Nazorg longembolie

Ik moet wat frustratie kwijt.

Onlangs heb ik voor de eerste keer gevlogen sinds mijn longembolie en longinfarct, het was een korte vlucht van net onder de 3 uur. Na op de bestemming te zijn aangekomen heb ik een paar dagen wat last gehad van pijn op mijn rug, wat doortrok naar de ribben, iets wat me logisch leek na het vliegen plus dat het pas 2,5 mand geleden was dat ik was opgenomen in het ziekenhuis voor de embolie.

Twee dagen geleden ben ik teruggekomen en had weer pijn, op exact dezelfde plek als toen, deze pijn werd met het uur erger, en toen dit gisteren middag zelfs heel heftig werd besloot ik de huisarts te bellen met de vraag of dit door het vliegen kon komen. Ik was niet bezorgd voor een herhaling, slik trouw mijn medicatie en zocht meer naar een antwoord; de hoe en waarom?

Ik moest later die middag langskomen, ik werd beluisterd en er werden wat testjes uitgevoerd. ‘Zuurstof is 98-99’ zei de huisarts, waarop ik aangaf dat dit tijdens de embolie/infarct ook was. Vol ongeloof keek ze me aan.

We gingen weer aan het bureau zitten en er werd doorgevraagd en getypt, midden in het gesprek zegt ze: ohja je hebt gelijk je zuurstof was idd 97-98 destijds.

Ik voelde me gelijk niet serieus genomen en benadrukte nogmaals dat ik niet bezorgd was maar wel graag een verklaring voor de huidige pijn wilde. Ze ging bellen met de longarts en ik zou worden teruggebeld.

Een klein half uurtje later gaat mijn telefoon, de huisarts. Ze heeft met de longarts gesproken en sinds ik trouw mijn medicatie slik gaat hij er niet vanuit dat het een nieuwe embolie is of dat het is teruggekomen door het vliegen en omdat ik volgende week diverse afspraken in het ziekenhuis heb staan kunnen ze er nog nakijken.

Goed, dat was ook niet mijn vraag maar waar komt dan de pijn vandaan? Dit werd niet beantwoord, ik moest doorgaan met paracetamol en een spiegeltje opbouwen.

In bed weet ik niet goed hoe ik vd pijn moet gaan liggen en komt er langzaam toch enige stress naar boven dus ik besluit toch maar internet op te gaan. Iets wat ik liever niet doe want daar ben je al begraven voordat je een antwoord hebt.

Ik besluit zorgvuldig alles te formuleren en zie vanuit verschillende bronnen dat het vliegen wel degelijk invloed heeft op oa het nog jonge littekenweefsel en over PPES.

Ik vind logische verklaringen en heldere uitleg.

Waarom?

Waarom kan een huisarts en een longarts dit niet communiceren.?

Vanaf mijn ontslag van het ziekenhuis, alwaar ik enkel te horen kreeg dat ik voorlopig niet zwaar mocht tillen en het rustig aan moest doen, moet ik constant zelf op zoek naar antwoorden; Rondom herstel, wat me nu eigenlijk is overkomen, nazorg.

Artsen zie dit als een ‘life-event’ maar er is totaal geen nazorg.

Ik heb net na mijn ontslag telefonisch consult gehad met de longarts omdat ik met heel veel vragen liep en daar hoor je de haast in de antwoorden als je teveel door vraagt en krijg je korte antwoorden die je niet verder helpen, terwijl dat de persoon is die heldere uitleg kan geven en zeker in het begin, de persoon is die je gerust kan stellen.

Ik mis helderheid.

En al 3 maanden blijft bij mij de vraag terugkomen: Waarom is er praktisch geen nazorg?

Mocht je dit tot het einde hebben gelezen, dank daarvoor. Ik moest mijn frustratie kwijt en denk dat voor sommige mensen hier dit herkenbaar is.