Pieken en dalen

De kop zegt het eigenlijk al: een longziekte kent pieken en dalen. En in de loop der jaren worden het minder pieken, maar niet per definitie meer dalen.

Ik heb dagen dan kan ik de wereld aan, althans dat denk ik. Ik kan meer lichamelijk aan, bijvoorbeeld wat meer zwaardere lichamelijke inspanning, ben minder snel kortademig en val 's avonds niet zo snel in een klein dutje op de bank. Die dagen koester ik, ongemerkt vaak en ook vaak pas als ik een dalletje tegenkom.

Want helaas die dalletjes zijn er ook. Niet in staat om veel inspanning te doen (soms merk ik het al als mijn 2 honden enthousiast aan de riemen trekken), sneller buiten adem en moe, echt moe. Dan moet ik gas terugnemen van mijn lijf. Al die seintjes kan en mag ik gewoon niet negeren. Dat deed ik overigens vroeger wel, dan ging ik gewoon door, zo was ik eigenlijk ook opgevoed. Maar dat lukt niet meer.

Gaat me dat makkelijk af? Nee, absoluut niet. Ik respecteer mijn eigen lijf en luister er absoluut na. Maar vind het zo lastig om te accepteren dat ik niet meer dezelfde ben als voordat ik last kreeg van COPD. Daar baal ik van. Vroeger verbouwde ik mijn huis, maakte een overkapping met bar in de tuin, bedacht van allerlei klusjes omdat ik dat leuk vond. En nu kan ik een simpel schoenenkastje niet in elkaar zetten, is de trappen op naar zolder een uitputtingsslag en kan ik nog geen 2 meter hard lopen. Dat doet me nog steeds pijn.....en dat mag ook van mezelf.

Maar dan bedenk ik dat ik nog steeds mijn honden uit kan laten, nog 3 dagen per week kan werken, met pauzes kleine klusjes doe, immens kan genieten van lekker fietsen (elektrische fiets, dat dan weer wel), 2x per week sport, bij droog weer elke avond een half uurtje wandel (op mijn tempo), nog steeds naar feesten en partijen ga (wel altijd eerder weg dan de rest) en nog zoveel meer andere dingen. Ik verdeel mijn energie, verdeel het gebruik van mijn kracht, doseer mijn activiteiten. Maar bovenal: ik zorg goed voor mezelf omdat ik het verdien.