenstelsel rond je ogen!
    Lief vind ik dat. Want ik snap, dat het gelijk staat aan een wereldramp, nou ja....zijn eigen wereldramp.
    Alles wat het machientje heeft opgeslagen op die harde schijf is uitgewist.....het hele ding is in een klap minder dan geheugenverlies.
    Harde schijf aan 't hemelen.
    Gelukkig hebben we een buurman, die even fanatiek is en in de bizzzzzz werkt. Nu gaat hij achteloos vragen of buur nog een goed adresje heeft om harde schijven te kopen, in de hoop dat buur zijn hart laat spreken en zal zeggen....."ach joh, ik heb er nog wel een voor je".
    Zullen we met z'n allen even duimen voor dit leed in een notendop! :Y

    Goed van je, dat je het leed niet helemaal voor jezelf houdt, want ik denk dat iedereen weet, dat niets zo zalvend kan werken als mogen vertellen, dat je het echt ook even moeilijk vindt of hebt. Jullie boffen ook niet.
    Want hernia/gespleten borstbeen is ook net niet de juiste match. Als je nou lekker fit was en voldoende tijd had om het kreunen en steunen met warme kopjes thee en liefdevolle zalvende handjes, keuvelende afleidingsmanouvres te verzachten.......maar zo werkt het niet als je zelf ook nog de nodige kwaaltjes(vooral dat moeie...!), het huishouden en je werk en zoonlief onder de aandacht hebt.
    Nu zijn we natuurlijk als vooral vrouw, maar ik schakel zeker ook de huismannen niet uit, van huis uit gewend om een goed geolied en verzorgend gezins-staatje te händelen, maar........als je je een uitgewrongen vaatdoek voelt, valt er weinig meer te dweilen!
    Ja, dweilen met de kraan open!
    Het helpt waarschijnlijk niet, maar ik leef oprecht met je mee en hoop, dat er snel verbetering in de situatie komt voor jullie allen!
    En O!, wat is hoesten dan pijnlijk!

    Wat maf toch, dat die medicijnen bij iedereen weer een totaal andere uitwerking hebben. De droge mond heb ik niet....Ria, die schorre stem heet omfloerst....lekker zwoel.....vertederend emotioneel!, die heb ik weer wel, maar als ik zing weer niet!
    De laatste dagen heb ik veel meer last van benauwd en druk op de borst. Ik denk, dat de medicijnen nog steeds goed werken, maar dat het weer voor gifaddertje speelt.
    Dus....weer wat langzaamaan-acties.

    Alhoewel, vandaag ben ik naar school getogen om de boel vast een beetje gezellig aan te kleden.
    Schoonmakend Nederland had in de vakantie niet stil gezeten en de meubels van links naar rechts bewogen.
    Dat betekent voor ons, met veel getrek, geduw en gesjor(tafels, stoelen, verkleedkist, héél groot poppenhuis)of met één vingertip, als een wufte schooljuf(want moderne kasten op wielen)te verschuiven naar een goede plek.
    Geen tijd om na te denken over dat lijf, maar go with the flow.
    Natuurlijk heb ik wel honderd keer op de terugweg in de auto 'hè,hè' :@ lopen verzuchten en kon ik de gang naar de super nog net redelijk,  niet als een geknakte gerbera,al voelde ik me wel zo, volbrengen....al keken ze me wel verwonderd aan. Toen ik thuis in de spiegel een totaal verwilderde haardos en volledig weggevaagde make-up waarnam, snapte ik dat stukje ook weer, gelukkig!
    Het leven is soms hard en onverbiddelijk!

    Het is niet eerlijk verdeeld, peins ik nu, bij het lezen van jouw kilootjes. Wat er bij jou af moet, moet er bij mij bij. Al gaat het de laatste tijd iets beter en zijn er zelfs wat rolletjes waar te nemen. Bij mij zeuren ze altijd, dat ik beter moet eten. Maar geloof me, ik kan in het vuur van de strijd of ten tijde van grote inspiratie mijn maag en het hele darmenstelsel jammerlijk vergeten.....ik denk er gewoon niet aan.....ik voel het niet!
    En pas als mijn maag heel hard aan het spinnen is....denk ik, 'Oh ja'.
    Zo zie je maar weer, van die dingen!

    Oja, voor de huishoudelijke klussen heb ik een goede remedie gevonden.....
    Een magneetje op mijn koelkast met de tekst: We kunnen er niet allebei verzorgd uitzien.....,het is het huis.....of ik! *)
    En geloof me, ik heb de dames huishoudpolitie nog niet langs zien komen!
    Dus inderdaad pas op de plaats, en hoekje voor hoekje, traag maar gestaag. The never ending story of mission CLEAN.
    Mijn grootste dieptepunt is, als ik zittend de was op hang, omdat ik het gevoel heb mijn armen echt niet hoger te krijgen. (meestal is dat tijdens zo'n luchtwegaandoening/longontsteking).

    Nou dat zoonlief van jou ook op een jenaplan heeft gezeten, is voor ons natuurlijk het zoveelste punt van herkenning! Wat lief, dat hij dat heeft gezegd van z'n eerste juffen.
    Ik weet het ook, want ik zie heel veel oudleerlingen vaak terug. Komen ze gezellig buurten, een knuffie halen of verslag doen van hun schoolse perikelen.
    Ze denken vaak terug aan de gezellige tijd hier. Dat is het voor mij ook. Ik hoop, dat ik nog heel lang mee mag draaien.
    Het is een groot warm nest. Het bleek vandaag maar weer eens. De scholen hier beginnen pas 1 september en toch was iedereen er vandaag. Gewapend met verfkwast, schoonmaakwoede en vol goede zin.
    En dat gaat zo de hele week door.
    Leuk hè.

    Mijn tandarts is trouwens een zij....en ze heeft de halfjaarlijkse controle gedaan, met tandsteen verwijderen en polijsten incluis.
    Dan voelen ze weer zo heerlijk glad en zien ze er stralend uit. Een beetje rood er tegen aan en smilen maar!

    Ik ga nu een bakkie halen. Handig dat je lief snurkt.....dan weet je precies hoe laat het is! :Z
    Geef hem maar een luchtkus op z'n borstbeen....volgens de kinderen op school kunnen die van mij toveren! Maar dan komen ze wel uit een heel speciaal rozenblikje!

    Spannend, die tentoonstelling. Met veel/een werk?
    Natuurlijk wil ik alles weten, ik hou je eraan.
    Heb het goed, de zon scheen al weer vandaag!
    De vorige week heb ik door de planten gewaad en gesnorkeld in de spontaan ontstane vijvers her en der. Die kikkers een lol, joh, koningen in kikkerland.....nanananana
    Huggie, Berna ^O^




  • lemlem Schrijver
    :W Ha Ria, begrijp, dat je het net als ik razend druk hebt. Maar ik moet even kwijt, waar ik nu weer op lijk!
    Op Quasimodo, maar dan alleen in het gezicht.....ik heb een héééle grote paarse zonnebril op en zie er oogverblindend uit!
    Gister een zwellinkje langs de neus gevoeld...oh,oh....in het kader van dat lekkende klepgeval dus toch even langs de huisarts.
    Ze wist niet helemaal zeker of het de neusbijholten waren, maar ze dacht toch bijna zeker te weten, dat we richting tanden moesten denken.
    En daar had ik nou juist zo'n pittige ervaring bij genoten met de laatste(juni) wortelkanaalbehandeling.
    Dus cloxicillinum 500 mg en duimen, dat het beter werd.
    's Avonds gespoeld met een paar glazen koude witte wijn.
    Dat vinden ontstekingen nu eenmaal prettiger dan met warme koffie!(antibiotica's niet echt, by the way, maar het was even noodzakelijk voor mijn geestelijke volksgezondheid)
    's Nachts af en toe slaapwandelend spoelen met water, woelen, spoelen, woelen....etc.
    Daarna in een diepe slaap gesukkeld en wonderlijk gedroomd.
    Maar de volgende morgen, toen ik om half zeven fris en fruitig met in mijn handen de ochtendkrant en een bakkie yoghurt voor de pillendis in de spiegel keek, moest ik alle zeilen bij zetten om de boel niet te laten vallen.
    My goodness....
    Kan een mens toch ineens spontaan makeoveren zonder dat er een doktershand aan te pas komt!
    Duidelijke bevestiging. Hier en daar ontwaarde ik nog een bekend stukje huid en lip of ooghaar.
    Tandarts gebeld, die kent mij en mijn problematiek en weet dat ik niet snel overdrijf.
    Dus kon ik om half een al komen na de vergadering.
    Gewapend met bril hield ik dat nog wel even vol.
    Trouwens...wees er verzekerd van dat je het vrolijke middelpunt wordt van de hele goegemeente.
    Voor mijn gevoel zakte mijn wang ter plekke af tot sleutelbeenhoogte.
    Gelukkig viel de wortelkanaalbehandeling reuze mee, omdat de zenuw finaal naar de ratsmodee was. Ik haalde opgelucht adem en herinnerde tandarts eraan, dat we nog maar twee kronen te gaan hadden.
    Ha, Ha, ze vond 'm leuk.....ik ook.....en lachte echt als een boerin met kiespijn!!
    Zo, nu moet de antibiotica maar heel hard aan die zwelling gaan knagen, want hoe moet ik anders volgende week backuppen in ons bandje(we moeten optreden)?
    Gelukkig werkt de stem weer beter!
    Heel veel sterkte voor jou, florence nightingale en doe manlief mijn, in peanuts vergeleken bij hem, lijdende groetjes!
    Huggie, Ber
  • kockiekockie Gebruiker
    Hi Berna,

    Goh, da’s ook allemaal niet zo fraai wat ik nu van je hoor! Ik heb inderdaad een paar rare dagen achter de rug, vandaar dat ik nu pas kans zie om je te antwoorden. Dat jouw zwelling peanuts is, zou ik niet durven beweren. Je kunt daar behoorlijk wat last van hebben lijkt me en je hartklep zit ook niet op dat soort ellende te wachten. Niets zo gevaarlijk voor de klep als ontstekingen op gebied van ’t gebit. Ik hoop dat je zwelling inmiddels wat is geslonken, want een makeover als Quasimodo daar zit je zeker niet op te wachten.

    Het bakkie yoghurt voor de pillen komt me heel bekend voor. Zelf heb ik die tip op een gegeven moment gehad bij het slikken van mijn diabetesmedicatie (Metformine) en inmiddels heb ik manlief er heel blij mee gemaakt. Tot vandaag, toen ik las dat de nieuwe, van de chirurg gekregen antibiotica voor zijn inmiddels ontstoken been, niet met melkproducten genuttigd mag worden. Dan maar met appelmoes bedacht ik. En zwager kwam met de tip om dat eens af te wisselen met Trixie (gelatinepudding), dat schijnt ook lekker naar binnen te glijden. Dat mag ook wel met die hele pillenzooi die hij nu op (naast) zijn bordje krijgt. Op ’t moment gaat het meer stappen achteruit dan vooruit, met ook nog eens ritmestoornissen, bloedarmoede en de verdere reutemeteut van misselijkheid en duizeligheid door de medicijnen. We houden de moed er nog wel in hoor! Ik ben ook streng voor hem, even doorbijten op zijn tijd. Ik moest eigenlijk van de week weer beginnen met mijn werk, maar ik heb zorgverlof gekregen. Maandag bel ik mijn baas om verder af te spreken. In principe heb ik in het cao gezien dat ik twee weken buitengewoon verlof kan krijgen in dit soort gevallen. Niemand zit daar op te wachten, maar ik kan mijn mannetje ook niet alleen thuis laten sukkelen. Komt tijd komt raad, wie weet hoe snel hij volgende week opknapt.

    Fijn dat iedereen bij jullie op school zo vol goede moed weer begonnen is en er een goede sfeer is. Dat heb je ook hard nodig in het onderwijs.
    Is je puberzoon inmiddels al over de crash heen? Hopelijk heeft die aardige buurman hem inderdaad uit de brand kunnen helpen.

    Na een middagje visite is het nu tijd om eens te gaan koken. Je houdt een verdere reactie van me tegoed. Ik heb wel alles gelezen, je schrijft leuk (ik zie de springdansende kikkers zo voor me)!  *)

    Ook voor jou veel sterkte met alle tandartsellende en ik hoop dat de benauwdheid veel minder is!

    Lieve groeten, Ria
  • lemlem Schrijver
    Ha Ria....hier ben ik weer.....inderdaad blijft er weinig tijd over om te schrijven. Dit is een berichtje tussen de vaat en de was in....na het eten en voor het oefenen met de band!
    Gelukkig had mijn wang op zaterdag slechts nog de omvang van een oudewijvenwang en kon ik met een beetje fatsoen naar de wedstrijd van een van de twins.
    De antibiotica doet goed zijn werk.
    Natuurlijk waren jullie er wel op in gesteld, dat het niet makkelijk zou worden na de operatie van manlief, maar het valt geloof ik echt wel meer tegen dan verwacht!
    Fijn dat je wel zorgverlof kan nemen, dan heb je wat meer rust.
    Lees 'm maar niet voor uit Mercier.....dat vrolijkt niet op.
    En de krant uitspellen is ook zo opbeurend niet meer.
    Bovendien kan ik me voorstellen dat de rits niet eens het probleem is, maar meer de gedachte aan wat er allemaal fout kan zijn.
    Dat heb ik altijd bij ritmestoornissen, waardoor je spontaan in een hyper kan schieten!
    En dan wordt het er niet beter op.
    Ik heb erg veel baat gehad bij de cursus 'adem stroomt' en kan het nu goed handelen.
    Bovendien, zondagmorgen was ik stikbenauwd.....maar ik moest met de band oefenen , omdat we zaterdag al op moeten en we in de vakantie natuurlijk alleen maar op die luie lauweren hebben gerust!
    Dus met ijzeren discipline gedouched, aangekleed en hup naar school.
    De eerste noten gingen wat moeizaam, maar het ging steeds beter en op een gegeven moment zelfs erg goed.
    Aan het eind van de ochtend was ik mijn benauwdheid kwijt en voelde ik me heerlijk.
    's Middags kwam het wel terug, maar 's avonds moesten we verder met rocken en was het idem dito.
    Als het niet echt noodzakelijk was geweest, had ik me afgemeld en me waarschijnlijk de hele dag hondsberoerd gevoeld. Dus altijd luisteren naar het lijf is het ook weer niet helemaal.
    Ik denk, dat de antibiotica ook zijn nodige weerslag heeft!

    Enfin....op school heb ik al weer honderd knuffeltjes en knellende armen om mijn nek gekregen en dat weegt op tegen lange dagen die voorbij vliegen.
    Grappig is het altijd dat het niet alleen de kinderen zijn, maar ook de ouders. Genieten!
    Vandaag kreeg ik een boeiend poppenkastspel te zien van een van de boys(5 jaar), hij speelde in z'n eentje een politieagent in pak met gouden knopen en gouden epauletten en een muis met honger
    muis:"Ha, ha.....ik heb zin in een stukje kaas......piep!"
    agent:"kaas heb ik niet".
    Muis:"Maar daar zie ik er toch drie....smullen....
    en muis bespringt politieagent, die wanhopig uitroept"Het zijn mijn knopen, het zijn mijn knopen....!"
    En daarna nog een keer hetzelfde fragment, maar dan met de epauletten, die de agent 'zijn dingseltjes'noemde.
    Mooi hè.

    De crash van puberlief heeft hem een nieuwe harde schijf opgeleverd. De buurman had niets meer liggen en ik was eigenlijk trots op hem, dat hij redelijk zichzelf kon blijven.....dus naar de allergoedkoopste computerstore in de buurt, die hij netjes op internet had opgezocht.
    Hij bouwt het zelf allemaal altijd netjes in, dus hij gelukkig en ik weer rust.

    Ik moet er weer even mee stoppen en de oude rockmotor weer opladen.
    Gister was ik jarig en ik ben nu echt wel de oma van de band. Maar Tina perst er nu ook nog een concertje uit.

    Dag dag, zet 'm op. Hou de goede moed erin.
    Ik duim voor jullie, huggie...Ber




  • kockiekockie Gebruiker
    Hiep hiep hoera voor jou Ber *O* en een beetje late maar welgemeende verjaardagsfelicitatie!
    Ik hoop dat je een heerlijke dag hebt gehad!

    Ja, wat zou het leven tegenwoordig zijn zonder antibiotica! Blij te horen dat je weer een beter aangezicht hebt. Hier doet de antibiotica gelukkig ook goed werk: “dat gaan we winnen” zei de chirurg afgelopen woensdag en inderdaad ziet het been er een stuk beter uit en is ook de misselijkmakende, weezoete geur verdwenen! Je duimen heeft geholpen! De hernia blijft daarentegen maar tergen, gelukkig mag hij volgende week naar de neuroloog, al zal die man ook niet veel kunnen doen op ’t moment. Een MRI maken kan (nog) niet vanwege de hartklep, die eerst goed vastgegroeid moet zijn. Zijn rits baart inderdaad nog de minste zorgen, die wond geneest super!

    Gisteren zat ik er even zelf doorheen, dat hele medicijngedoe (van hem maar ook van mij) en mijn aansporingen om genoeg te drinken, te eten, een klein stukje te lopen… Ik kwam al moe uit bed, notabene nadat ik dit keer wel goed en lang genoeg geslapen had en alles voelde als teveel. Meer adem tekort tijdens het schoonmaken van de badkamer en ook nog één lange opvlieger leek het wel. Ook nog lage rugpijn, een euvel dat ik al lange tijd niet gehad heb, waarom het nu opeens weer opduikt, net nu ik het helemaal niet kan gebruiken?
    Gut, gut, wat zit ik nou toch te klagen. Dat is nou ook weer niet de bedoeling. Vooral niet nu ik lees dat jij zo benauwd bent geweest en dat je je daar zo goed  overheen hebt kunnen zetten! Hoe kwam je aan die cursus “adem stroomt”?

    Leuk, die kinderen met hun eigen “dingseltjes”! Ik kan me voorstellen dat je alleen al van die die knuffelige armpjes om je heen goed opknapt.
    Morgen ga ik ook weer naar mijn werk, dat moet kunnen al ben ik er niet helemaal gerust op. Gelukkig ben ik met tien minuutjes fietsen thuis, als manlief op de noodknop duwt. “Mijn” leerlingen hebben een ietsjepietsje minder hoog knuffelgehalte, maar er zitten wel schatten bij hoor. Gelukkig zijn er elk jaar maar een paar heel vervelende dwarsliggers en die trekken in de loop der jaren vaak ook wel bij.

    Mooi dat je zoon weer verder kan computeren, handig toch dat hij je straks ook weer kan helpen met problemen, hij doet genoeg ervaring op geloof ik.

    Ik ga nog even verder met het uitzoeken van foto’s voor van alles en nog wat. Heb vandaag wat tijd verspild op Flickr, daar kom je ook zo’n wereld aan fraaie opnames tegen, zowel van amateurs als professionals.

    Werk ze volgende week en hopelijk zonder erge benauwdheden!

    Lieve groeten, Ria
  • lemlem Schrijver
    :s)Hello deary,
    Nou, wat ik je smoes....druk, druk, druk.......!
    Ja, zonder die medische wetenschap zouden we al aardig gevloerd zijn! Letterlijk en figuurlijk naar ik vrees!
    Ik bedoel, ik ken natuurlijk ook wat minpuntjes(ahem) vanuit mijn grijze ziekenhuisverleden, maar het is inderdaad 'lang leve de pilletjes voor de pep'.
    Het is hartstikke toppie, dat je er even uit gooit dat een mensch van vleesch en bloed nou eenmaal niet meer is dan dat op gezette tijden.
    Want op de momenten dat mijn lijf mijn ziel hard overschreeuwt, voel ik me ook alleen maar bloed, zweet en tranen(vrij gebruikt naar meneer André) en stort mijn degelijk opgebouwde optimistische kaartenhuisje als een plumpudding ineen.....
    Gelukkig maar. Zou je stoïcijns doorgaan met handelen, dan wordt het pas echt tijd voor een bezoekje aan de psych!
    Je bent je op zulke momenten zo pijnlijk bewust van je lijf. In de periode dat ik een zwangerschapshernia had, vond ik mezelf een grote ruggegraat. Al het andere verdween er bij in het niet.
    En dan al die andere dingen, die er echt wel voor zorgen, dat je het niet vergeten zal......pijn, pillen, fysio's, artsen....terrible!
    Enfin, gelukkig is het dan ineens weer een poosje verdwenen. Waar onze achtelijke stress al niet op kan gaan zitten, haarfijn weten ze je zwakke punten er uit te lichten. Het zijn net kinderen( :Y).

    Op school is het natuurlijk al weer twee weken bal. Elke avond toch wel gauw tot een uur of zes/half zeven.
    En ik doe het nog wel volgens mijn ontzenuwende motto.....'first things first'.
    En ik laat me verder niet gek tikken, maar dan nog.
    Natuurlijk kwam daar ook ons smashing optreden bij.
    Veel opbouwen, twee uurtjes zingen, veel afbouwen en half vier(o my goodnes) thuis. Maar wel helemaal happy, omdat het redelijk goed was gegaan.
    We hadden spijkerbroeken, zwart t-shirt-outfit gekozen. Dus warm(want het was buiten)comfortabel(zit als een handschoen)en toch leuk.
    Haren in de gel/wax/curly mousse en alle andere resten, die ik van zoons en dochterslief nog kon vinden, kekke hakkenlaarsjes en moeders kon gaan rocken. Leuk hè, verkleedpartijtjes.

    Vrijdag was dochterlief Parijs met haar man overgekomen. En raad, raad, raad.......IK WORD OMA!
    Dit hebben we wel even gevierd, de hele goegemeente bijeen en geproost op dit perpetuem mobile
    van het leven.
    Ik heb anders wel het gevoel, dat ik net uit de luiers ben....alhoewel, dan heeft baby toch al aardig de baard in de keel!
    Zaterdagmiddag hadden beide zonen verloren, tot hun groot verdriet. Een moest er helemaal in Hoek voetballen, daar ben ik maar niet naar toe gegaan, maar wel met mijn hele Parijse aanhang naar de jongste(6 min.) van de tweeling.

    Zondagmorgen bedacht ik me tijdens onze langzaamaanactie, dat is....dochter op het voeteneind onder mijn dekentjes, ik er tegenover en lekker koffie of thee slempen en kletsen, kletsen en kletsen......, dat het de zevende moest zijn en dat ik me in juli, met de vakantie voor de deur, enthousiast had opgegeven voor een cursus djembe bij een hele goede docent.
    Oh, oh even vergeten. Ik dacht, dat het om half een was. Gauw even googelen en toen bleek het ook nog om 12 uur te zijn....half uurtje voor douchen, tanden poetsen en aankleden en minstens 15 min rijden.
    Ik heb nog nooit zo snel gehandeld. Vijf over twaalf kwam ik op bestemming aan en daar bleek de beste man volgens good old african recipe er nog niet te zijn....pfffff.
    Dat was het na later bleek ook weer niet, gewoon een misverstand tussen flyer en website.....
    Maar het was echt hartstikke leuk. Zoveel gevoel als er uit spreekt, heerlijk! Bij de andere cursus krijg ik meer vooral de technieken ...maar dit is een verademing! Ook letterlijk, by the way. Al die spieren spannen en ontspannen....'t helpt ook echt.
    Daarna was ik redelijk voor gaas met mijn paar uurtjes slaap en al mijn interacties tezamen.
    Dochter Parijs was bij dochter en vriend Hilversum gaan eten, dus mocht ik van mezelf lekker een beetje tuttebollen in het huis.

    Zo, dan weet je ook weer wat me van de straat houdt. Tussen alle bedrijven door heb ik me in de wereld van de sprookjes gestort en speel een sprookjesschrijfster, die telkens voor inspiratie in de wensput duikt en dan bijvoorbeeld zoals deze week met een zon en een veren vleugel boven komt(Daedalus en Icarus) en morgen met een speer en een verhaal over Achilles en het Troyaanse paard......
    We doen deze week namelijk de griekse mythen, volgende week de klassiekers Andersen, Perrault en Grimm, de week daarop een marokkaans en een japans sprookje en daarna de modernen...de miesmuizers van Annie M.G. Schmidt en een verhaal van Toon Tellegen.

    Vandaag was ik stervensbenauwd....werd er echt een beetje naar van in de auto, maar het was natuurlijk ook nog eens onnatuurlijik heet. Ik voelde het gister al weer opkomen. Ik heb het idee, dat de puffies niet helemaal de gewenste uitwerking hebben.
    Zal me morgen proberen te matigen en ook in het weekend kalm aan te doen!
    Hoe was het ook al weer.....luisteren naar het vege lijf!

    Puberlief heeft het waanzinnig naar zijn zin op de nieuwe school Gelukkig maar, altijd té spannend zo'n eerste tijd.
    Hoe oud zijn die schatjes van jou....?( nee, niet die van jezelf)
    En hoeveel heb je er dan?

    Doe je je dappere ega mijn welgemeende groetjes....ik hoop dat het weer gauw allemaal weer een beetje z'n normale gangetje kan gaan. Hebben ze al bedacht hoe lang het genezingsproces kan gaan duren?

    Wat is dat Flickr leuk, dat kende ik helemaal niet. Fijn om te weten en inderdaad, wat zijn we toch tot mooie dingen in staat.
    Dag lieverd, zet 'm op! Ik duim voor extra energie. ^O^
    Huggie, Ber :W



  • kockiekockie Gebruiker
    Ha bijnaomaBerna :),

    Ahrg, alle vrouwen om me heen lijken wel oma te worden, is het geen familie dan toch wel oud-medestudenten van mijn bibliotheekopleiding, blogbekenden of mailinglistvriendinnen.
    Van harte gefeliciteerd natuurlijk, dat jullie allen maar een mooie tijd tegemoet mogen gaan!

    Nou, ik weet inmiddels steeds beter wat jou van de straat houdt, liefhebberijen te over geloof ik;-) Rocken, djembeeën, omhoog en omlaag met die armen en beentjes, beweging genoeg. Dat kan ik niet zeggen. Maar hoewel het bij mij allemaal wat minder “anstrengend” is hoeven we geen van beiden bang te zijn dat we na ons pensioen achter de geraniums gaan zitten. Mits de gezondheid het enigszins toelaat, uiteraard. Jij hebt dan ook het schilderen en het lezen nog en ik hoop naast het lezen door te kunnen gaan met fotograferen.
    Fijn dat het optreden een succes was! Ik heb een keer een optreden bijgewoond van een schoonzus die in een popkoor zingt en ik moet zeggen dat dat inderdaad ook heel swingend was. Zelf ben ik niet zo’n muziekmens, al kan ik op zijn tijd wel genieten van bepaalde muziek, die meestal wel rustig te noemen is. 

    Speaking of gezondheid, bij mij lijkt het ook niet echt geweldig te gaan met mijn adem. Ik heb het idee dat ik steeds meer lucht tekort kom, soms alleen al als ik van de ene kant van de kamer naar de andere kant ben gelopen. Ik was vorige week bij mijn nefroloog en die vertelde dat ik beter (gefaseerd) kon stoppen met de metoprolol. Dat is een betablokker die ik (samen met andere medicijnen) gebruik voor het onder controle houden van mijn bloeddruk. Dit middel zou volgens hem de luchtwegen vernauwen en dus kreeg ik wat anders erbij. Ik ben benieuwd of ik er inderdaad iets van ga merken.

    Als basisschooljuf moet je ook van alle markten thuis zijn zie ik nu weer. Leuk, al die sprookjes en mythen. Lijkt me een prachtig onderwerp voor een fotoserie…
    Die “schatjes van mij” zijn tussen de 12 en 18 en het wisselt dagelijks wat voor klantjes ik binnenkrijg, al zijn er natuurlijk altijd wel vaste bezoekers bij. Soms zit het mudjevol (ca. zestig tot zeventig leerlingen) en soms zit er maar één eenzame werker en alle varianten daartussen.
    Hier op school wordt ook veel aan cultuur gedaan, er is elk jaar wel een musical en verder veel open podia en zo en schouwburgbezoeken. Daar krijg ik in de mediatheek niet zo veel van mee natuurlijk, maar ik probeer wel altijd naar de musical te gaan kijken. Ook docententoneel is sinds een aantal jaar in opkomst.

    Fijn dat zoonlief het zo goed naar zijn zin heeft! Het is vaak een enerverende periode die tot de kerst het moeilijkste is, maar daar is dan bij jouw puber geen sprake van gelukkig.

    Wat het genezingsproces betreft, daar staat normaliter zo’n drie tot zes maanden voor. Het ligt er maar aan hoe oud je bent en wat voor conditie je hebt, en natuurlijk ook zoals bij hem of er complicerende factoren zijn. Inmiddels heeft hij van de neuroloog te horen gekregen dat die niet aan iets neurologisch denkt. Wat dan wel, tja… Hij adviseert fysiotherapie, maar W. mag toch een MRI laten maken. Omdat dat nog even duurt, met uitslag en alles, is hij nu toch naar de hartrevalidatie gegaan, met de vraag wat ze daar voor hem kunnen doen. Ik ben meegegaan en ik moet zeggen dat ze daar erg serieus en welgemeend belangstellend overkwamen. Helaas is de pijn weg zodra W. gaat liggen, zodat ook daar het probleem erg moeilijk aan te pakken is, zolang ze niet weten waar het vandaan komt. Maar er wordt in elk geval aan gewerkt, dus we zijn weer wat opgewekter alletwee.

    Nou, neem niet teveel hooi op je vork, het ga je goed deze week!

    Liefs, Ria


  • lemlem Schrijver
    :s)Ha lieve Ria.....
    Vrijdagavond en bijna door de hoeven gestort. Hè hè, het was een enerverend weekje.
    Dat kamp hijgt met de hete adem in onze arme nekjes en vergt veel aan inventiviteit en voorbereiding.
    Natuurlijk worstel ik twee keer per week met een roze boa om in de diepte van de wensput en daarnaast is er van alles te verhapstukken aan vervoer, catering en toneel en kampkrant.
    Maar het wordt gelukkig wel allemaal super leuk en de kinderen krijgen weer zo'n onvergetelijke heerlijke dag.
    Dat is natuurlijk kicken, want je bezorgt ze er echt herinneringen voor later mee en daar mogen wij dan aan meewerken!

    Je vroeg twee brieven geleden waar ik de cursus 'adem stroomt' had opgeduikeld.
    Wel, toen ik hoorde dat ik ernstige COPD had en dat fysiotherapie goed kon helpen, had ik eigenlijk nog niet zo'n zin in dat hele medische circuit. Op dat moment waren mijn gangen naar de longarts en de cardioloog, huisarts en tandarts meer dan voldoende confrontatie met het zieke lijf.
    Ik heb toen maar naar een combi gezocht van leuk en verlichtend.
    Even googelen en klaar. Dan moet je verder niet meer denken, maar heel snel opgeven en gaan!
    Het was echt de moeite waard.
    Ik heb er veel van opgestoken en kon het ook toepassen in de benauwde uurtjes.

    Maandag ben ik voor het eerst naar een zangpedagoge geweest en doe ik in wat langzamer tempo wat ik op de cursus geleerd heb, nevens natuurlijk uit volle borst zingen en geloof me.....het is heerlijk om dat te doen en te weten dat je met 1/3de lucht er nog heel wat uit kan persen, als je maar goed in je ademhaling zit.

    Vandaag was het trouwens qua benauwenis weer een off-day. Maar ik heb het gevoel, dat er een keelontsteking onderweg is. Een beetje dichtgeschroefd geval en zo treurig ben ik op het moment echt niet!
    Het is niet zo vreemd, omdat de bacillen om ons heen weer rijkelijk rond gesproeid worden in hoestbuien, loopneuzen en kwijlbekkies. Maar ze blijven lief hoor, dat wel.
    Als je een gouden tip hebt om de weerstand te verhogen.....ik hoor het graag!
    Het is, dat ik zo op moet letten voor die lekkende klep, anders had ik er minder mee bezig geweest, denk ik. Dan is het gewoon ongemak en een wat benauwde toestand, die weer over waait.

    Het was een heerlijk weekje thuis want puberlief was op kamp. Wel kwam de onderhoudsmonteur voor de ketel op woensdagmiddag langs en heb ik speciaal voor hem opgeruimd met een vergrootglas in mijn handen en dan moet je weten, dat de beste man helemaal naar zolder moet!
    Dat betekende dus, rondslingerende kleren van de jongens in grote getale op het bed smijten om ze daarna met het dekbed verlakkend toe te dekken.
    Heftig met de stofzuiger in de weer om de stofwolken te laten verdwijnen en alle rondslingerende lege waterflessen van puberlief te verzamelen, waarna ik fluitend er een volle boodschappentas bij de super van kon halen.
    Enfin, om één uur zat ik keurig gepikt en gesteven klaar met een kopje thee en toen kwam de beste man om half vier langs en stond in vijf minuten weer buiten. Ik wed, dat hij niets gezien heeft, want hij stoof naar boven als een razend roelantje en stoof daarna net zo hard weer naar beneden.
    Maar......het huis was lekker schoon! *)

    Lekker afwisselend als je het ene moment met veel en het volgende moment met maar enkele leerlingen werkt. Maar ik kan me zo voorstellen, dat een hok vol pubers ook dodelijk vermoeiend kan zijn. Ze hebben vaak zo'n hele eigen logica, waar je ze eigenlijk eerst voor moet kennen om het te begrijpen!
    Als ik naar dat schatje van mij kijk tenminste!
    Hè Rie, hoe doe jij het dan op dagen van heftig benauwd....of meld je je dan ziek? Of heb je ook, net als ik, dat het vaak minder erg lijkt als je er minder aan denkt, met een hoop afleiding en zo......zodat je pas weer instort als je thuis wil neerzeigen op de bank met het verstand op nul of oneindig?

    Het laatste waar ik aan denk, als ik jou verhalen lees, zijn geraniums....of nog erger..sanseveria's.
    Ik denk, dat je tussen alle struggles for live genoeg hebt voor een zinvol bestaan.
    Dat moet als je nog een opleiding fotografie gaat volgen on certain ages. Het is deze drang tot vernieuwing waardoor jij me triggerde met je brieven.
    Ik hou ook van iets nieuws te ondernemen. Niet heel veel.....maar wel op gezette tijden, als ik denk, dat ik wel weer een nieuwe impuls kan gebruiken om op nieuwe ideeën te komen. Fotografie lijkt me het supersummum....vroegah heb ik nog wel veel met mijn gewone cameraatje gezwaaid, maar digitaal ben ik nog niet zo veel in de weer geweest. Straks moet ik wel, want dan gaan we van de kinderen digitale portfolio's aanleggen en aangezien ik de cultuurcoördinator ben, moet ik er wel mee uit de voeten kunnen. Mijn fotoblik, zal ik maar zeggen, zit wel snor! Ik heb me dit jaar dan ook opgegeven voor een cursusje digibeeld! Dus wie weet!
    Ik doe wel veel, maar ook veel niet.  Zang, Djembé en de tuin moet je zien als mijn fysiotherapie, rocken in de band is aan komen waaien en schilderen is mijn uitlaatklep voor opgekropte emoties e.d. Niets zo heerlijk als even lustig zwaaien met het paletmes! (kwast gebruik ik minder).
    Beter ook voor het gezin, anders krijgen mijn drie thuiswonende bloedjes het allemaal voor de kiezen.
    Maar tussendoor zijn er best nog veel van bovengenoemde bankavonden....en vergeet niet, ik kan het bijna allemaal op eigen tijd en eigen uur! Niet onbelangrijk voor de rust in je koppie. Dus als ik mijn dag wil pakken om vier uur 's nachts, ligt er niemand met een boos slaperig oog mijn lampje uit te wensen!

    Wat een lange periode te gaan voor de revalidatie. Nou ja, het zal vooral de begintijd zwaar zijn en dan hopelijk van lieverlee allengs beter worden.
    Fijn dat de neuroloog uitsluitsel heeft gegeven. Ik hoop dat de MRI-scan wat oplevert. Ik duim heel hard.....het moet doorkomen....of niet?

    Ik heb net een verfrommeld hoopje puberlief opgehaald. Zonder stem, dat wel, dus nog steeds lekker rustig!
    Hij had het lekker gehad, maar wad lopen vond hij het toppunt van smerig......want glibberig nat!
    De discotheek was van een -letterlijk-adembenemend gehalte en hij was ook nog bleekjes en misselijk geweest voor een dag.....maar hij is er weer, en het lijkt al weer een jaar ouder....Hoe doen ze dat bij jullie op die scholen toch?

    Ik stop er maar weer even mee. Ik moet me een beetje gaan voorbereiden op morgen, want dan is er buiten de voetbalwedstrijd van zoonlief eerst 's morgens een klusje , waar ik nou werkelijk tegen op zie. Namelijk het helpen schoonhouden van het tuinencomplex. Hiervoor wordt elke tuinbewoner geacht een keer per jaar aan te treden. Nu wil het geval, dat het tegenwoordig 's morgens al ijzig koud is en ik ( vooral bij benauwenissen) onmiddelijk angstvallig paars aanloop. Ik zal me met de moed der wanhoop in een coltruitje of drie, vier hijsen en in majo en spijker, mijn kekke muts op m'n kop en mijn winterse duffel(net vers uit de mottenballen) er maar over heen gooien om me dan als een onherkenbaar, maar ook onbeweegbaar michelinmannetje van mijn taak te kwijten.
    Ik vrees, dat ik niet meer bij de grond kom, omdat het middel niet meer in de vooroverstand wil knakken met al die lagen ertussen........O, wat zullen ze blij met me zijn!!!!!
    Wens me sterkte!
    Heb een fijne week en veel lekkere opstekertjes.....
    Huggie, Ber :W









  • lemlem Schrijver
    :WHello deary.....
    Niet schrikken, daar ben ik al weer. Maar ik was gister zo snel aan het antwoorden, dat ik er een paar vergeten ben.
    Ha....zit jij er ook op te wachten dan, vroeg ik me af, op dat oma zijn.....?
    Ik weet het zelf nog niet echt. Ik meende, dat ik nog maar net uit de luiers ben....nou ja, in ieder geval nog steeds aan het opvoeden ben. Al 28 jaar dus en ik moet er nog minstens een paar jaar aan plakken.
    Natuurlijk wonen ze in Parijs en hoef ik niet te babysitten, dat scheelt aanmerkelijk.
    Ik vrees, dat ik meer de oma ben van de musea, de voorstellingen, het jeugdtheater, dans etc. Ooit later nog eens een rockconcertje, zoiets denk ik. Als kinderen kunnen praten en mij begrijpen snap ik ze veel beter!
    Ik heb iets minder met babyzalf en poedelzachte huidjes en berg en zesde, zevende of achtste virusziektes.
    Darmkrampen en groeistuipjes pakten bij mij ook nogal eens averechts uit. En dat terwijl ik, mind you, zelf adviezen gaf op het consultatiebureau!
    Hoe grappig kan het zijn!
    Het lijkt me leuk als ze weekendjes overkomen, maar, o help  :?, struikel ik dan de komende tien jaar weer over box en buggy en rondzwervende knuffels en spenen en sjouw ik dan naarstig het hele giftige schoonmaakarsenaal naar een van de hogere regionen in plaats van in dat handige kastje onder het aanrecht. Of nee, nog afschuwelijker.....dan moet ik natuurlijk alle kasten weer kindveilig maken en die hele handige ikeasluitinkjes er op schroeven en kan ik jaren lang mijn eigen kasten niet onbekommerd openen, maar slechts in een tirade van verwensingen, omdat het mij ook nooit goed lukt. Ik ben nl. zelf altijd kind gebleven en dan ontgaat je de hele logica van al die vernuftigdheden. GGGGGRRRRRR.
    Maar verder voel ik me een bevoorrecht mens en zal ik mijn dochterlief Parijs niets laten merken van al mijn ambivalente gevoelens.

    Over de betablokkers, die had mijn huisarts expres niet voorgeschreven, maar ze heeft voor aceremmers gekozen. Daar doe ik het goed op, want bij de laatste controle was de bloeddruk 130/85. Vorig jaar nog 220/110. Dus helemaal OK.
    Hoe vaak moet je eigenlijk langs de nefroloog?

    De tuin vanmorgen viel reuze mee. Op de eerste plaats was het een stralend mooi zonnetje, dankzij de michelin waren mijn vingers maar tot halverwege bevroren en heb ik de hele ochtend lekker gekuierd met een grote blauwe plastic zak en een vuilknijpertje. Ondertussen genietend van de aalscholvers, de zwanen en de buizerd. Om tien uur kwam er iemand van het bestuur een bakkie koffie brengen(wat smaakt dat dan heerlijk) en daarna hebben we de dakgoot opnieuw, maar wat schever, bevestigd en was de gezamelijke klus klaar.
    Een goed gevoel en een ervaring rijker. En....belangrijk nog een heel groot deel van de zaterdag voor me.
    De keel is weer ietsje dikker. Ik gooi het gorgelen met zout water maar in de strijd en anders spoel ik er strakjes een vrieswitte soave tegenaan!
    Dag, dag....heb het fijn....en o ja, die fijne opstekertjes zijn momenten  en niets anders dan dat!
    Huggie, Ber ^O^
  • kockiekockie Gebruiker
    Ha die Berna, het vrolijke michelinvrouwtje ;D!

    En dan is het alwéér vrijdagavond! Ik heb je berichtjes al veel eerder gelezen, maar kwam er niet aan toe om te antwoorden. Toch is mijn leven momenteel lang niet zo druk als het jouwe, denk ik. Na mijn studie (die erg veel energie vergde) ben ik eerst in de ziekenhuisrompslomp en de nadagen daarvan beland en momenteel wil ik na mijn werk eigenlijk alleen maar op de bank, filmpje kijken, lezen. Weinig puf om wat anders te doen. Afgelopen zaterdag ben ik wel met zoonlief naar Breda geweest, om mijn tentoonstellingsruimte in orde te maken. We exposeren met z’n 27’en in een voormalig gebouw van de sociale dienst, waar tegenwoordig kunstenaars hun atelier hebben. Er is een grote ruimte en er zijn een paar kamertjes, waarvan ik er een heb gekregen. Daar moesten nog vloerbedekkingstegels weggehaald worden en de vloer moest geverfd worden. Omdat ik het in mijn rug had heeft zoon me geholpen en geverfd (gewoon over de tapijtresten en lijm heen, want dat hadden ze in het kamertje ernaast ook zo gedaan) terwijl ik ramen heb staan lappen met een aantal anderen. Er zijn namelijk erg veel ramen en de bus stopt voor de deur, zodat ze vreselijk smerig waren. Dit weekend is het open studio route, waar ik niet aan meedoe, maar volgende week ga ik mijn werk ophangen en vrijdag is de opening. Op mijn weblog www.riakock.nl kun je de aankondigingsposter zien en meer informatie.
    Vandaag kwam zoon weer thuis na een weekje studentenhuis en vertelde hij dat hij afgelopen week tijdens een sprintje om de trein te halen ineens bijna niet meer kon lopen, hij voelde iets knappen in zijn bovenbenen en kon alleen nog maar strompelen. De dagen erna ging het gelukkig steeds wat beter, maar hij dacht dat het van het verven kwam, een uur lang op zijn hurken met slechts een klein kwastje. Gek hè, ik voelde me gelijk schuldig. Toch lijkt het me vreemd voor zo’n jonge knul om daar last van te hebben.

    Hoe is het met je keel nu? Een gouden tip voor je weerstand heb ik helaas niet. Tegen die baccillen is helaas weinig tegen te doen, als je in een omgeving werkt met veel kinderen. Bij mij is er ook altijd wel iemand aan het snotteren of hoesten. Toch heb ik daar zelf niet zo veel last van. Voor jou ligt het allemaal wat gevoeliger, zeker met die hartklep. Ik denk wel dat jij met je zangoefeningen goed bezig bent. Die cursus “adem stroomt” zal ik onthouden, voor als ik meer last ga krijgen. Tot nu toe blijft de ademnood beperkt tot hijgen bij inspanning. Als ik de trap oploop bijvoorbeeld, of als ik de telefoon opneem als ik aan het stofzuigen ben geweest, zoals vandaag toen een collega van W. me belde en vroeg of ik zo hard had moeten lopen…Op mijn werk zit ik veel achter mijn bureau of de balie en dan heb ik nergens last van. Alleen als ik met de boeken ga lopen sjouwen merk ik het wel, gelukkig hoef ik niet te verhuizen en kunnen de kasten voorlopig zo blijven staan, want dat zou ik niet meer aankunnen. Ik kan me goed voorstellen hoe jij met ernstiger klachten je moet voelen na een intensief schoonmaakrondje door je huis, of het organiseren van activiteiten voor je kindertjes. Ha, voor de ketelman ruim ik niets extra op hoor, ik zorg alleen dat er geen troep ligt op de voorzolder, zodat hij er bij kan en dat het wasrek uit de weg staat. Verder doe ik gewoon de deuren dicht!

    Leuk dat je ook met digitale fotografie aan de slag gaat. Digitale portfolio’s van de kinderen, wat versta je daar eigenlijk precies onder?

    Je duimen is zeker doorgekomen en het heeft denk ik ook wel geholpen! Het lijkt erop dat hij iets minder last heeft en iets langer in beweging kan blijven, dus blijf vooral duimen!

    Je puberzoon zit waarschijnlijk al weer volop in andere sferen nu, lessen, so’tjes, taken, proefwerken. Ja, ik heb altijd veel bewondering voor de leerkrachten, hoe die ook tijdens buitenschoolse activiteiten omgaan met de leerlingen.

    De aankondiging van je schoonmaakactie op het tuinencomplex was echt hilarisch, ik zag je daar al rondhobbelen. Gelukkig bleek het mee te vallen allemaal.

    Ik zit niet echt te wachten op mijn omastatus, nee! J. is ook maar net 21 en hij heeft nog niet eens verkering, althans hij laat niets los over eventuele belangstelling daarvoor. Ik hoop het nog wel een keer mee te mogen maken en hoop dan ook dat we dan nog in een redelijke gezondheid verkeren om er van te kunnen genieten, al hoef ik geen oppasoma te worden, daarvoor heb ik mijn vrijheid te lief.

    Jouw bloeddruk is ook behoorlijk hoog geweest, zie ik! In het begin (na het dotteren) moest ik elke maand, daarna om de twee maanden en nu om de vier maanden naar de nefroloog. Het gaat goed gelukkig, al kom ik (nog) niet helemaal van de betablokkers af, vanwege hartkloppingen en een nog steeds te hoge bloeddruk, ook al slik ik daarvoor al een coctail van andere medicijnen.

    Zo, ik ga weer afsluiten. Morgen een dagje van Breda Photo genieten en verder zie ik nog wel.
    Fijn weekend, toitoi Ria


  • lemlem Schrijver
    Hé die Ria....! ^O^
    Zal ik je een big joke vertellen. It wasn't me....op de lijst van de tuinvereniging, maar iemand vaneen andere tuin met dezelfde achternaam!
    Heb ik mijn beurt voor volgend jaar alvast gedaan.
    Mazzeltje.

    Na een volle week, waarin er iedere avond wel wat was(vergaderen met het SP, de band, bekerwedstrijd van zoonlief tegen een eredivisieclub(voor de landelijke beker, dus hoofdklasseclubs en eredivisieclubs door elkaar), djembé spelen en dan als klap op de vuurpijl.......Kamp op vrijdag.

    Ik had donderdagmiddag teamvergadering en gaf te kennen bij de rondvraag, dat ik op aanraden van een van de vaders bij mij uit de groep, die een longverpleegkundige is, had besloten om voor mezelf te kiezen en niet mee te gaan op kamp. Hij had me, vertelde ik ,uitgelegd, dat ik echt wat minder hooi op mijn vork moest nemen en daarom had ik besloten zijn advies op te volgen.
    Toen ik uigepraat was, werd het angstvallig stil en keken 14 paar ogen me tersluiks vanonder hun neergeslagen oogwimpers aan en Jos, mijn directeur keek heel voorzichtig opzij.
    Ik ging onverstoorbaar door met de opmerking, dat ik het natuurlijk wel goed geregeld had, want Judy, mijn stagiaire, zou de honneurs waar nemen......en er zou ook nog een of andere sprookjesschrijfster meegaan. Fout kon het niet lopen, ik bleef thuis. Men bleef zwijgen, maar ik hoorde hun arme hersentjes kraken en knarsen, totdat een van hen in een daverende lach schoot......"Vuile smiecht", zei ze....en daarna heb ik nog nooit zo snel een stel heel opgelucht adem zien halen.
    Of ik het nooit meer wilde doen....hikten ze.....want ze waren wel even flink van de wijs geweest.
    Ik vond hem zelf ook wel leuk. Ik had het niet ingestudeerd....het kwam er in een flits uit. Maar ik heb er echt nog dagen lang napret van gehad en nu ik het op schrijf, grijns ik weer!

    De volgende dag hees ik me op school 's morgens om acht uur al weer in het tante-To- de- sprookjesschrijfster-tenue: De blonde pruik, paars/roze outfit en roze boa om de nek, bril op, turquoise hes vol schrijfattributen, pen achter het oor, nog een bril en pen in de pruik en klaar voor het zoeken naar nieuwe inspiratie wachtte ik iedereen op bij de deur.....'joehoe....sprookjesfiguren....jullie mogen mee hoor.....kom gauw.....' Midden-en bovenbouwers stikten er zo wat in en ouders grijnsden gezellig mee, als ik ze aanriep dat ze er niet uitzagen en dus ook niet mee mochten.
    Om kwart voor negen werd onze karavaan van zo'n 15 auto's door alle bouwen uitgezwaaid. Ik en een vader vormden de bezemwagen en wuivend en toeterend gingen we op weg.
    Alles liep verder gesmeerd die dag. De zon scheen uitbundig, maar ja, die had ik ook met de kinderen gebeld(dat doen we ieder jaar en ze schijnt altijd), de lokatie was als altijd een heerlijk bos met veel open plekken en een puike padvindershut. We waren met lekker veel ouders en eventuele schade bleef beperkt tot een doorgeslagen stop, een 18 literpan soep op een te klein pitje en een zijpaadje bij de speurtocht, wat onopgemerkt bleef.
    Verder genoot iedereen met volle teugen, konden we alle sprookjesfiguren, die uit het grote sprookjesboek waren geslopen weer terugvinden en van hun goede karakters voorzien(anders zouden we voorgoed opgescheept blijven met een gemene prinses , een goede heks, een bange roverhoofdman, een domme kabouter, een mislukte fakir en een vegetarische wolf, hoe erg kan het zijn) en ze met onze geknutselde olifantssnuiten terugblazen het boek in.......
    Om drie uur waren we weer thuis, maar na opruimen en optuigen van de sprookjeshoek en de borrel, stortte ik toch wel redelijkerwijs in en ben ik niet meer van de bank gekomen, toen ik thuis was.
    De volgende dag had ik twee dikke ogen van die prachtige roze veren boa en pijn in mijn ribbenkast met ademen.
    Eigen schuld, dikke bult....typisch een voorbeeld van 'Te'. Maar fantastisch om op terug te kijken.
    Nu moet ik even stoppen, want ik moet naar de band, we hebben vijf nieuwe nummers, dus alleen maar leuk!
    Alle antwoorden en de rest van de belevenissen volgen van de week. Ik heb je website gezien.
    Fantastisch! Natuurlijk blijf ik duimen voor die dappere ega van je.....vanzelfsprekend toch!

    Weer een zielsverwantschap....Het gedicht van Vasalis uit vergezichten.
    Vasalis is, zolang als mijn literaire leventje vorm heeft gekregen, in beeld, het is een van mijn liefste woordkunstenaars en ik koester haar vier dichtbundels.
    Later meer.....dag, dag mooi mens!
    Huggie, Ber :Y :W
  • lemlem Schrijver
    :WHello deary....we gaan weer even verder, daar, waar ik was blijven steken, want je had nog een paar antwoorden te goed.
    Ja, ik heb inderdaad genoeg te doen. Ik noem het expres, omdat ik bang ben, dat een heleboel mensen denken bij het horen van hun diagnose, dat een aantal dingen dan zo wie zo niet meer kunnen.
    Er kan echt heel veel! Maar de hoofdzaak is, dat we in beweging blijven. Ook al kost het je soms een mindere dag, andersom heeft het een averechts effect, dan beweeg je minder om jezelf te ontzien en dan kun je daarna nog minder. Ik ben natuurlijk ook maar een leek, weliswaar een optimistische van aard, maar toch ook weer een ervaringsdeskundige, en geloof me, als ik last heb is het net als bij iedereen hier op het forum in ongeveer hetzelfde stadium (gold drie dus) niet prettig! En toch maken die gezellige bewegingsvormen, zoals djembé spelen en zingen. dat ik me heel erg senang voel en me niet de hele tijd met dat malle lijf bezig hou.
    Het lijkt de laatste tijd erg goed te gaan, maar ik klop het natuurlijk wel af onder de tafel op blank hout, ha, ha....tel uw zegeningen! En ik weet, het kan per seconde veranderen....!

    'n Digitaal portfolio is een beeldverhaal van wat kinderen allemaal aan creatieve dingen doen op onze school van groep 1 tot en met groep acht. Zeg maar, een digitaal plakboek, waarbij je dan tevens de bouwwerken en andere driedimensionale hoogstandjes kan laten zien en de optredens tijdens de weeksluitingen. Leuk hè.
    Het is een van mijn pijlers voor de komende jaren, maar dan moet er nog wel ergens een ladinkje geld worden los gepeuterd, zo hier en daar!
    Iedere klas zou dan minstens een laptop en een camera ter beschikking moeten hebben, zodat je de momenten direct in kan voeren.
    Het lijkt me helemaal het super-einde. Maar ik wacht rustig af. Eerst begin ik dan maar met een dvd voor alle kinderen van de groep, met onze gezamenlijke hoogtepunten.

    Het weekend was ik in Ljouwert, waar dochterleeuwarden de tocht bewegen voor overleven mee hielp organiseren. Dat is een tocht waarbij je steun betuigd aan vrouwen met borstkanker. Er is ook een link naar pink ribbon, al is dat veel commerciëler. Het was erg leuk, al leek ik hier echt wel op het michelinvrouwtje.....alweer met die roze boa!!!!
    We wezen mensen de weg en ze konden wat water tanken. Er zouden ook nog appeltjes zijn, maar die heb ik niet gezien. Wel een mevrouw met een orgeltje en haar vriend speelde bagpipe.
    Wat een leuk stel! Ze zaten tot over hun oren in die hobby en deden lekker alleen maar optredens, die ze konden onderschrijven.
    De mevrouw van het huis waar we voor stonden kwam ons een heerlijke thermoskan warme thee brengen....want my goodness, het was echt freezing!
    Wel lekker paars dus, kleurde uitmuntend bij dat rose. Gelukkig had ik in een opwelling mijn handschoenen bij me gestoken.

    Slapen in het kleine appartementje van dochterlief op een veldbedje en dan maak ik onmiddelijk een sentimental journey naar mijn eerste piepkleine appartementje in 1968, dat toen nog gewoon twee kleine kamertjes heette, in Leiden.
    Helemaal hoog boven in het oude voorname herenhuis. Ingericht met groentenkistjes en wat oude huisraad. Matrasje op de grond en het grote feest dat zelfstandigheid heette, kon beginnen.
    Ik was er klaar voor.
    Het meest hilarische dat er gebeurde, was mijn buurjongen, die met zijn blonde haar op heuphoogte in slaap was gevallen toen hij het net in de henna had gezet.....een ijselijk gegil aan het eind van de middag.....en een peentjesoranje buurman vanaf die dag. En het meisje beneden, die met een lege blik in haar ogen, met een blik doperwten omhoog kwam, om te vragen wat ze er in hemeltjesnaam mee moest doen. Volstrekt tegengesteld aan mijn ervaringen als zevende kind en eerste meisje in de rij van elf. Toen ik twaalf was moest ik me de kneepjes van de keuken wel eigen maken, want toen werd mijn moeder een poosje ziek. Voor dertien personen aardappels schillen en spinazie lezen...je begrijpt!!!! Ik keek haar aan, alsof ik het echt niet goed verstaan had.

    Leeuwarden dus, enfin, de volgende dag kon ik dankzij de hevige regenval zeilend terug naar huis.....Luidkeels meebrullend met het bandrepertoire in mijn snorrende autootje.

    Wat raar, dat het bij jouw zoonlief er ineens in schoot. Maar misschien is het inderdaad van het werk, dat je voor hem had. Alhoewel....ze moeten toch heel wat kunnen hebben, jonge spieren. Misschien heeft ie wat verrekt. je weet het soms niet. Michiel had na een sliding op een te droog kunstgrasveld een enorme schaafwond(eigenlijk al een brandwond). Geef mij maar gewoon gras!

    Hoe gaat het met je tentoonstelling. Ik ben reuze benieuwd. Tot hoe lang blijft het. Want aan het eind van de herfstvakantie volgende week komt dochter Parijs weer gezellig en dan is dat een uitstapje bij uitstek om te gaan ondernemen.
    In Utrecht hadden ze ook het gebouw van de sociale dienst geconfisceerd een paar jaar geleden en toen heeft het echt een behoorlijke tijd als tentoonstellingsruimte gefunctioneerd. Twee vriendinnen van mij hadden er een fotoshoot van good old vijftigers, alleen maar vrouwen. Ik ben ook op de kiek gezet en het was hartstikke leuk om al die vrouwen van ongeveer dezelfde leeftijd in hun unieke zelf te zien!

    Puberlief is ontzettend goed bezig op school. Met veel inzet en kennelijk vastbesloten om er iets van te maken. terwijl ik hem wel de hele basischool heb moeten blijven stimuleren. Daar vond hij het een hoog gehalte aan saai. En daar had hij nog wel de belangrijke functie van licht en geluidsman!
    Misschien komt het, omdat ie nu helemaal op eigen benen staat.
    Hello world, here I come!

    Dag, dag....ik ga nu even gestrekt op de bank. Het is crime-time....lekker relaxed. Kacheltje aan en koppie thee....mmmmm!
    Zet 'm op en geef ze van Jetje en natuurlijk blijf ik duimen!
    Huggie, Ber.
    ^O^






  • kockiekockie Gebruiker
    Wow, Berna, je hebt weer heel wat geschreven!
    Ik zal eerst maar even proberen jou te antwoorden en dan mijn eigen verhaal weer te vertellen. Ik lees dat je een heerlijk kampgebeuren achter de rug hebt, helemaal in sprookjessferen. Geweldig! En heerlijk dat de zon scheen, want met stromende regen is het toch meer creperen. Tja, dat je dat de dagen erna moet bekopen hoort er helaas ook bij, maar jij laat je in elk geval niet snel op de kop zitten door die akelige copd. Je had je team overigens wel goed te pakken, ik kan me zo voorstellen dat je nog steeds in je vuistje lacht!

    Die tuinbeurt vond ik ook een goeie, dat verzin je niet zo. Eer je weer aan slag bent gaat er in elk geval een tijdje overheen nu. Hopelijk is het dan lente of zo, met heerlijk tuinweer. Mijn (achter) tuin is een oerwoud aan het worden, een heel klein oerwoud weliswaar, op tien bij tien. Maar daar zal ik het nu niet over hebben. 

    Vasalis, ja…prachtige gedichten! Dit kende ik nog niet, ik kwam het toevallig tegen en vond het zó passen bij mijn project. Soms ben ik een gedichten-mens en soms ook niet. Ik heb enkele gedichtenbundels, ik lees graag gedichten (liefst nog hardop) en ik mail er soms over met de boekgrrls. Maar ik hou er niet zo van om ze te verklaren en er allerlei dingen in te zien die de dichter misschien helemaal niet zo bedoeld heeft. Voor mij is het genoeg als ik de poëzie ervan kan ervaren, de klank, het ritme. Ik hoef niet altijd te snappen wat de betekenis ervan is, om het gedicht te kunnen waarderen.

    Wat leuk, zo’n digitaal plakboek! Helaas draait alles altijd weer om geld, maar ik denk dat gedreven mensen ook veel kunnen waarmaken. Toch is het soms frustrerend.

    Goh, je hebt je beide dochters wel ver weg wonen. Het leuke daaraan is weer wel dat je er nog eens kunt logeren, zoals nu in het noorden van ’t land. En dan werken voor ’t goede doel, helemaal prima!
    Je komt uit een groot gezin, geen wonder dat je zo gestroomlijnd overkomt! En wat een wereldvreemd kind, dat niet eens weet hoe met een blik doperwten om te gaan. Maar ik mag niets zeggen. Ik ben op mijn 19e het huis uitgegaan om te trouwen (!) en wist toen nog niet eens hoe ik aardappels moest koken. Nou lag dat ook wel een beetje aan mijn moeder, die als het niet naar haar zin ging altijd zei: laat mij het maar doen. Och, ik heb het met vallen en opstaan natuurlijk ook wel geleerd. Wel een heel ander (degelijker) leven dan jij dus. Ik heb het 9 jaar tegen wil en dank volgehouden en ben na mijn scheiding weer bij mijn jeugdvriend terechtgekomen, waar ik nu alweer 23 jaar gelukkig mee getrouwd ben.

    De beenklachten bij zoonlief waren na een paar dagen over. We denken dat zijn spieren misschien nog niet helemaal uitgegroeid waren en dat ze nu in één klap zijn uitgerekt.

    Met de tentoonstelling gaat het prima! Leuke reacties al gehad. Afgelopen vrijdag was de opening, nadat we ons eerst nog twee avonden hadden uitgeleefd op het plakplastic dat op de ramen van mijn kamertje zat. Ik had de blaren op mijn handen, geschaafde knokkels en ik was helemaal stuk, maar ik ben wel blij dat we het gedaan hebben, want nu kun je tenminste binnenkijken :Y Je moet je voorstellen, het is een hele grote lege ruimte, verdeeld in meerdere stukken en er zijn ook een paar kleine kamertje naast elkaar. Cindy, een jonge fotografe en ik hebben allebei zo’n kamertje. Toevallig hebben we beiden een vergelijkbaar onderwerp hangen en we hebben alletwee ook onze kamertjes een beetje ingericht met een bijpassend kleed, een tafeltje, theekastje, stoel, lamp. Ik zal er binnenkort een keer foto’s van laten zien.
    Mijn tentoonstelling is elk weekend open en loopt nog tot 26/10. Ik zou het erg leuk vinden als je komt, zelf hoef ik alleen a.s. zondag nog te suppoosten, maar wie weet kunnen we nog iets afspreken.

    Wij hebben hier pas over 1,5 week herfstvakantie en ik ben dan in elk geval van plan om nog wat tentoonstellingen te bezichtigen hier en daar. Als het goed was gegaan met manlief dan zouden we naar Leeuwarden zijn gegaan, weekje kamperen en naar het Noorderlicht Fotofestival, maar helaas, dat moeten we maar even op de lange baan schuiven.

    Voor nu, lekker slapen en morgen gezond weer op, zoals Sonja dat vroeger altijd zei  :)

    Dagdag, Ria

  • lemlem Schrijver
    Ha die Ria....! ^O^
    Herfstvakantie, zon door het raam(misschien weer eens een beetje zemen, hier en daar), heerlijk wakker worden met een kopje koffie, wel zelf gemaakt natuurlijk en de gedachtenspinsels van Arthur Japin, in zijn dagboeken 2000/2007.

    Dat is opmerkelijk, want daar kom ik een bekende in tegen. Ik wist dat ze Arthur als vriend had, want hij kwam ook op bezoek in het ziekenhuis.
    Ineens krijgt alles wat hij schrijft een andere lading. Ik had al wat negatieve recensies gelezen, maar dat vind ik er niet in terug. Ik hou wel van puzzeltjes, die door subtiele of hele duidelijke aanwijzingen op hun plek vallen, zoals alle verwijzingen naar zijn boeken. Die heb ik overigens altijd met veel plezier gelezen.
    Vooral de leeuw en de overgave! Zo wordt het beeld in mijn hoofd completer.

    Gisteren was het heerlijk op de tuin. Zjeraardeke kwam pas tegen drieën en ik was zelf ook op pad gegaan toen de zon echt door het wolkendek heen brak.
    Lekker warm, die kriebelende zonnestralen op mijn rug.
    Glaasje water en lekker aan de slag. Al kruipend(Zjeraar op de knieën) en ik op mijn befaamde gifgroene melkkrukje , door eenieder zeer gewild maar niet gevonden, banen we ons een weg door het struweel. Onkruidjes trekken, randen en borders opschonen, hier en daar wat snoeien......genieten van de kleurenpracht en ondertussen druk filosoferend over alles wat zo'n beetje op ons pad komt.
    Doorgaans veel verhalen over school(Zjeraar werkt op een VMBO), verbazingwekkend zijn de overeenkomsten in houding en gedrag tussen die opgroeiende puberschatjes en mijn kleuters! en ook de nodige hilarische stories over Zjeraardeke zijn nieuwste lover.
    Daar heeft hij het nodige mee te stellen, want die heeft een energie voor twintig en is een verwoed liefhebber van de late uren, terwijl mijn lieve vriend net als ik zich het liefst in het witte ochtendlicht onderdompelt.....moeilijk om daar de gulden middenweg in te vinden!
    Koffie toe bij vriendin achter onze tuinen in de prachtige avondzon, dikke speculaasplak knabbelend....volgens Zjeraar een speculaas primeur, want nu pas weer sinds enkele maanden te verkrijgen! :Y

    Fijn dat je tentoonstelling zo lekker draait. Dochterparijs komt dit weekend maar even, voor o.a. een concert, maar volgende week vrijdag voor een hele week. Wie weet, kan ik dan met haar een afspraakje maken om je foto's life te aanschouwen.
    Ik zal een afspraak met haar maken.

    Vanmiddag stort ik me met een vriendin op de waternymfen. Ze wil haar studie onderbouwen met een stukje theater en de waternymf past daar helemaal bij. Eens kijken of we daar al brainstormend een treffend stukje van kunnen maken. Altijd leuk, want dan moet ik opzoeken wat die malle nymfen nou ook al weer deden in die griekse mythologie. Voornamelijk beeldschoon zijn, trouwen en kinderen krijgen en jong overlijden, zodat er een aandoenlijke zoektocht door de onderwereld op kan volgen om haar weer(helaas vaak vergeefs)terug te halen.
    Het levert dan wel weer een hele reeks van prachtige nieuwe mensjes op!

    Afgelopen zaterdag had ik twee volstrekt uiteenlopende verjaardagen. Een van mijn bijnaschoondochterlief, een echte.....met heel veel mensen in een halve cirkel rond een hele grote salontafel en een enorm flatscreen aan de muur, waarop de verrichtingen te volgen waren van oranje/ijsland.
    Ik ben een voetbalfan, maar first things first en een verjaardag is een verjaardag en geen voetbalwedstrijd!!!
    Het stomme is, dat je er echt nauwelijks om heen kan kijken, ook al ga je er met je rug naar toe zitten.
    Gelukkig zat ik tussen mijn eigen kroost ingeklemd, dus gespreksstof te over. Het werkte wel een beetje vermoeiend. De tweede helft van de avond naar een goede vriend van mij, die zijn veertigste eens even aangreep om een aantal goede bekenden samen te brengen. Heerlijk ongedwongen sfeertje van mensen, die heen en weer lopen tussen keuken en kamer en vuurkorf buiten, er ontstonden spontane bespiegelingen over de meest uiteenlopende onderwerpen en het was oprecht genieten!
    Hoe anders kan het zijn.

    vanavond heb ik band in plaats van morgen....dat is wel lekker, want dan blijft het meer een vakantiegevoel, zo'n hele week van bijna niks. Ik mag wel niet de vissen vergeten te voeren op school.
    Jos, mijn directeur, zegt, dat ie de zijne gehard heeft.....ik ga het niet uit proberen...de goudvissen zijn me heel dierbaar, want die zwemmen er al een tijd. Ik heb ze ooit van een kind gekregen, die er thuis niet meer voor kon zorgen. Het zijn inmiddels twee sluierstaarten, goudje en zilvertje genaamd en een gladde...die pareltje heet. Daarnaast heb ik in een andere bak ook weer gedoneerde guppen en die houden het een week uit, omdat ze dan maar aan hun eigen kroost beginnen! Echte kannibalen hoor....en ze zien er zo onschuldig uit. Ze hebben geeneens zo'n vraatzuchtige snoekenkop, maar lieve bolle blubwangen!  :+
    Zo zie je maar....niets is wat het lijkt!

    Morgen ga ik met vriendin Ria second hand struinen....je ziet, ik kom de vakantie wel door, daarna moeten wij nog heel veel weken werken en hebben jullie weer een week vrij......
    Wanneer is die tentoonstelling in Leeuwarden?

    Gedichten lees ik, net als jij, met gevoel. Het pakt je of niet!
    Ze kriebelen, net als de zon aan het begin van dit stuk, wat hokjes open en verwarmen op die manier van binnen uit. Heerlijk.
    Een mooi gedicht proef je!

    Heb het goed deze week, doe je dappere wederhelft mijn groeten(moet je by the way nog veel florencenightingalen??????) en lekker genieten van alle aandacht aan jouw adres door je tentoonstelling!
    Heb het goed, huggie....Ber  :W





  • kockiekockie Gebruiker
    Hai Berna,

    Daar ben ik eindelijk weer eens  :)

    Bij ons was het deze week dus herfstvakantie, normaliter (sinds twee jaar althans) een weekje om er met de caravan op uit te gaan, naar het hoge noorden, vanwege het Noorderlicht fotofestival (deze maand nog t/m 26/10) Nu ben ik in plaats daarvan een dagje naar Utrecht geweest, dat was iets beter te doen met de trein! Ik heb het schitterende http://www.centraalmuseum.nl/ bezocht vanwege de fototentoonstelling Het geheim van Utrecht en die van Koen Wessing over China, daarna de vrouwenboekwinkel http://www.savannahbay.nl/ waar ik al veel over had gehoord via de www.boekgrrls.nl , de Slechte en nog een “gewone boekwinkel”.
    Leuk dat jij ook liefhebber bent van Japin! Ik heb van hem De zwarte met het witte hart gelezen, Een schitterend gebrek en De grote wereld. De overgave staat op mijn nog te lezen lijstje (met héél veel andere boeken) en zijn dagboeken wil ik natuurlijk ook lezen, ondanks of misschien juist dankzij de negatieve recensies! Het maakt het natuurlijk nog een beetje spannender als er een bekende in het verhaal zit;-)

    Verder beetje aangerommeld thuis, ook even wat zon genoten tijdens een fietstochtje en ook naar een verjaardag geweest, mijn vader werd 80. Hij vierde het in een klein zaaltje met de familie en wat oude bekenden en het was best gezellig. Er was een buffet en ook voor ons glutenvrijers was goed gezorgd, iets dat nogal eens te wensen overlaat. Het is ook een lastig probleem, zo’n dieet. Als je er meer over wilt weten, ik heb er een tijd een weblog op nagehouden www.coeliakie.web-log.nl (al vanaf 2006 niet meer bijgehouden, maar de essentie staat er nog op)
    Manlief is mee geweest naar de verjaardag en heeft het wonder boven wonder heel de tijd volgehouden. Zijn rug speelde af en toe wel op, maar ze hadden goede stoelen! Volgende week gaat hij naar de neurochirurg, omdat de neuroloog niets voor hem kan doen. Uit de mri is een vernauwd wervelkanaal naar voren gekomen, dus weten we nu in elk geval waar de klachten vandaan komen. Verder gaat het al stukken beter met hem,  ik hoef al een tijdje niet meer te Florence Nightingalen hoor. Zijn beenwond is nog steeds niet dicht, maar daar heeft hij nu sinds een week of wat een wondverpleegkundige voor in de arm genomen en dat lijkt beter te gaan!

    Voor jou was het fijn dat je tenminste één leuke verjaardag had!

    Lekker om te lezen hoe jullie met zijn tweetjes in de tuin werken, zeker met de zon op het bolletje! Zelf heb ik een halve groenbak volgedumpt met bladeren die zich vanwege de ligging van ons huis altijd massaal bij onze voordeur verzamelen. In de achtertuin ben ik ook aan de gang geweest om in elk geval het pad loopvrij te maken voor de glazenwasser, maar veel verder ben ik niet gekomen.

    Morgen ga ik naar Amsterdam, foto’s maken in een oud pand waar 2 demente bejaarden gewoond hebben, die inmiddels zijn overleden. Hun nichtje woont er nu, tot het verkocht wordt. Het sluit helemaal aan op waar ik voor mijn eindexamen mee bezig ben geweest, dus ik ga genieten. Het wordt wel sjouwen met mijn zware 6x6 camera met toebehoren en statief, met de trein naar Schiphol en dan met de bus naar het centrum van A’dam. Vervolgens een hele hoop trappen, zucht, dat is het minst leuke gedeelte. Tegenwoordig ben ik zo snel buiten adem, ’t is om wanhopig van te worden. Af en toe voel ik me al een halve invalide en toch heb ik volgens de spirometrie-test maar Gold 2. Ik moet er toch maar eens aan gaan denken om weer iets aan sport te doen, maar daar wil ik eigenlijk helemaal niet aan denken, frustrerend is dat. En zou het echt helpen? Een kilootje of tien (om te beginnen;-)) afvallen zou natuurlijk wel meewerken, ook voor mijn diabetes. En zo draai ik steeds in een kringetje rond, maar daadkracht, ho maar! Ik heb trouwens het gevoel dat ik deze ontboezemingen al eerder op deze plek gedaan heb, ook mijn geheugen laat me af en toe in de steek zoals je weet. Nah ja, geen zin om alles terug te lezen vandaag. Gelukkig kan ik nog wel uren achter de computer zitten om aan mijn verslaving te voldoen :@<;br />
    Hopelijk heb je een geslaagde week met dochterParijs gehad, of nog?! Ik ben benieuwd of je nog kans hebt gezien om naar mijn tentoonstelling te gaan, helaas alleen dit weekend nog open. Zondag moet het werk weer opgehaald worden. Maar het is goed bezocht geweest, wat dat betreft kan iedereen tevreden zijn.

    En hoe gaat het verder met de waternymphen? Wel leuke dingen allemaal!
    Hebben de goudvisjes het overleefd? Hoe doe je dat dan eigenlijk in de zomervakantie?

    Berna, ik word geroepen voor de koffie, mijn tijd is weer even op!
    Tot mails, bedankt voor je goede wensen aan manlief ook en veel werkplezier verder de komende week!

    Doeiiii, Ria  :W
  • lemlem Schrijver
    ;)
    Ha lieve Ria....eindelijk weer even tijd.
    Ik heb het gevoel, dat ik er maanden tussen uit ben geweest, maar het zijn maar drie weken, geloof ik.
    Ik heb het eenvoudigweg te druk gehad.
    In de herfstvakantie(alweer tijden geleden)hebben mijn vriendin en ik ons gelaafd aan de laatste gouden zonnestralen van de dag en in die prachtige entourage borrelde vanzelf het verhaal over de waternymfen omhoog.
    Inmiddels heeft ze haar les gegeven. Het verhaal was oké, maar het commentaar van de mentor niet onverdeeld goed. Ze had er echt even een knauw door gekregen.
    Terwijl ze het hele gebeuren terugspoelde, kwamen we er al filosoferend achter, dat het voor een deel aan de mentor lag, die weinig tactvol en weinig invoelbaar leek, maar ook aan vriendins eigen aanname. Waarom is een mens zo ondersteboven van dergelijke opmerkingen en wat zegt dat dan.
    Gelukkig had ze inmiddels van een aantal mensen, die haar les gevolgd hadden, de grootst mogelijke complimenten gekregen. Een iemand vertelde zelfs, dat het dankzij haar les was gelukt om uit de techniek te stappen en intuitief en voelend te zijn.

    Verder ben ik natuurlijk in die vrije dagen weer op jacht geweest naar nieuwe kringloopwinkels! Wat is het toch heerlijk om te struinen, zeker waar het boeken, kunst en grappige kleding betreft. Voor de mooiste dingen moet je trouwens naar Naarden. Wat een fantastische winkel zit daar! En enorm groot.....echt de moeite van het bezoeken waard.

    Aan musea ben ik niet meer toegekomen, al stonden die wel op mijn verlanglijstje. Ik woon in Nieuwegein en kom uit Utrecht, wat grappig dat je er net nog bent geweest.
    Ook van jouw tentoonstelling kwam niets, omdat in de week, dat dochterParijs er was, er natuurlijk nog honderdduizend andere dingetjes moesten.
    Ik heb in een week de hele familie weer voor maanden gezien! Omdat een zwager van mijn schoonmoeder was overleden ook nog hele hordes vaag bekenden.....waarbij je lang door de rimpels heen moet graven om het bekende gezicht van vroeger te herkennen en vice versa natuurlijk! Dat spreekt.
    Er was ook een eerste kleinkind, die bewonderd moest worden...van mijn kant zijn er al dik 22 kleinkinderen en krijgen die inmiddels weer kinderen, dat hou ik niet meer bij. Anders zou ik iedere week wel ergens op verjaardag zitten......en dat is nou net niet mijn favoriete bezigheid.
    Ik vind het fijn om de diepte in te duiken en heb bij verjaardagen altijd zo'n onbevredigd gevoel, wel met iedereen geblablaad maar niet echt gesproken.......liever kom ik een avondje langs!
    Wel handig om het te clusteren.

    Savannah ken ik goed evenals de Slegte. Broese en kemingh is ook niet te versmaden(tegenover het stadhuis).
    Als je aan de Overgave begint, moet je eerst even doorbijten, want het begin vond ik nogal taai!
    Een schitterend gebrek vond ik prachtig. Ik wil ook nog eens naar Rome....misschien wel een literaire trip....met het boek in de hand.
    Zjeraar en ik hebben dat lang geleden eens in Borssele gedaan, met de dagboeken van Warren in de hand...tegenwoordig kom ik twee keer per jaar in de geboorteplaats van hem, als de jongens er moeten voetballen, grappig hè.

    Heb de coeliakiewebsite bekeken en ook weer jouw mooie kunstwerken bewonderd, het kamertje zag er fantastisch uit. Wat komen de foto's zo tot hun recht. Jammer, dat het maar tijdelijk was.
    Ook die foto van de kinderen is prachtig. Daar moet je , zo gewoon op straat, wel oog voor hebben. Heb je dan toestemming nodig van deze of gene?
    Jij moet nodig wat van mij zeggen. Volgens mij heb je ook aardig wat bezigheden......, maar niets is heerlijker, vind ik.
    Het scherpt de geest en schept voldoening.

    Op school hebben we het robbeneiland omgebouwd tot oerwoud, met knoestige wilgentakken, boomhoog......helemaal echt dus.
    De directeur vond het ook mooi, maar dacht toch wel zeker te weten, dat de brandweer er niet erg blij mee zou zijn.
    Dus hebben we het na een week naar buiten gebracht en de bomen in de zandbak ingegraven.
    Het kleine varkentje Rosa had het project ingeleid....ze zat op donderdag helemaal moederziel alleen 'lang zal ik leven' te zingen...
    We hebben met alle kinderen als de gesmeerde bliksem een spetterend feest in elkaar gedraaid, compleet met zelfgebakken appelflapjes en siroop, ze kreeg als cadeautjes een nepbont tasje en een ballon.
    De volgende dag was Rosa verdwenen, maar lag er flessenpost in de sloot, daarin zat een getekend stripverhaal dat Rosa midden in het oerwoud was geland, nadat ze met haar ballonnetje per ongeluk de lucht in was gevlogen.....
    Hoe weinig is er nodig om de kiddies tot over hun oren het verhaal in te trekken!
    We genieten!

    Ik stop nu even, want ik moet naar het voetballen.
    Het zal koud zijn, dus ik ga me er extra op kleden....de befaamde laagjes-methode.
    Hoe was het de afgelopen weken met je benauwdheid?
    Ik heb er wel af en toe pittig last van gehad, maar ach....het is vooral deze tijd van het jaar!
    Veel afleiding helpt altijd, zet 'm op en doe de groetjes aan het thuisfront.
    Huggie, Ber  :W



  • lemlem Schrijver
    Zo daar ben ik nog even.....
    Gisteren was het een beetje nat....wat heet!
    Ik ben in de buurt van het veld naar het kruidvat gelopen om een pluutje te kopen. Ik moet langs de lijn staan, hè....anders beleef ik het niet. Het zal wel een lijnverslaving zijn, omdat ik al jaren niets anders doe op zaterdag.
    Vriendin van zoonlief was er ook, maar die vond het zo koud en installeerde zich al rap achter de ramen bij de verwarming in de kantine. Niets voor de echte die-hearts natuurlijk.
    Gelukkig hebben ze eindelijk gewonnen(want al een paar weken niet) en scoorde zoonlief ook het eerste doelpunt.

    Fijn dat het met je ega weer een stuk beter gaat en ook beter, dat ze hebben kunnen vaststellen waar die hernia vandaan komt!
    Ik heb ooit een zwangerschapshernia gehad en ik weet hoe ongelooflijk belemmerend het werkt.
    Ik ben benieuwd, wat ze eraan kunnen doen.

    :? Van de week had ik ook ineens de neiging om naar de sportschool te vliegen. Het een en ander had te maken met het feit, dat ik me in mijn broeken moest wurmen en van sommige de knoop niet eens meer dicht kreeg.....!
    Helpppppp, paniek in de tent. Voor de spiegel gaan staan en ja wel....hele vetkwabjes kon ik oppakken en weer neervleien, daar waar ze eigenlijk tot voor een minuut geleden nog nooit gezeten hadden, dacht ik!
    Ongemerkt dus toch, na mijn matig rookgedrag in januari te hebben opgegeven en met de cortico's in de vele puffen, die we dagelijks inhaleren (Alvesco), had dat geniepige vet toch kans gezien zich ongemerkt te hechten!
    Een totaal nieuwe ervaring sinds lang en eentje, die ik liever kwijt dan rijk ben.....
    Nou was ik gewoon wel iets te dunnerig en de body-mass was 15, dus dat mocht wel iets omhoog. Maar even goed is het gek om mee te maken.
    Ik weet wat jij doorstaat, want ik ben heel lang, tot de bevalling van de oudste dochter heel zwaar geweest en woog in die tijd 93 kilo.....heb dan ook drifig met alle diëten geexperimenteerd......van calorie-arm, zoals zuurkool- diëten tot volledig uitgebalanceerde voeding en altijd kwam ik na een periode van diëten twee keer zoveel aan omdat ik me dan in een week weer klem at. Ten einde raad heb ik weegschaal en dieet buiten de deur gezet en uit mijn leven gebannen en let eigenlijk nergens meer op. Dat ging prima....maar nu moet ik dus weer een beetje na gaan denken. Kan je je voorstellen, dat ik er ook huiverig voor ben? Het heeft veel van mijn jong volwassen- zijn vergald. Ik voelde me echt heel ongelukkig.

    Nu zitten we in een andere fase. Mag het best wat weliger! Maar zonder belemmeringen.
    Maar naar de sportschool? Help, mag deze beker aan ons voorbij gaan.
    Misschien is een cursus Salsa veel fijner, lekker draaien met het vege lijf en op een natuurlijke wijze slinken!
    Fietsen heb ik geprobeerd, maar dat werkt alleen bij heel veel zon en dan nog in een slakkentempo.......
    daarna lig ik minstens een half uur op apengapen. Hardlopen kan al heel lang niet, maar dat ligt niet aan de COPD....eigenlijk heb ik dat nooit gekund, want ik liep altijd al na vijf seconden helemaal rood aan en zweette niets uit. Volksdansen ging prima, daarentegen....als ik een halve marathon pravootjes mag dansen, draai ik er mijn hand niet voor om.....dat wil zeggen......voor zeven jaar geleden, ik heb het nu niet meer geprobeerd, waarschijnlijk uit angst voor de confrontatie!

    Zwemmen deed ik altijd graag, tot ik merkte op een vakantie in Italië, ook zeven jaar geleden, dat ik nog maar twee slagen vlinderslag kon maken en de schoolslag me ernstig deed hijgen.....misschien had ik toen al eens aan de bel moeten trekken, nooit bij stilgestaan. En ook niet toen ik merkte in diezelfde vakantie, dat bergafwaarts lopen prima ging, maar bergopwaarts.......! Voor mijn gevoel duurde het een dag en zoonslief maar fronsen en zuchten en wippen van hun ene op hun andere been, omdat hun ouwe moeder nu ineens wel veel tekenen van bejaardheid vertoonde.....
    Ook nooit bij stil gestaan!
    Je wijt al gauw dingen aan de leeftijd. Ik dacht steeds, ach ja, dat hoort erbij.
    Ik bleef wel bergafwaarts gaan hoor en ook weer op, natuurlijk, want ik wilde me niet laten kennen. Goed beschouwd doe ik dat in het leven ook!

    Ik weet nu, dat ik, als ik blijf nadenken bij de 'stappen' die ik zet, er wel veel rendement uit kan halen, meer dan je zou verwachten. Ik weiger ook eenvoudigweg om mijn zuurstoftekort de dienst uit te laten maken. Misschien heb ik het nog niet geaccepteerd, maar ik heb wel het idee, dat mijn kwaliteit van leven op deze manier maar beperkt wordt ingeboet.
    Natuurlijk knal ik op gezette tijden om acht uur 's avonds finaal door mijn hoeven, maar dan ga ik lekker naar bed en slaap me drie slagen in de rondte om 's nachts om vier uur weer fris en fruitig een mooi boek te kunnen openen. Er zijn ook nachten, dat ik niet goed weet hoe ik moet liggen, van benauwdheid en pijn....maar ik blijf zoeken naar de meest relaxte manier en uiteindelijk lukt het dan ook of ik ga dan lezen.....omdat afleiding het beste medicijn is. Ik heb me voorgenomen niet meer te piekeren en allrlei muizenissen in mijn hoofd te halen. Zonde van de tijd!
    Bovendien word ik er niet vrolijker van.

    Hoe was het in Amsterdam, by the way????
    Het worden vast weer mooie stillevens. Woonden die twee oude mensen samen al dementerend op zichzelf?
    Ik las vanmorgen in de krant een mooi verhaal over een neurologe, die een hersenbloeding kreeg en zch in de "gelukkige omstandigheid" voelde, omdat ze het hele proces letterlijk van binnen uit kon meemaken.
    Haar moeder begeleidde haar en ze kon met ijzige precisie aantonen hoe de hele rechterhelft aan het utvallen was. Fantastisch en bizar tegelijk. Ze schreef, dat ze nu meer mens was, dan daarvoor, toen ze haar carrière najoeg en voelt zich nu optimaal gelukkig.
    Mooi, als je zo over een lichamelijke tekortkoming kan denken.

    Ik ga straks naar Djembé, het heeft, buiten dat het heerlijk ontspannend is, ook het voordeel, dat lillende bovenarmen vooralsnog tot het verleden behoren....je krijgt er echt spierballen van, joh!
    Dag lieverd, tot gauw, heb het goed en geniet.... ^O^
    huggie, Ber :W

  • kockiekockie Gebruiker
    Ha Berna dear,

    Je was er maar twee weken tussenuit, dus dat valt weer reuze mee :)
    Zo te lezen komt er heel wat kijken bij die lessen (waternymphen) en kan je eigenwaarde idd. een flinke opduvel krijgen. Tja, wat zegt dat? Ik moet zeggen dat als een soortgelijk iets mij overkomt, ik daar ook flink van ondersteboven ben…

    Ik kom eigenlijk nooit in kringloopwinkels, tot we voor kort met een encyclopedie en andere overtollige boeken omhoog zaten en er ook een oude tv weg moest. Van de winkel daar kreeg ik het echter niet warm of koud. Ik ben dan ook nieuwsgierig geworden naar zaken zoals jij die beschrijft. Naarden is best een eind weg, vooral met openbaar vervoer. Ik kom er wel eens, als het fotofestival is;-) Tja, prioriteiten hè.

    Ik kan me helemaal indenken dat je aan een week niet genoeg hebt om alles te doen wat je je voorgenomen hebt. Het is bij mij altijd van hetzelfde laken een pak.
    Verjaardagen hoeven voor mij ook nooit zo, ik vind het dan veel te druk en praat ook liever (en beter) met mensen in kleine groepjes.

    Hé, weer een oude bekende, Hans Warren! Ook ik heb zijn dagboeken destijds verslonden!

    Voor de foto van de kinderen heb ik geen toestemming gevraagd. Voor zover ik weet hoeft dat ook niet, alleen als ik ze bijvoorbeeld in krant of tijdschrift zou willen publiceren, dan wel! Ik heb me nooit zo verdiept in portretrecht etc. omdat ik bijna geen foto’s van mensen maakte. Dat verandert zo langzamerhand wel, dus daar moet ik me dan ook meer in verdiepen.

    Het klinkt allemaal erg leuk, wat je over het oerwoud en Rosa vertelt! Zoiets zou ik nou ook best leuk vinden om te fotograferen. Eerst maar eens verder met mijn interieurs…
    Het pand in Amsterdam had inderdaad een erg hoge steile trap. Er waren overigens wel twee trapliften, alleen was ik al halverwege met mijn hele hebben en houwen toen ik dat in de gaten kreeg. Boven aangekomen moest ik eerst bijna een kwartier uithijgen…

    Gisteren weer spirometrie test gehad. Die stond eigenlijk gepland op 11 december, maar vanwege toenemende kortademigheidsklachten heb ik gevraagd of ik eerder kon komen. Ik kon de Spiriva ook niet goed meer inhaleren. Nog nooit zo’n last gehad ook van de mist, ik kwam helemaal stuk op mijn werk aan.
    De test wees inderdaad uit dat mijn longinhoud verminderd was. Vooral de hoofdluchtweg was flink vernauwd werd gezegd.

    De waarden:
    FEV1 75%
    FVC 98%
    PEF 66%
    Interpretation zoals ik op de uitdraai zag staan: Borderline obstruction

    Lisette, de praktijkassistente, besprak een andere manier van toedienen met mij, met twee medicijnen. Ze liet me een apparaat zien dat er beetje uit zag als een kegelvormige caviabol;-)  waarmee ik gemakkelijker zou kunnen inhaleren.
    Op mijn vraag of er niets anders aan de hand kon zijn met mijn longen, omdat het zo hard ging nu, zei ze dat ze aan de huisarts zou vragen of er niet weer eens een longfoto gemaakt moest worden. ’s Middag belde ze dat er inderdaad een foto gemaakt moest worden en dat ze aan de hand van wat daaruit kwam verder zouden kijken. Ik kreeg voorlopig één nieuw medicijn, dat ik vandaag gehaald heb na het laten maken van de thoraxfoto (dat ging rap, zonder afspraak!) Geen voorkamer meegekregen. Volgens de bijsluiter viermaal daags inhaleren, atrovent heet het. Vieze smaak en droge mond! Verder maar even afwachten of er nog iets duidelijk wordt met de longfoto.

    Gisteren op mijn vrije dag naar Leiden geweest, voor een regiovergadering van mediathecarissen. Ik moet toch ook mijn goodwill tonen na die twee weken zorgverlof. Bovendien was ik er al een hele tijd niet bij geweest, vanwege mijn studie. Het thema dat we dit keer hadden was de internetversie van de catalogus en daar ben ik wel in geinteresseerd. Er zit natuurlijk weer een fors kostenplaatje aan, maar we moeten als mediatheek toch met de tijd mee gaan en het voor jongeren aantrekkelijk zien te houden. Vanuit thuis de catalogus kunnen bekijken, je boeken kunnen reserveren, verlengen, recensies kunnen schrijven, attenderingen krijgen en nog veel meer, kortom een interactieve catalogus, dat lijkt me best interessant, al denken lang niet alle collega’s daar hetzelfde over. Nu nog wel de directie zien te overtuigen.
    Ook voor mijn werk hou ik overigens een weblog bij www.mediatheek.weblog.nl

    Mijn lief is al een weekje of twee aan het revalideren en het gaat redelijk. Hij heeft van de neurochirurg een verwijzing naar de pijnpoli gekregen voor zijn rugklachten, omdat er bij dit soort klachten niet snel geopereerd wordt, aangezien de pijn dan meestal toch niet verdwijnt. Ze opereren alleen als er sprake van uitval is. Nou ja, daar moet hij het dan maar mee doen.

    Tot de volgende keer dan en veel plezier met je kindertjes op school en met je grote knullen thuis.
    Ria
  • kockiekockie Gebruiker
    O jee, ik zie nu pas dat er nog een berichtje van jou is van 2 november. Ik dacht te reageren op een voorgaand berichtje. Nou, dit beantwoord ik dan wel een volgende keer, oké. Ik lees in de gauwigheid dat ik dat al gedeeltelijk gedaan heb.

    Tot gauw maar weer, Ria


  • kockiekockie Gebruiker
    Ha Berna,

    Ah, nog gefeliciteerd voor de zoon! *O* Langs de lijn staan, nee, echt niets voor mij. Wat dat betreft heb ik het getroffen, met 2 niet-om-voetbal-gevende mannen hier in huis. Lijnverslaving, leuk woord wel, gelukkig iets totaal anders dan lijmverslaving  ;)

    Hm, met mijn BMI zit ik op het dubbele van jou, net in de gevarenzone dus!
    Dan ben jij toch inderdaad wel erg licht, zou ik denken… Ik kan me zeker voorstellen hoe die kilo’s teveel je leven moeten hebben verziekt, zeker met al die diëten. Ik heb het van nabij ook meegemaakt met zus en schoonzus, waarvan er één is doorgeslagen van Boulimia naar Anorexia. Vreselijk en ook niet bepaald gezond. Ik heb wel wat aan dieten gedaan, maar nooit langdurig of vasthoudend. Meestal ging ik door tot ik weer in wat oude kleren paste. Nadat ik hoorde dat ik Coeliakie had, met de daarbijhorende beperkingen, ben ik mezelf eens lekker gaan verwennen met alle dingen die ik wel mocht eten, gevolg was natuurlijk dat ik weer een kilo of tien te zwaar werd. Na mijn Diabetes diagnose vlogen die kilo’s er eigenlijk vanzelf af, waarna ik een poosje erg lekker in mijn vel zat. Helaas, ik kon de lekkernijen wéér niet laten staan, zodat ik langzamerhand weer vierkanter werd. Dat gejojo is natuurlijk helemaal niet goed voor ons lijf. Van de week heb ik de knop eindelijk weer omgedraaid in de goede richting, want alles pleit ervoor om minder gewichtig te gaan leven! En ja, kleren moeten wel passen, niets is zo frustrerend om wéér niet te weten wat aan te doen naar het werk.  ;(

    Zou je van de cortico’s die je inhaleert dan ook aan kunnen komen, zoals jij stelt? Dat lijkt me meer iets voor de tabletvorm, maar ik weet er het fijne nog niet van. Vandaag heb ik Flixotide gekregen als beschermer, samen met Atrovent moet ik dit nu een week of 6 gaan testen. Geen Spiriva meer dus. Ik ben benieuwd of ik er wat van ga merken. Geen voorzetkamer erbij gekregen, zoals de assistente eerst gezegd had, maar een discus. Eens kijken hoe dat gaat. Mijn longfoto was prima, niets bijzonders op te zien. Hoe is dat bij jou dan eigenlijk?

    Het fietsen gaat momenteel zwaarder dan ooit. Hopelijk gaat dat met de nieuwe medicatie ook beter, want dat is voor mij de beste mogelijkheid om op mijn werk te komen. Met de bus ben ik veel te veel tijd kwijt en lopen zie ik ook niet als een goede optie.

    Van dat bergopwaarts herken ik ook maar al te goed. In 2005 waren we in Amerika en wilde ik de zonsopkomst in Bryce Canyon vanaf een bepaald punt fotograferen. Dat had heel wat voeten in de aarde kan ik je zeggen. Manlief tobde met zijn hartklachten, maar hij maakte zich bezorgder om mij en mijn gehijg. En ik maar denken dat het mijn slechte conditie was. Die COPD spotjes zijn trouwens wel heel confronterend hè! Ik kijk zelden of nooit reclame, maar heb mezelf al een paar keer erop betrapt dat ik er ineens naar zat te kijken.

    Tegenwoordig zijn we hier in huis niet meer zo vaak van die dauwtrappers en fris en fruitig al helemaal niet. Nu mijn lief ziek thuis is slaapt hij veel beter, gelukkig. Om een uur of 6.30 gaat dan het licht wel aan, zodat hij kan lezen, maar ik blijf de laatste tijd stoicijns doorslapen. Van de week was ik een beetje aan ’t kwakkelen met van alles en nog wat en niet naar mijn werk gegaan. Ik kon hele dagen blijven slapen. Toch wel een teken dat er iets niet helemaal lekker is met het lijf, denk ik. Maar wat lezen betreft heb je absoluut gelijk, de beste afleiding die er is (al wordt dat ook over seks gezegd :o).

    Mooi verhaal over die neuroloog!
    De oudjes in Amsterdam woonden daar tijden lang, met een nichtje. Dat nichtje heeft hen uiteindelijk tijdens hun laatste (demente) levensjaren verzorgd. Ze heeft daar (schrijnende) verhalen over verteld en plukt nu de wrange vruchten i.v.m. de erfenis van het (onderkomen) huis, dat voor de helft geloof ik naar goede doelen gaat (en naar de belasting)en dat momenteel met de crisis ook niet goed verkoopbaar is. Zelf kan ze eigenlijk niet eens de maandelijkse lasten van o.a. gas/water/licht opbrengen. Triest. Ik duim voor haar dat ze genoeg over houdt om een leuk klein huisje te kopen ergens aan zee, zoals ze graag zou willen.

    Djembé, ook niets voor mij, maar ik wens je er nog heel veel plezierige en ontspannende sessies mee toe!

    Fijn weekend en lieve groeten :W,

    Ria
  • lemlem Schrijver
    Hoi Ria.... -O- baal als een stekker, want ik had net drie uur aan een antwoord geschreven, maar in de tussentijd was ik weer uitgelogd en had het niet gemerkt en nu is alles weg....ik heb de moderator om raad gevraagd, maar het zou echt desastreus zijn en ook nog eens mijn eigen schuld, want ik had niets gesaved. Goeie les voor de volgende keer. Het was net zo'n lekker verhaal geworden.
    Nu is de tijd op, want ik moet boodschappen doen en vanavond optreden....wens me sterkte en ik hoop dat ze me nog kunnen helpen.....morgen verder!
    Huggie, Ber  :'(
  • kockiekockie Gebruiker
    Och Berna, wat zonde  :o
    Sinds mij dat enkele jaren geleden ook eens is overkomen, schrijf ik mijn (langere) berichten altijd in Word. Ik hoop dat er nog een oplossing is voor dit probleem, want uit ervaring weet ik dat je je verhaal nooit meer zo opgeschreven krijgt als voorheen. Jammer van alle tijd die je erin gestoken hebt, want ook dat herken ik maar al te goed. Ik wens je dan ook inderdaad heel veel sterkte en hoop dat je tekst nog teruggehaald kan worden  :Y
    Ook heel veel plezier en succes met je optreden vanavond, ik zal aan je denken ^O^

    Liefs en een big hug, Ria
  • lemlem Schrijver
    :) Ha lieverd...
    Ik ben er gelukkig al weer overheen, maar ben tegelijk ook wel een paar kwinkslagen lichter. Die krijg ik inderdaad niet meer terug.
    Ik zal proberen de draad op te pakken.

    Eerst maar eens even wat algemene ontwikkelingen.
    Ik ben vrijdag bij de longverpleegkundige en de longarts geweest. Met de verpleegkundige heb ik wel een half uur gesproken en dat was erg fijn.
    Ik ben deze dagen wel (afwisselend)benauwder geweest en had de huisarts al om een extra ondersteuning gevraagd.
    Ik kreeg sambutamol actavis 100 om extra te nemen, als ik benauwder werd. Van de longarts kreeg ik een voorzetkamertje voor de alvesco, want waarschijnlijk komt mijn omfloerste stem daar vandaan.
    Het advies luidde ook te blijven spoelen na de puf.
    Daarnaast dacht hij toch ook, dat ik bij tijd en wijle extra benauwd werd door verkramping bij het ademhalen. Dat had ik zelf al geopperd, want ik merk, dat bij ontspannende dingen zoals zingen het meestal eerder afneemt, dan toe. Ook handig om te weten.
    Verder heb ik natuurlijk toch aardig wat hooi op de vork, maar wel leuk hooi!!!! Zou ik ook niet willen missen.
    De gulden middenweg dan maar, twee stappen vooruit en dan een op de plaats. Zoiets.....
    Mijn BMI, en dat zal jou als muziek in de oren klinken, was nu precies goed. Ik zat keurig in balans te zijn met vijf kilo meer aan de heup en dijen!
    Ze waren heel tevreden en ik mocht met stempel weer voor een half jaar naar huis.
    Ben benieuwd wat er bij jou allemaal uitgekomen is.
    Ik voelde me zo lekker, dat ik meteen naar city ben gelopen en heb me bij vera moda een mooie wijde spijkerbroek aangeschaft, want niets is frustrerender dan je in te kleine broeken proberen te wurmen.
    Het is gewoon een fait accompli dat ik mijn dagen verder zal slijten in een maatje meer.
    Natuurlijk zullen de puffen niets uitmaken waar het de kilo's betreft, maar het is altijd zo'n handig excuus.
    Een soort verzachtende omstandigheid, wat maakt dat het eigenlijk ook wel geoorloofd is.  Moet je het wel zo heel snel langs je neus weg zeggen, terwijl je naar je nagels tuurt of zo.

    Ik moest nog denken aan het gejojo, toen we tijdens een studieconferentie van twee dagen met school in Papendal heerlijk met elkaar aan het swingen waren. Alle ruimte voor elkaar en verbonden.
    Alle maten zijn in ons team vertegenwoordigt,evenals alle leeftijden. En ik werd helemaal warm van binnen toen ik iedereen zo optimaal zag genieten. Dik, dun, soepel, aritmisch....noem het maar op. Maar wat hadden we het goed samen en wat is het dan fijn, dat ieder zo dicht bij zijn eigen natuur blijft en we niet allemaal als barbiepoppen de dagen slijten. Stel je voor!
    Trots ben ik daar op. Want iedereen is zo mooi in zijn/haar eigen persoonlijkheid.
    Wow, wat een team!

    Van het weekend was eerst zaterdag het optreden.
    Het was in een motorhome. De weg er naar toe was wat moeilijk te vinden, maar er waren zo'n 200 mensen.
    Het was een leuk honk. Iedereen had het goed naar de zin en we hebben onze longen uit het lijf gezongen! Alleen de rookmachine(het is wel alleen maar waterstof, maar toch)vind ik wat overbodig. Ik word er niet benauwder van, gelukkig.
    De jongens vinden het volgens mij een leuk speeltje.....en ja, dan zijn ze ook weer van de straat, moet je maar bedenken.
    Speciaal voor ons gasthuis hadden we 'get your motor running'   8-) ingestudeerd.
    Het was wel helemaal te gek. Bij de tweede act had ik mijn kekke leren rokje aan. O ja, dat verhaal is verdwenene.
    Vorige week ging ik op zoek naar een paars/zwarte outfit. Dat hadden we als zang afgesproken.
    Ik kwam in een winkel een kort zwart leren rokje tegen. De verkoopster was ongeveer van mijn leeftijd en toen ik wat aarzelend naar de lengte keek, met die klutsknietjes eronder, knikte ze. Ja, dat herkende ze wel. Oud lijk in hippe outfit..... :N
    Nee, ze zei het echt gezelliger, maar zo voelde het wel.
    Toch vroeg ze nog even op de valreep, wat ik er mee wilde. En toen ik zei, dat het voor op de buhne was, werd ze ineens heel enthousiast.
    Tuurlijk moest ik dat doen, lekker rocky, gaaf met een mooie paarse legging of majo. Wel in een 100 of 60 dernier, dacht ik er onmiddelijk bij. Dus toch maar gedaan en de tweede set in gewaagde outfit.
    Een doorslaand succes en met al dat vet erbij heel veel minder een oud lijk. (Ha, ha).
    Ik was om kwart over twee thuis, compleet door de hoeven gestort, maar trots en volkomen gelukkig.
    De volgende dag had ik absoluut geen moeite met opstarten. Het viel me eigenlijk alles mee.
    André zou de negentiende november jarig zijn geweest en ik had met de kiddies afgesproken, dat we lekker met z'n allen zouden wandelen in Amelisweerd, met daarna thee in het theehuis.
    Wat een fijne dag was het, ondanks de verschrikkelijke kou en de sneeuw en gladheid. Ze waren er allemaal, behalve dochter en schoonzoonparijs. Het is fijn om even stil te staan bij André en samen het gemis te delen.
    Thuis heb ik een grote pot boerenkool gemaakt en concludeerden we, dat het noodzakelijk was om een grotere tafel aan te schaffen, want met al die aanhang zijn we dan gewoon met veel!
    Daar kan de, door mijn mishandelde grenen tafel, 'want eens ovaal nu recht afgezaagd' niet meer tegen op!!!

    Rosa is weer voorbij. We hebben van haar genoten. Ze zag er op het laatst echt koddig uit met tijgerprint en luipaardenhoed....
    Ik zou het leuk vinden, als je eens foto's komt maken tijdens zo'n project. Moet je even wachten tot we weer zo'n grote -alles uit de kast- hebben, die zijn het leukst.
    Het oerwoud op het robbeneiland mocht maar een week blijven staan en toen werd het wel erg brandgevaarlijk. Maar we hadden er wel een hoop lol van.
    Nu zitten we met het probleem van bange pietje. Een piet die volgens mij een ernstige kinderallergie heeft. Er was een DVD gekomen met een stuk film, waarbij te zien was hoe hij onze school bezocht toen de kinderen er niet waren!
    Grappige reacties krijg je dan. De kinderen helemaal trots, want hij had in onze klas gezeten en ook nog op mijn stoel!!!!!

    Ik ben met het port-folio van het kindje met het syndroom van Down begonnen. Het is dan een soort fotoboek van zijn belevenissen op school.
    L. praat niet van buiten, maar wel van binnen, heb ik de kinderen geleerd. En met het fotoboek kan hij zich beter duidelijk maken.
    Ik moet alleen nog de mogelijkheid vinden om de foto's op de computer op school op te slaan. Zeer oude bakbeesten, die zich tergend traag door de virtuele wereld slaan, tot grote ergenis van onszelf.
    Misschien kan ik via de rugzakgelden wel een handig laptopje aanschaffen. Dat zou zo gek nog niet zijn. Want L. heeft het boek wel nodig. Zo kan hij thuis 'vertellen' over school en vice versa.
    Ook al zo'n verrijking, om met dit kind te mogen werken!

    Hoe komt het toch dat je van alle kwalen er zo veel toebedeeld hebt gekregen?
    Coeliaki lijkt me al noiet leuk, maar in combinatie met diabetis helemaal niet.
    En dan deze COPD nog.
    Bij mij was er al die jaren niets te zien op de longfoto. Nu word ik bij elk bezoek doorgelicht.
    Daarbij blijkt dat mijn longen wel schoon en droog zijn. Geen slijmvorming etc.
    Heb wel gevraagd naar mijn witte en blauwe vingers. Hij denkt dat hier ook de verkramping een rol speelt. Als ik de wedstrijden van zoonliefveenendaal volg ben ik tenminste wel goed op kleur. Want na drie uur ijsberen langs het lijntje ben ik perfect blauwwit en dat zijn de kleuren van de vereniging.

    Tja, dat van die sex, daar kan ik niet zo over oordelen. Aangezien ik alles onderneem met mijn oude homofiele vriendje(al vanaf mijn twaalfde), wij zijn al heel lang Will and Grace.....een soort avant la lettre......, kom ik niet vaak losse mannen tegen. Bovendien vallen we dan ook nog vaak op de zelfde en zien we er eigenlijk uit als een heel echt stel. Dat schiet niet op, dus. Bovendien denk ik, dat ik er nog helemaal geen tijd voor heb. Misschien later, als ik retraiteren ga!
    Voorlopig heb ik het met al die grappige bezigheden druk genoeg. Ik zeg nooit nooit hoor, want je weet maar niet wat je tegen het lijf loop. Maar ik ben er niet gericht mee bezig.

    Bij het verhaal over de oudjes moest ik ook steeds aan het liedje denken van 'de oudjes praten niet', van Jasperina de Jong, als ik me niet vergis. Zuur zeg, dat dat nichtje nu alleen de wrange vruchten kan plukken....Ik ga heel hard voor haar duimen. Het is hartstikke moeilijk om de zorg voor dementerenden op je te nemen. Ik heb, long long time ago, op een afdeling gewerkt met demente bejaarden.
    Vooral het schemerduister, tussen normaal en dement is moeilijk. Hoe moet je grenzen trekken?

    Ik heb net het boek uit van de kathedraal van de zee van Ildefonso falcones.
    Het is zeer de moeite waard. Het speelt zich af in het Barcelona aan het begin van de veertiende eeuw.

    Vandaag heb ik een ADV, heerlijk. Morgen moeten we er stevig tegenaan, want dan is er sinterklaasmaakochtend(leuk scrabblewoord) en gaan we de sint helpen door de cadeau's zelf te maken voor elkaar.
    Dan is de hele school een bijenkorf van creatieve uitspattingen met heel veel kinderen en heel veel ouders en alle leerkrachten. Veel speculaas, pepernoot en chocomel om de stemming te verhogen met daar tussen door alle sinterklaasliederen, die er maar bestaan.
    Wens me sterkte.

    Zet 'm op  ^O^, een huggie voor jullie!
    Ber :W





  • kockiekockie Gebruiker
    Dagdag Berna  :{w

    Gelukkig heb je de draad weer op kunnen pakken, maar leuk is anders als je zo je best hebt gedaan om de juiste woorden te vinden voor een tekst, dat dan alles foetsie is.

    Wat betreft je bezoek aan de longarts, ik ben benieuwd hoe die voorzetkamer jou bevalt. Ik merk ook nu weer met mijn nieuwe medicijnen dat het inhaleren wat moeizaam gaat. Het spoelen vind ik een goed advies. Ik heb dat tot nu toe steeds gedaan, behalve die keer dat ik met mijn vrijwilligers uit eten ging (lekker wokken) en er pas om 21.30 er achter kwam dat ik nog niets gedaan had met de inhalators die ik wel bij me had. Snel even tot me genomen, maar zonder water erna. De volgende dag had ik keelpijn. Misschien was het gewoon toeval en het was gelukkig ook zo weer over met wat strepsils, maar het zette me wel aan het denken. Soms heb ik ook even bijna geen stem, ik denk niet dat je dat bedoelt met omfloerst, maar het heeft er waarschijnlijk wel mee te maken.
    Goed dat je door te zingen minder last van verkramping hebt! Dat kan ik dus echt niet!

    Ja, jouw BMI klinkt me inderdaad als muziek in de oren. Bij mij gaat het afvallen nog niet zo geweldig, al probeer ik echt wel te minderen met van alles en nog wat. Gelukkig had ik wel de drive om er in november al mee te beginnen en niet te wachten tot de goede voornemens voor het nieuwe jaar. Samen met manlief elke week op zondagmorgen op de weegschaal en elkaar aan blijven moedigen, dat moet toch een keertje werken (zucht ze hoopvol). Waarom vind ik ook de verkeerde dingen zo lekker. Sinds ik coeliakie heb ben ik mezelf helemaal gaan troosten door de dingen die ik wel mag eten te verdubbelen. Daar moet ik echt vanaf.  :Y
    Fijn dat jij je verzoend hebt met je “normale kilootjes” en die mooie spijkerbroek hebt gekocht! En wat heerlijk dat je zo over je werk en teamgenoten denkt.

    Jouw zingen en rocken staat mijlenver van mij af, maar ik kan me zo’n optreden en je kekke outfit wel een beetje voorstellen. Mijn schoonzus zingt in een popkoor en daar heb ik een keer een swingend optreden van bijgewoond, compleet overigens met dirigent in strakleren broek, en een magere beentjes dat dié had.
    Als je maar durft kun je alles aan, denk ik wel eens als ik op zaterdagmorgen het Volkskrant Magazine opensla. Wat ben ik dan toch eigenlijk een saaie mens. Maar gelukkig heb ik een man die helemaal niets met kleding heeft, dus zijn we twee saaie ouwetjes bij elkaar.
    Mooi dat jullie zo verenigd waren op de 19e november. Verjaardagen zijn ook hier dagen waarop we nog eens extra stil staan bij het verlies, in ons geval van allebei een ouder. Het lijkt me extra moeilijk als je op jonge leeftijd je partner/vader) kwijtraakt. Een groot gezin biedt dan in elk geval weer veel warmte voor elkaar.

    Ik hoor wel meer dat er op scholen van die oude computers staan. Jammer en ergerlijk, inderdaad. Zo’n laptop zou misschien wel een uitkomst zijn, toch erg belangrijk voor vooral zo’n kindje. Ik heb kort geleden een prachtige fotoserie gezien van kindjes met het sybdroom van Down, waar was dat ook alweer? Misschien kom ik er nog op…

    Je schrijft dat je van die blauwwitte vingers hebt, dat doet me onmiddellijk aan mijn zus denken, die het fenomeen van Raynoud heeft: http://www.hartstichting.nl/go/default.asp?mID=5562&rID=120
    Misschien iets om even in de gaten te houden…

    Kathedraal van de zee klinkt aantrekkelijk, gaat op mijn lijst (ooit) nog te lezen boeken. Ik heb daar ook nog steeds het boek De kathedraal, van Ken Follet op staan, aanbevolen door o.a. manlief.

    Je hebt ondertussen je sinterklaasmaakochtend al weer achter de rug en hopelijk is alles goed verlopen en hebben jullie met z’n allen veel plezier gehad. Dan heb je natuurlijk 5 december zelf nog voor de boeg. Vier je verder nog Sinterklaas, thuis of met familie?
    Wij doen hier voor ’t eerst sinds 1981 helemaal niets met Sinterklaas. Nou ja, wel een chocoladeletter natuurlijk en zelfgemaakte (gevulde) speculaas en een (ontieglijk duur) glutenvrij banketstaafje. Maar geen cadeautjes, geen gedichten of surprises. We zullen zien hoe dat bevalt. We hebben jaren ergens rond de Sint een familieweekendreunie gehad, waarbij iedereen omstebeurt iets cultureels verzon en we gezamenlijk uit eten gingen, na eerst de nodige sint-activiteiten te hebben gedaan. Echt heel erg leuk! Maar ja, zoals dat gaat, er kwamen veranderingen en dat zijn niet altijd verbeteringen geweest. Later samen met het gezin van schoonzus een leuke avond met surprises, cadeautjes en gedichten, de laatste jaren alleen nog maar een kleinigheidje en gedichten en nu dus even niets.

    Hmm, ik dacht mijn reactie eigenlijk wat eerder te zullen uploaden, maar inmiddels is Sinterklaas al weer voorbij. Mijn laatste zinnen zijn dus een beetje mosterd na de maaltijd, maar goed...
    Het lekkers heb ik inmiddels allemaal op :@<;br />
    Hughug,
    Ria  :W


  • lemlem Schrijver
    Ha die Rie..... ^O^
    Heerlijk om je weer even te horen. Ik blijf het gezellig vinden om die kleine wederwaardigheden uit te wisselen met jou.
    Heb natuurlijk weer een hausse aan sinterklaas over me heen gehad. Op school worden ze echt wild, hele gekke dingen kunnen ze dan ineens gaan doen. Bijv. kinderen die je normaal niet hoort rennen dan gillend van uitgelatenheid door de gang of trekken het kunstwerk dat ze aan het maken zijn door naar het vege lijf, zodat ik ze volledig be-tatood af mag leveren bij vaders of moeders......sorry jongens, foutje....schokschouder ik dan maar verontschuldigend met mijn allerliefste glimlach!
    Sint had midden op het schoolplein autopech gekregen en het was hilarisch om hem hulpeloos bij een stevig rokend vehicle te zien staan, waarbij de twee pieten ieder aan een kant aan het duwen waren
    Bange Pietje werd door het ondeugendste jongetje van school geholpen en kreeg het moedige Pietjes-certificaat. Opgelost. Lekker veel zingen, dansen, kunsten vertonen en dan is een half uur in de groep zo voorbij.

    Gisteren vielen we echt weer midden in de kerst, my goodness, er zit ook geen moment in om even bij te komen.
    Wel lekker sfeervol met veel lampjes en de prachtige kerstplaat van Herman van Veen.

    Ben de laatste tijd af en toe aardig benauwd. Maar kan er niet achter komen of er een griepje prat of dat het van de copd is. Er is af en toe een verdikte klier in mijn nek en ook wat keelpijn, net als jij.
    Met omfloerst bedoel ik zo'n hele zwoele soms wat brakke stem en inderdaad ....helemaal wegvallen doet ie ook wel 'ns. Wat zijn we toch een heerlijke kneuzen.
    De voorzetkamer en het spoelen maken het wel minder. De voorzetkamer vind ik met name handig, omdat ik soms niet meer wist of mijn houdertje nu al leeg was of niet.
    Die Alvescon had al lang leeg moeten zijn, maar daar kan ik nu nog steeds van puffen. Heb ik er dus zonder voorzetkamer toch een aantal van gemist!

    Ik loop absoluut niet de hele dag aan mijn outfit te denken hoor. Het liefst loop ik in mijn lievelingsspijkerbroek, en een wijde slobbertrui, zo eentje waar je in kan wonen. Paar oude kloffies eronder en klaar!
    Handig voor het werken met ecoline en plakkaat en sterke lijm etc.
    Verkleden vind ik alleen maar leuk met toneelstukjes.....de band dus ook .....een en al theater, maar wel met overtuiging!
    Ha, ha....malle, volgens mij is 'saai' het allerlaatste woord wat op jou van toepassing is!
    Die reportage van mongooltjes stond in het volkskrant-magazine een aantal weken geleden. prachtig inderdaad, maar wel heel gestyleerd. Ik heb ze liever in het echie, met rode konen van de opwinding, haar in de war etc.
    Prachtig mooie koppies hebben ze, kijk maar goed!

    Ik ga er alsnog vanuit dat ik de onschuldige raynoud-vorm te pakken heb, als het warm is heb ik er nauwelijks last van. Waarschijnlijk zou ik eigenlijk gewoon naar een heel warm land moeten, vervelend hè!
    Al hoewel.....daar wordt ik dan waarschijnlijk weer een stuk benauwder. Nou dan blijf ik toch maar hier wonen in ons ijzige kikkerlandje....waar ik alles mag zeggen wat ik denk en kan doen en laten wat ik wil.

    Sinterklaas thuis hebben we met het doorgeefspel gevierd. Ieder koopt drie pakjes(we waren er allemaal, ook dochterparijs met manlief, dus lekker veel pakjes) en die heb je voor je liggen. Dan gaan we dobbelen en zijn er allerlei regels. Bij twee moet je bv. drie plaatsen naar links schuiven en bij vijf geef je al je pakjes weg aan degene met de minste.....etc, etc....
    Het is een hele knusse meute, soms gieren we het uit en iedereen heeft z'n zinnen allang op verschillende pakjes gezet.
    Aan het eind begint het grote uitventen. Ik heb dit.....wie wil het hebben!
    Echt gezellig om te doen en dwars tegen alle commercie in, want je bent nog geen tientje kwijt per persoon en je hebt de hele avond lol.  *)

    Zaterdag met Schoonzoonparijs in Putten gaan winkelen, want zoonlief moest daar voetballen. Wat een grappig dorp en hele vriendelijke behulpzame mensen, echt opmerkelijk!
    Daar vinden ze het nog leuk als je een paraplu aanschaft voor 4.95 euro! Die hadden we 's middags eigenlijk ook nodig, want het begon te regenen, maar het was een van de cadeautjes.....dus hebben we onszelf aardig lopen kwellen met een plu binnen handbereik!!!!!
    Maar er werd eindelijk weer eens gewonnen, dus het ware tranendal bleef ons bespaard. Geen thermohandschoentjes en sokken kopen hoor, die helpen nulkommaniks en zijn wel duur.
    Ik ga maar een paar van die uggly uggs aanschaffen, bontgevoerd....of iets dergelijks!

    Ik ben nu 'en joegen de vossen door het koren'aan het lezen van Siebelink, wat een narigheid weet die man bij elkaar te harken. It is not my kind of guy! Ik word er altijd een beetje verdrietig van....het zal aan mij liggen, want men loopt met hem weg, maar knielen op een bed violen maakte me woedend, omdat ze hun leven zo leidzaam ondergaan. Je zou ze echt door elkaar willen rammelen. Hallo, wakker worden, om je heen kijken en genieten............

    Nou schat, ik ga een bakkie doen.
    Zet 'm op en maak er een goeie week van!
    Huggie, Ber :W


    .
  • lemlem Schrijver
    :W Ha moppie....
    How's life.
    Knal je ook met je kerstmuts tegen alle drukte aan?  >:O
    Ik heb het steeds op het randje volgehouden, maar afgelopen woensdag ben ik dan toch geveld door een stevig griepje.
    Balen, want deze laatste twee dagen zijn de leukste van het jaar. Woensdagochtend was ik met mijn hele ziel en zaligheid op school gekomen en in de kring voel ik mijn hart twee verdiepingen lager zakken en kreeg ik zo'n mal -ik ben nu even niet hier-gevoel. Daarna moest ik ontzettend klappertanden en heb me door Jos naar huis laten sturen. Maar ik moest hem eerst beloven langs de huisarts te gaan!
    Hij kent zijn pappenheimers.
    Ze heeft het hele riedeltje keurig afgewerkt en alleen mijn bloeddruk was wat hoog(185/85), maar ja....als je weer eens denkt dat je dood gaat, is dat volstrekt logisch.
    Onkruid vergaat niet, dus....advies.....: onder de wol, uitrusten en absoluut even niet naar school!
    Oké dan maar weer...zucht.
    En nu heb ik achtereenvolgens voor drie jaar bij geslapen  :z en zit weer eventjes achter de pc, met van die verdroogde velletjes onder mijn ogen, die woensdag nog op forse wallen leken.
    Gelukkig verleende de buuf eerste hulp met kippensoep en perssinasappelen en bleven de boys tussendoor mintthee aandraven, maar als ik aan mijn schatjespatatjes op school denk, baal ik eigenlijk enorm.
    Als ik dan wat analyses los laat op de laatste dagen is het eigenlijk niet zo gek.
    De grootste boosdoener is het virus waar mijn oude lieve vriend mee rond liep, toen ik hem zondag met een bliksembezoek vereerde. Daarvoor was ik naar een djembé-sessie van Victor Sams geweest in Cees Place in Utrecht. Wat schertste mijn verbazing? In deze toch al zeer vochtige kelder mocht gewoon gerookt worden!
    Dan de heerlijke maar toch inspannende wapperhanden erbij, bergen energie dus en al het klappertanden in het begin om de lichaamstemperatuur op peil te houden.........en je begrijpt.........dat werkt niet lekker.
    De dag daarvoor was het voetbalfestijn voor zoonliefveenendaal ook al een debacle, want die ging na tien minuten al weer het veld af en ik moest in die ijzige pool-wind mijn tenen wel honderdduizend keer stretchen om ze enigzins nog gevoel te laten behouden. Voor de vingers was het al te laat.

    Dus maandag had ik het eigenlijk kalmpjes aan moeten doen. Na school waar het sfeervol en gezellig vol licht en warmte was, moest ik naar zang. Ook in Utrecht...altijd even stressen om op tijd te zijn.
    Ik zag als een berg tegen de negen trappen op, die ik dan moet nemen. Maar ik was lekker vroeg en deed het kalmpjes aan, terwijl ik me ondertussen vasthield aan het feit, dat het weer een paar avonden sportschool scheelde......en kwam met het zingen weer helemaal bij. Ik kan al weer wat meer kopstem pakken en wat langer aanhouden en zo gaan we door. 's Avonds was tot overmaat van ramp een bandrepetitie in plaats van woensdag en we zitten vlak voor een optreden in januari en met al die kerstweken er al tussen, wordt het al minder oefenen, enz....
    Maar toch wel weer veel van alles.

    Waarom proppen ze alle eindejaarsdingen allemaal in een week?
    Dat werkt gewoon niet.
    We gaan gelukkig pas weer woensdagochtend naar Parijs. Dus ga ik niets meer doen tussen nu en dan.
    Nu duik ik mijn bed weer even in, heb nog geen laptopje, die je overal mee naar toe kan slepen. Voorlopig even helemaal geen extra centen, want de auto is net gekeurd en gemaakt a raison de heel veel,dus dat was een aardige aderlating.
    Ik ben nog steeds aan 't vrij worstelen met Siebelink........Ik wil je hele fijne feestdagen wensen.....heb het goed en geef ze van jetje!
    Howdoe.  ^O^

  • kockiekockie Gebruiker
    Ha Berna,

    Altijd leuk om weer wat van je te horen, maar in schrijven heb ik soms even geen zin. Ik ben de afgelopen tijd weer veel met beelden bezig geweest, waardoor ik dit forum (en jou dus ook, so sorry :@) even vergat. Maar hier ben ik weer… Ik heb even na kunnen denken over wat je schreef en wil je toch ook graag voor de kerst even antwoorden. 

    Die drukke, maar vreselijk leuke Sint-en kersttijd op school bijna voorbij en nu gestraft worden met een flinke griep, die laatste dagen, dat is zeker niet prettig! Hopelijk voel je je inmiddels weer wat beter, want je gaat woensdag naar Parijs begrijp ik. Verplichte rust, maar dan wel met een boek, maken het leven dan misschien toch nog aangenaam genoeg. Fijn dat je goede buren hebt, die je een beetje verwennen. ‘En joegen de vossen door het koren' van Siebelink heb ik niet gelezen, maar wel ‘Knielen op een bed violen’, waar ik van genoten heb, zoals ik ook altijd genoot (en nog kan genieten) van de boeken van Maarten ’t Hart. Tegelijkertijd ergerde ik me inderdaad rot aan die manier van leven en wat een invloed bepaalde godsdiensten op mensen kunnen hebben. Maar het wordt zo fantastisch neergezet, in mijn ogen dan. Je kunt ook op geen betere manier een beeld van die, zo van onze manier van leven afwijkende levenswijze, krijgen dan door middel van dit soort schrijvers. Ik hou ervan om van andere werelden te lezen, maar gelukkig hoef ik er geen deel van uit te maken.

    Op ’t moment ben ik verdiept in de trilogie over Berlijn, van Jenny Glanfield (Hotel Quadriga, Victoria en Verdeelde Stad). Ik zit nu in het tweede deel van deze  familiegeschiedenis, die zich afspeelt in de tijd vanaf de hoogtijdagen van het Duitse keizerrijk, tot de nadagen van de tweede wereldoorlog. Ik ben nooit zo’n geschiedenisliefhebber geweest, mede te wijten aan de manier van lesgeven van een bepaalde leerkracht, maar ik vind het nu erg boeiend om te lezen over de opkomst van Hitler en hoe het Duitse volk daar mee te maken kreeg. Al de historische figuren komen tot leven en maken je afwisselend erg kwaad tot begripvol. Fascinerend!

    Fijn dat je met die voorzetkamer beter uit de voeten kunt nu! Ik ben me na een paar wat moeizame weken weer beter gaan voelen, nu de Atrovent en de Flixotide lijken aan te slaan. Ook zonder voorzetkamer, vooralsnog. Afgelopen donderdag heb ik weer een spirometrie- test gehad en ook die test wees uit dat er wat procenten verbetering waren opgetreden. Nu maar afwachten hoe lang dat zal duren. Bewegen mevrouwtje, bewegen, dat is het antwoord ;) Een paar weken geleden was ik bij de revalidatie van manlief aanwezig om wat foto’s te maken en daar vertelde de fysiotherapeut dat ná stoppen met roken en vóór het beginnen met medicijnen bewegen de eerste vereiste was! Tja, stoppen met roken is moeilijk als je nog nooit gerookt hebt  :) en medicijen heb ik al, dus dan maar bewegen. Help, hoe hou ik de sportschool van mijn lijf ;( Veel buiten gaan fotograferen, zou dat meetellen? Misschien wel als ik mijn loodzware Bronica in loodgieterstas meesleep en mijn statief op mijn schouders neem. Pf, hoe lang hou ik dat vol?

    Wat die reportage van down kindertjes betreft geef ik je wel gelijk. Ik vond ze eigenlijk ook veel te “mooi” in de zin van gestyleerd en ik hou zelf ook meer van de natuurlijke uitstraling. Elk vlekje wegwerken hoeft van mij zeker niet. Ik hou ook zo van de karakterkoppen van oude mensen, met al hun rimpels en vellen. Maar ja, zelf hoop ik er voorlopig nog niet zo uit te zien…

    Kerstdrukte  >:O ken ik gelukkig niet zo. We houden geen van drieën van veel gedoe. We hebben natuurlijk ooit wel eens gevulde kalkoen gemaakt en ook wel eens kerstmaaltijden voor de ouders, maar daar bleef het bij. Dit jaar gaan we op eerste kerstdag naar mijn zus, samen met andere familieleden en hebben daar dan een Indische maaltijd op zijn buffet's. Iedereen maakt wat gerechtjes en het gaststel zorgt voor de hoofdmoot en de drankjes. Tweede kerstdag komt een alleenstaande schoonzus en schoonmama van 86 en gaan we gourmetten, al jarenlang traditie in ons gezin met feestdagen. Lekker in ons ouwe kloffie beetje aankeutelen. Andere jaren zijn we veel alleen gebleven met ons drietjes, vonden we heerlijk. We gingen er dan ook wel eens op uit, naar bos of strand. Dat zal er nu wel niet van komen, maar dan maar op een ander moment. Derde kerstdag gaan we shoppen met schoonmoeders, want die wil graag een relaxfauteuil en er zit een zaak niet ver bij ons vandaan waar ze wel wat naar haar (let wel, moderne) smaak hebben.

    Rest mij even niets meer dan jou en je gezin hele fijne feestdagen te wensen! Ben je met oud & nieuw ook in Parijs? In elk geval alvast alle goeds voor 2009 en dat het maar een gelukkig en gezond jaar mag worden!

    Sterkte met je griep en doe het maar even lekker rustig aan, zo mogelijk. Parijs rond de kerstdagen is wel erg leuk, zeker met je dochter erbij. Geniet ervan!!

    Tot mails, lieve (kerst)groet, Ria :W




«137
Dit topic is gesloten