Meester Prikkebeen

Afscheid nemen is vaak zwaar, meestal zwaarder dan je denkt. Afscheid nemen is ook iets definitiefs, waar je goed over na moet denken. In het ergste geval overkomt het je als je ineens iemand verliest maar het kan net zo ingrijpend zijn als je inziet dat je iets niet meer kunt doen wat je wel graag doet.
Tot ziens! is geen afscheid nemen maar aan iemand vertellen dat je even weg bent.

Enkele weken geleden zijn mijn vrouw en ik teruggekomen van een heerlijke vakantie. Prachtige herinneringen gemaakt waar wij nog lang van kunnen genieten. 
Maar tegelijkertijd ook het besef dat leven met COPD GOLD-3 en longkanker bij een luchtvochtigheid overdag van meer dan 65% en een temperatuur van zo’n 33 graden best een uitdaging is. Hebben wij genoten; ja. Komen wij terug; nee. Ga ik het missen; vreselijk. De vliegreis naar huis was toch een mooi afscheid van het eiland dat wij hebben bezocht. 

De weg naar afscheid kan ook alleen in jouw hoofd ontstaan en leiden tot angst. Wat gaat mij nu weer overkomen? Welke ellende staat mij te wachten? Is het einde in zicht?
Met longarts dr. V. had ik afgesproken na mijn vakantie weer in de mallemolen te stappen van onderzoeken en PET/CT-scans om te kijken of de kankercellen in mijn long groeien. Nog erger, wellicht is de kanker ook ergens anders zichtbaar.
De spanning die opgebouwd wordt tussen het eerste onderzoek en het krijgen van de uitslag is bij mij absurd ongezond. Longarts dr. V. weet dat en op de dag des oordeels, nog voordat ik op de stoel zat, hoorde ik haar zeggen “alles is goed”. De lange en diepe zucht van opluchting leek op die van een leeglopende vrachtwagenband. Longarts dr. V. stemt er gelukkig mee in dat deze controle voortaan maar eens per jaar hoeft en niet langer ieder half jaar, al klopt dat eigenlijk niet met de richtlijn.
Een afscheid is het gelukkig niet geworden, maar bij de deur heb ik wel extreem blij tot ziens! gezegd. Daarna heb ik de inmiddels volgelopen wachtkamer mijn oprechte excuses aangeboden omdat zij door mijn schuld misschien langer moeten wachten. 

Ik ben ambassadeur van het Longforum en hoorde enkele weken terug dat dit forum voor longpatiënten door het Longfonds vernieuwd zou worden. 
Terug van die mooie vakantie las ik dat er ook een nieuwe naam komt “Samen”
Direct moest ik denken aan een stuk tekst uit het lied Meester Prikkebeen van Boudewijn de Groot : Vaarwel en tot ziens, misschien tot ziens, misschien tot ziens.

Zonnige groet

Frans