Lung Cancer Risk Following Detection of Pulmonary Scarring by Chest Radiography....

dex Gebruiker
edited 12 april in Vraag het de longarts
Is er uitleg te geven waarom scars en scarring (fibrotic scars) wel of geen verhoogde kans op longkanker geven? Dit onderzoek, lijkt toch een verband aan te geven.

en hoe verhoudt zich dat tot een litteken op je long na een doorgemaakte infectie.

Yu 2008 https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC2866505/

Reacties

  • Stefanie Gebruiker
    Hoi dex - ik denk dat je het los moet laten en teveel op internet zit te zoeken waardoor je je onnodig te veel zorgen maakt. Zonde van je kostbare energie ( Goedbedoeld advies ).
  • dex Gebruiker
    Hi Stefanie. THX ! Puur mbt mijn klacht en zorgen maken : Teveel meegemaakt wat fout is gegaan dus ben ik idd erg voorzichtig geworden .Voorlopig zit ik nog in het proces van controle-> Binnenkort weer longfoto. Klachten van hoesten blijven en veel slijm keel. (schrapen), krakend knisperend geluid als ik lig in mijn keel bij ademhalen. Gevoel dat je je adem voelt resoneren in je borstkast.."vibrerend". wetende dat ik een "restafwijking" heb (streperig..geen idee hoe groot, klein) maar mijn klachten blijven. Zijn die dan (nog)gerelateerd aan wat ze gezien hebben, of helemaal niet? Die zorg heb ik zeker nog wel.

    Dit artikel? Je leest zoveel tegenstrijdigheden mbt litteken(s) long dat ik best benieuwd ben naar de uitleg omtrent deze studie? Ik vind internet over het algemeen meer prettig dan een vloek. bij mij bracht niet opgeven en zelf studie doen naar dingen, na 8 jaar mijn ziekte aan het licht ;)
  • Stefanie Gebruiker
    Ja, ik snap dat je je zorgen maakt hoor. Je stelt ook wel goede en interessante vragen moet ik zeggen...
  • Reuzenkakatoe Gebruiker, Moderator achter de schermen
    #4 edited 12 april
    @dex
    Allereerst: ik ben geen medicus dus ik spreek zonder enige autoriteit.
    Ik hoop dat ik je vraag goed begrepen heb: waarom scars wel of geen grotere kans op longkanker zouden geven. Het onderzoek dat je aanhaalt probeert deze vraag niet te beantwoorden. Ze hebben voornamelijk onderzocht óf zo'n kans er is, maar niet waaróm. Dat zei je zelf ook al. Statistisch gezien lijkt die kans wel te bestaan, maar de onderzoekers trekken geen conclusies en adviseren meer, gerichter onderzoek. Zelf heb ik een litteken van een ontsteking. Een grote verdichting direct achter het hart, maar mijn specialist zegt "dat ding zit daar wel, maar doet verder niks". Kortom, het onderzoek dat je aanhaalt zegt niets, bewijst niets en heeft verder ook bijzonder weinig toegevoegde waarde, behalve misschien om meer onderzoeken te rechtvaardigen. Dat zeggen de onderzoekers zelf ook, al proberen ze dat natuurlijk wel strategischer in te kleden dan ik. LOL. Maak je niet druk om iets waar je nul, niks, nada, noppes invloed op kan uitoefenen.
  • dex Gebruiker
    @Reuzenkakatoe Ik lees ongeveer hetzelfde, echter lees ik er bij dat These findings are consistent with the hypothesis that localized inflammatory processes associated with scarring promote the subsequent development of lung cancer. Ik heb vooral het idee dat men idd nog weinig idee heeft over het waarom, maar dat het vermoedelijk wel zo is.

    mbt jouw litteken : ik neem toch aan dat men dit langer in kaart heeft gebracht dan een enkele foto/scan bevinding
  • Reuzenkakatoe Gebruiker, Moderator achter de schermen
    @dex
    Klopt wat je zegt, maar het blijven aanwijzingen dat de hypothese mogelijk zou kunnen kloppen. Niets meer en niets minder.
    Mijn longarts kijkt nu twee jaar met grote aandacht naar mijn litteken, 1x per 6 maanden met foto's en meer scans dan me lief was en ziet geen enkele verandering. Hij vindt de stralingsbelasting nu groter dan het risico en wil nog maar één röntgenfoto per zes maanden.
  • dex Gebruiker
    qua studies etc..http://news.cancerconnect.com/scarring-and-pulmonary-fibrosis-on-chest-x-ray-linked-with-increased-risk-of-lung-cancer/ @Reuzenkakatoe je vindt zo vele studies .

    Heb je nog klachten? gezien ook dat men het zo goed volgt..(en naar mijn optiek alleen maar fijn dat je longarts zo nauwkeurig is)


  • Reuzenkakatoe Gebruiker, Moderator achter de schermen
    @dex
    Het gekke is dat ik niet eens wist dat er iets zat, en er dus ook geen last van had. Normaal gesproken zou het nooit ontdekt zijn. Maar mijn huisarts had me gevraagd een foto te laten maken, waarop dat ding dus zichtbaar werd. Toen begonnen de specialisten te rennen omdat die per sé wilden uitzoeken wat er aan de hand was. Loos alarm dus, maar dat konden ze van tevoren niet weten.

    Nogmaals over die onderzoeken: veel onderzoeken, hoe goedgemeend en nuttig ook, dienen uitsluitend om te zorgen dat de subsidiestromen in beweging blijven. Voor de wetenschap als geheel kan dat nuttig zijn maar als patiënt constateer je dan een alarmerende hoeveelheid aandacht voor jouw aandoening. Het gevolg voor de patiënt is angst, wat ik heel goed begrijp. Overleg met de huisarts kan helpen omdat die over het algemeen beter kan relativeren dan de patiënt zelf.
  • Beste Dex,

    Er zijn vele studies gedaan over dit inderwerp, maar geen enkele is sluitend. Wel van belang te weten dat er vele calculatiemoedellen zijn ter bepaling van de kans op kwaadaardigheid van de littekens/vlekken in de long.
    De aanpak van je longarts klinkt adequaat.
    Qua exact mechanisme betreffende de "littekenkanker" bestaat ook nog veel onduidelijkheid hetgeen overeen komt met het feit dat wij niet weten te doorgronden waarom en hoe kanker zich uberhaupt ontwikkelt. Dat is ook wel een beetje de conclusie van het stuk dat je aanhaalt.
    (meer onderzoek nodig en zoveel mogelijk gepoogd aan te passen voor bekende risico factoren )

    groet, Peter van Tilburg
  • dex Gebruiker
    #10
    dank voor alle antwoorden !

    Is er nog iemand die dit herkent?
    klachten van hoesten blijven en veel slijm keel. (schrapen), krakend knisperend geluid als ik lig in mijn keel bij ademhalen. Gevoel dat je je adem voelt resoneren in je borstkast.."vibrerend""vooral bij uitademhaling.. je VOELT dan in je luchtwegen longen een vibrerend gevoel (j hoort het niet..maar voelt een soort gekraak/geschuur/vibratie,, moeilijk uit te leggen. je VOELT het....vaak gekoppeld aan de kant waar je slijm voelt in je keel..
    wetende dat ik een "restafwijking" heb (streperig..geen idee hoe groot, klein) maar mijn klachten blijven. Zijn die dan (nog)gerelateerd aan wat ze gezien hebben, of helemaal niet?
  • IlseB Gebruiker
    #11
    Ik heb longkanker, en ben inmiddels geopereerd.
    Het is per toeval ontdekt, ik had helemaal geen symptomen, behalve een beetje hoesten, maar ik dacht dat dat kwam doordat ik enkele weken ervoor een zware verkoudheid had gehad.
    De avond voor het ontdekt is heb ik nog een tiental kilometer gelopen zonder problemen.
    Maar op de scan zagen de artsen wel onmiddellijk dat het geen littekenweefsel was, maar een tumor. Of het goedaardig of kwaadaardig was, was toen nog niet duidelijk.
  • dex Gebruiker
    #12
    poeh ! Dat moet schrikken geweest zijn.
    Het is ook zon k"lere ziekte :(
    Ik hoop dat het nu beter met je gaat !

    Ik heb slechts longfoto's gehad totnogtoe.
    Vandaag is wel duidelijk geworden dat de restafwijking kleiner is geworden. Dus wegtrekt. Dat is denk ik wel een goed teken. Mochten daar mensen meer over kunnen zeggen dan hoor ik dat graag..
  • IlseB Gebruiker
    #13

    Ik vermoed ook dat dat goed nieuws is. een tumor gaat niet vanzelf weg, die zou alleen maar groter worden op termijn.
    Het gaat nu behoorlijk goed met me, maar ik ben niet meer de persoon die ik ervoor was. Één longkwab is operatief verwijderd, en een jaar later heb ik massale longembolieën gehad met longinfarcten, waardoor delen van mijn resterende long niet goed, of niet meer functioneren. tijdens de operatie heb ik ook zenuwbeschadiging opgelopen waardoor ik nu chronische pijn heb, daarvoor ben ik onder behandeling bij een pijnkliniek. Als gevolg van een pijnbehandeling had ik in januari van vorig jaar een klaplong. Het lijkt wel een slechte film. Maar ik ben er nog, en kan nog genieten van het leven. Ik mis het sporten wel, ik was sportleerkracht, heb ook nooit gerookt en deed ook in mijn vrije tijd veel aan sport.
    Ik hoop dat iemand je nog wat extra info kan bezorgen waar je wat aan hebt.
    Maar als de restafwijking die op de foto te zien is vanzelf kleiner is geworden is dat toch al positief nieuws.
  • dex Gebruiker
    #14
    Stil van je verhaal !

    Ik kan me niet voorstellen hoe zwaar dat voor je is (geweest) en wens je alle goeds toe
  • IlseB Gebruiker
    #15
    Ach, we hebben hier allemaal ons eigen verhaal.
    Het is inderdaad niet makkelijk, maar ik krijg veel steun van familie en goede vrienden, en dat helpt.
    Dank je voor je lieve woorden.
  • roos48 Gebruiker
    #16
    Ik heb 11 jaar geleden Longkanker gehad,
    Met hele zware Chemo,
    en het weg halen van mijn Long ,heb ik het gered,en kon ik alles weer.

    3 jaar geleden kreeg ik Longembolie ''s in mijn goeie long,
    vanaf die tijd ben ik dag en nacht afhankelijk van de Zuurstof,
    en kan ik niks meer .
    (Mede ook door andere ziektes)

    dikke sterkte knuffel voor allemaal.

    lieve groetjes roos48
  • IlseB Gebruiker
    #17
    Dag Roos,
    Er zijn toch heel wat mensen die na longkanker ook longembolieën krijgen. Zou de longkanker daar dan toch de oorzaak van kunnen zijn? Volgens de longarts was dat een mogelijkheid, maar zeker was ze er niet van.
    Het moet lastig zijn om altijd afhankelijk te zijn van zuurstof, dat heb ik voorlopig nog niet nodig.
    Ik kan me inbeelden dat dat je enorm beperkt.
    Voor ik ziek was was mijn conditie heel goed, en ook nu werk ik elke dag veel aan mijn conditie, zo lang ik dan kan blijf ik dat doen, want het effect is enorm.
    Heel veel sterkte!!!
    Lieve groetjes,
    Ilse
  • roos48 Gebruiker
    #18
    Hoi Ilse,

    Wat fijn voor je dat je nog geen zuurstof hoeft te gebruiken.
    Tof dat je zo veel aan je conditie kunt werken,is heel belangrijk..
    Ik H00p dat je het nog heel lang kunt blijven doen.
    Heb jij ook Longkanker gehad?

    Ik weet niet of Longembolie door Longkanker komt.
    Mijn Long met Kanker was al weg gehaald
    toen ik 8 jaar later de Embolie in mijn goeie Long kreeg.

    Het is moeilijk met zuurstof te leven,
    Ik heb altijd een Zuurstofslang van 10 meter met een Zuurstof brilletje in mijn neus hangen,
    zodat ik toch heel mijn huisje door kan.

    Ik ben er blij mee,maar vind het ook angstig.
    Ik had pas een Stroomstoring,en toen viel mijn Zuurstof motor uit,
    gelukkig had ik een Grote flessen met Zuurstof,
    die ik gelijk kon aansluiten,maar je schrik je dood.
    Het is toch een andere manier van ademen zeg maar.

    Maar zoals gezegd,ik ben er meestal blij mee,
    want als er geen zuurstof bestond,
    bestond ik ook niet meer.
    Dus kom maar op met die Zuurstof.

    dikke sterkte knuffel.

    lieve groetjes
    roos 48

  • IlseB Gebruiker
    #19
    Dag Roos,

    Je klinkt heel moedig, maar dat is de enige mogelijkheid om nog ven je leven te genieten als je zoiets drastisch meemaakt hé.
    Gelukkig dat je ook zonder elektriciteit verder kan in geval van nood.
    Ik heb een tijdje zuurstof gehad, maar dat was toen ik een klaplong had, en daarvan moest herstellen.
    Heb je geen irritatie aan je neus?
    Je verlegt altijd je grenzen, en bent met minder tevreden. Het kost tijd om het allemaal te accepteren, maar het lukt mij ook steeds beter.

    Ik werkte als leerkracht lichamelijke opvoeding en natuurwetenschappen. Ik heb nooit gerookt, altijd veel aan sport gedaan. Ik fietste altijd naar school, deed daar alles mee, en deed ook in mijn vrije tijd nog veel aan sport, en had helemaal niets in de gaten.

    Op 20 februari 2013 had ik plots heel hevige buikpijn. Op de spoed werd een echo van mijn buik genomen, mijn maag, gal en lever waren ontstoken. Om meer duidelijkheid te krijgen werd er toen een scan van mijn buik genomen, en zo is de tumor in mijn linkerlong per toeval ontdekt. Ik had helemaal geen symptomen, ik had de vorige avond nog 10 kilometer gelopen, en had die dag ook al 4 uur LOles gegeven, en de week voordien waren we gaan skieën.

    Op 22 februari is mijn gal afgenomen, en op 26 maart is de onderkwab van de linkerlong verwijderd. Ik heb heel veel geluk gehad dat het zo vroeg ontdekt is, want ik had nog geen uitzaaïngen, en heb geen chemo nodig gehad.
    Ik had een operatie met ribbenspreiding, en heb daar zenuwbeschadiging bij opgelopen, waarschijnlijk door de drains die 3 weken tussen mijn ribben hebben gezeten, en zo de zenuwen hebben afgekneld.
    Om de pijn die daarmee samen hangt te behandelen neem ik medicatie, en krijg ik ook ruginfiltraties met elektrische schokken om de zenuwen tijdelijk te verlammen. En dat helpt enorm, de pijn is nooit weg, maar het maakt het wel draaglijk.

    In augustus 2014 had ik massale longembolieën met longinfarcten in beide longen. Ik was aan het trainen bij de kinesist, en het ging echt niet meer. Gelukkig ben ik toen snel in het ziekenhuis terecht gekomen. Hierdoor is mijn longcapaciteit nog eens sterk verminderd. Het zou een gevolg van de kanker kunnen zijn, maar dat is niet zeker.

    In januari van vorig jaar had ik een klaplong als gevolg van de pijnbehandeling. daar ben ik gelukkig terug goed van hersteld.
    Mijn hartslag in rust was 110, door dagelijks veel uren op een rustige manier te trainen is mijn hartslag nu ongeveer 75 in rust. Als ik enkele dagen oversla gaat hij zo weer de hoogte in, daarom blijf ik het volhouden. Ik voel dat het me enorm helpt, dus zo lang ik het kan blijf ik dat ook doen.

    Ik hoop dat er voor jou geen nare dingen meer gebeuren, je hebt je deel wel gehad.
    Veel sterkte, en geniet van het leven!
    En zoals je zelf zegt, gelukkig dat de zuurstof bestaat, en dat de geneeskunde al zo ver is, en ons kan helpen. daar ben ik ook enorm dankbaar voor.

    dikke knuffel!
    lieve groetjes,
    Ilse
  • roos48 Gebruiker
    #20
    Hoi Ilse,

    Wat heb jij het ook zwaar gehad,
    Wel marsel dat het op tijd zo is ontdekt,en dat ze je gelijk konden helpen.

    Mooi dat je geen uitzaaingen had.Ik gelukkig ook niet.
    Maar ik heb wel Chemo kuren gehad.

    Erg he zo''n ribbespreiding operatie,
    Die heb ik ook gehad.Ik heb er zo vreselijk veel pijn aan gehad,en nu 11 jaar later nog.
    wel minder maar moet toch paracetamol slikken.

    Vind het erg voor je dat je nog zoveel pijn hebt.
    Ik duim en hoop voor je dat het toch nog minder mag worden.

    Ik vind Longembolieen best wel eng soms,
    maar ik laat me niet angstig maken,
    ik kan er toch niks aan doen,en neem het maar zoals het komt.

    Wat goed van je dat je zo op een rustige training kunt trainen.

    Ik ben bedlegerig/bedgebonden.
    dus bewegen sporten is er niet bij.

    Ik heb al 24 jaar ME.

    Door de Chemo en Operatie

    Plus een Nierziekte,

    En het weg opereren van 1 Zieke Nier

    En 2 jaar geleden een hele zware operatie vanwege Vulva kanker,

    En vele ZH opnames voor Longontsteking./Infectie

    En Diabetes.

    ben ik bedlegerig geworden.

    Ik vind jou een dappere vrouw,petje af en veel respect.

    Dikke knuffels, voor je moed.
    Lieve groetjes roos 48


    ""Onthou van iedere dag het goeie""

    Al is het maar je eigen glimlach

    Of een lief berichtje.
    Of een lekkere maaltijd.





  • Stefanie Gebruiker
    #21
    roos48 over dapper gesproken...
  • IlseB Gebruiker
    #22
    Dag roos,

    Wat ben jij een ontzettend moedige en dappere vrouw!
    Veel mensen zouden in jouw plaats alleen nog maar klagen, wat ook begrijpelijk zou zijn. Van jou kan iedereen nog veel leren!

    Men zegt vaak, een ongeluk komt nooit alleen, maar nu zou het voor jou toch mogen stoppen.
    Alles heeft ook een invloed op elkaar hé, Het is echt bewonderenswaardig hoe jij ermee omgaat.
    Maar het heeft inderdaad geen zin om te tobben over wat kan gebeuren, je hebt je leven niet in de hand.

    De pijn die ik heb zou volgens de artsen na een lange tijd wat kunnen afnemen, ze spreken dan over 20 jaar, waarvan al 4 jaar voorbij is.
    Ik denk er zo weinig mogelijk aan, doe wat ik kan, en geniet van wat ik kan.
    Wat de toekomst brengt weten we toch niet.

    Jouw boodschap om van iedere dag het goede te onthouden is zo mooi!
    Vaak klagen mensen over zo onbenullige dingen, en vergeten ze de mooie dingen.

    Ik hoop dat je in je omgeving mensen hebt die er voor je zijn.

    Ook voor jou een heel dikke knuffel!
    en heel veel lieve groetjes,
    Ilse

  • roos48 Gebruiker
    #23
    XXX lieve Stefanie.

    Hoi Ilse,

    Rot hoor die pijn,duurt bij mij al 11 jaar,bij jou al 4 jaar,
    Het is bij mij wel een heel stuk afgenomen in de loop der jaren.
    ik vind het hartstikke knap en sterk van je dat je er zo mee omgaat,
    en kan denken het is niet anders.

    En inderdaad,geniet van wat je nog wel kan,
    Jezelf verwennen ,en lief zijn voor jezelf,naar jezelf luisteren is zo belangrijk,
    en soms effe toegeven dat het leven met pijn en benauwd zijn soms hartstikke moeilijk is
    hoort er gewoon bij.
    Als je er effe aan toegeeft ,des te sterker voel je je dan weer,
    als je er tegen blijft vechten vreet het al je energie weg.
    Zo doe ik dat met mijn moeilijke dagen.

    Ik heb veel lieve mensen om me heen,
    Ik heb 3 lieve Kinderen,en een lieve Schoondochter,
    Allemaal al lang de deur uit hoor.
    Ik heb een lieve vriendin,
    En ik word 3 Xper week gedoucht door de thuiszorg,
    ik noem ze mijn Douche Brigade,zijn hartstikke lieve meiden,
    ze komen hier al 5 jaar.

    Ik ben praat al jaren met lieve ME lotgenoten,en Kanker lotgenoten.
    vind ik erg fijn,en helpt ook veel,
    we steunen elkaar,sturen elkaar kaartjes,en er is veel humor.
    Is zo fijn he,je hebt maar een half woord nodig.

    Heb jij lieve mensen om je heen?
    Ik hoop het voor je.

    Ik kan niet zo goed tegen mensen die klagen om niks.

    Maar mensen die klagen die zo ziek zijn zoals ons,
    of met veel pijn, of benauwd,die het allemaal even zat zijn,en het moeilijk hebben
    dan ben ik er voor ze,altijd.

    Dikke warme sterkte knuffels xxx

    lieve groetjes roos 48







  • IlseB Gebruiker
    #24
    Dag Roos,

    Ik ben ontzettend blij voor jou dat je ook zo veel lieve mensen in je omgeving hebt die er voor je zijn.
    Ik denk dat dat het allemaal veel makkelijker om dragen maakt.

    Ik heb een schat van een man, hij neemt eigenlijk bijna het hele huishouden op zich. Op momenten dat het wat beter gaat doe ik wat ik kan.
    Als hij na een werkdag thuiskomt, en ik heb de keuken van het ontbijt nog niet kunnen opruimen, zeurt hij daar nooit over. Dan is hij eerder bezorgd omdat hij dan weet dat het voor mij een moeilijke dag is geweest. Daar voel ik me soms enorm schuldig over.

    Toen het allemaal begon, en ik na de longoperatie enkele maanden bedlegerig was, en voor alles hulp nodig had kwam er ook een verpleegster.
    Mijn man wilde toen niet meer gaan sporten, hij wilde me niet alleen laten, in geval ik op de bedpan zou moeten, of gelijk welke hulp nodig zou hebben.
    We hebben altijd allebei veel aan sport gedaan, en we hadden dat ook echt nodig om gelukkig te zijn.
    Ik heb toen een vriend opgebeld en gevraagd om mijn man te komen halen om samen te gaan tennissen zodat hij er toch even tussenuit zou zijn. Als onze jongens thuis zijn kunnen die me ook helpen.
    Eerst was hij daar boos om, en wilde hij niet, maar gelukkig heeft hij de draad toch terug opgenomen.
    Ik zeg hem altijd, het is niet omdat ik het niet meer kan, dat jij niet meer van sport mag genieten.
    Ik ben zo blij dat hij nu terug de dingen doet die hij graag doet zonder zich schuldig te voelen omdat hij me dan alleen laat.

    We hebben samen ook 3 lieve zonen.
    De 2 oudsten studeren momenteel aan de universiteit, en zijn in de week vaak op hun studentenkot. Maar elk weekend of vrij moment komen ze naar huis.
    Mijn jongste zoon zit nog in het middelbaar onderwijs en woont thuis.
    Ik kan ook altijd terecht bij mijn familie, en ze helpen me waar nodig. En ik heb een aantal echt goed vriendinnen die er voor me zijn.

    Het klopt inderdaad dat praten met lotgenoten echt deugd doet. Zij zijn de enige mensen die echt begrijpen hoe het is om zo iets mee te maken. Je hoeft het niet uit te leggen, het is zoals je zegt, je hebt maar een half woord nodig om elkaar te begrijpen.

    Hele dikke knuffel
    xxxxxx
    Ilse
  • roos48 Gebruiker
    #25
    Hoi Ilse,

    Sorry dat het effe duurd,voor ik reageer,
    maar ik kan soms niet anders.

    wat fijn dat je ook zulke lieve mensen om je heen hebt
    Leuk 3 zonen.

    Ik heb 1 Dochter en 2 Zonen.

    heerlijk dat je zo geholpen word.

    Goed van je dat je je man toch naar het sporten hebt gestuurd,
    anders word het alleen maar Mantel zorg.

    Wel fijn dat je ook je Lotgenoten groep hebt om te praten.

    dikke hou je taai knuffel. :-*

    lieve groetjes roos48
Log in of Registreer om te reageren.