Misschien te spiritueel maar toch wil ik het delen....

LUNGS

PERSONAL ‘BREATHING ROOM.’ Crowding or the over-pressurized emotions of living too closely-inter meshed with others from whom one cannot get enough distance to ‘be yourself’ can trigger a sympathetic response from the lungs and bronchial airway leading to asthmatic pressures, coughing, respiratory infections or other ailments. The holistic recommendation is for SPACE-CHANGE; restructuring one’s lifestyle to allow ‘Breathing Room’ and the permission to BE YOURSELF without constant stress from those around you. NOTE: if water-retention is involved (as in pneumonia or emphysema) a ‘Sympathy Crisis’ or excess of EMOTIONAL CONCERN for (or FROM!,) others is often involved

Bron:spirit-alembic.com/organic.html


Is het interessante informatie of toch niet?
Ik zal leuk vinden een mening erover te lezen.

Reacties

  • ReuzenkakatoeReuzenkakatoe Moderator
    #1 edited november 2017
    @desi
    Interessant artikel. Niet iedereen begrijpt voldoende Engels en Google Translate begrijpt de context niet goed. Daarom een korte samenvatting: het artikel beschrijft een fenomeen dat sommigen van ons zullen herkennen. Namelijk het gevoel dat anderen je kunnen verstikken. Dat kan doordat je je letterlijk benauwd voelt in een menigte, maar ook doordat je te weinig ruimte voor jezelf krijgt c.q. je onvoldoende afstand kan nemen tot personen in je leefomgeving (relatie, werk etc.). Vooral als die personen neerbuigend of juist overbezorgd zijn. Je lichaam en met name je longen kunnen erg heftig reageren op de stress die je door dit verstikkende gevoel ondervindt. De Engelse terminologie voor de genoemde aandoeningen lijkt voldoende op de Nederlandse dus letterlijk vertalen kan altijd nog als daar belangstelling voor is.

    Persoonlijk denk ik dat het idee hierachter reëel is en dat vooral empatische personen hier echt last van zullen hebben. Degenen met een emotioneel pantser (dikke huid, onverschilligheid) zullen dit als zweverige onzin bestempelen. Verder denk ik dat niet alleen de longen aangetast worden, maar dat ook andere vitale organen en zelfs de geestelijke gezondheid van de verstikte persoon schade kunnen ondervinden.

    Medici zullen dan stellen dat het probleem tussen de oren zit. En gek genoeg zitten die dan dichter bij de waarheid dan ze zelf vermoeden. Alleen is niet de patiënt zelf, maar zijn/haar omgeving de oorzaak van de symptomen. Het heeft volgens mij niets te maken met helderziendheid of soortgelijke moeilijk bewijsbare paranormale fenomenen. Wel met overgevoeligheid en de onmacht om jezelf af te sluiten van mensen die je geestelijk slopen.

    De vraag is natuurlijk hoe je jezelf kan beschermen. Scheiden, verhuizen of ander werk zoeken? Bestaan er aantoonbaar werkende therapieën voor, en hoe toon je zoiets überhaupt aan? Kan je degenen die je verstikken beïnvloeden of is ontwijken de enige mogelijkheid?

    Interessante discussie, die volgens mij medisch voldoende interessant is om een plaats op dit forum te verdienen.
  • desidesi Gebruiker
    Hartelijk bedankt @Reuzenkakatoe ! Hartelijk bedankt...
    Stiekem heb ik voor zo een reactie als die van jou gehoopt!
    Ik lach nu van oor tot oor!

    Hoe heb je het zo goed gezegd... empathishe mensen en hoe kunnen we zelfbeschermen. Is dat idd mogelijk?
    Wat ik heb geprobeerd werk niet echt want het voelt net als ik tegen mijzelf ga...

    Ben je ook empath? Zeker wel anders, hoe kan je het onderwerp zo goed begrijpen...
  • ReuzenkakatoeReuzenkakatoe Moderator
    #3 edited november 2017
    @desi
    Nee, ik kan niet zeggen dat ik meer of minder empathisch ben dan de gemiddelde mens. Maar ik gebruik observatie en logische deductie om te begrijpen wat anderen voelen. Net zoals elke dokter dat doet. Die kijkt en luistert naar de patiënt en kan dan in veel gevallen goed inschatten wat de patiënt voelt. Vooral sommige vrouwelijke huisartsen zijn daar bijzonder sterk in. Wel heb ik snel last van mensen die zich aan me vastklampen en me verstikken. Maar misschien komt dat omdat ik het moeilijk vind om “nee” te zeggen. Daar maken ze dan misbruik van. Ik merk wel dat jij veel last hebt van jouw empathie, die wél echt is. Probeer je af te sluiten voor mensen die jou verstikken. Want ze hebben jouw hulp niet nodig. Ze vinden het alleen maar leuk om anderen zoals jij te manipuleren. Stuur ze weg of ontwijk ze, en leef je eigen leven. Je empathie kan je beter bewaren voor één of enkele speciale personen van jouw keuze. Je zult je er veel gelukkiger bij voelen.
  • desidesi Gebruiker
    @Reuzenkakatoe

    Je hebt me heel goed idee gegeven dus ik heb google gevraagd maar... er zijn meer dan genoeg cursussen empathisch te worden maar helemaal niks hoe moet je als empath overleven. En krijgbik gevoel dat de enige oplossing is en de rest van de mensen met empathie te besmeten. ..
    Want eigenlijk empathie is alleen maar goed, misbruik van de empathie is iets wat anders...


    Heel goed gezegd, Alweer heb je helemaal gelijk. Nee zegen en eigen leven leven... ik heb me afgelopen jaren geleerd. Natuurlijk was het niet makkelijk. ..met mensen die ik jaren lang ken te strijden voor mijn ruimte was pijnlijk maar ik wist het dat voor mij dat juist is.
    Nu ben ik echt in de volgende fase die ik enorm moelijk vind... de mensen die plek in mijn hart hebben. Want van een kant wil ik mijn grenzen stellen van de andere kant is mijn liefde en die is eigenwijs en geloof in de grenzen niet.

    Ha... nu denk ik iets paar dagen al wil ik in een andere thema te schrijven over de eenzaamheid en alleen zijn. Maar ik wil hier toch mijn gedachten delen:
    @Reuzenkakatoe ,
    Ik krijg van jou begrip - ontzettend leuk gevoel! Dus ik voel me niet alleen - en toch zit ik alleen in een kamer. Grappig he?

    Wat ik moet doen om mijzelf te beschermen hang alleen van mij af... en dat is eenzaamheide. Niemand kan voor mij het doen.
    Maar door niet alleen te voelen.. eenzaam voel ik me ook minder.
    Dus kwestie van gevoel, keus... wat is... wat veroorzaak eigenlijk deze gevoelens... niet genoeg begrip, empathie...



  • ElisanElisan Gebruiker
    Hoi Desi, je bent lief. Heb je eigenlijk nog enkele familieleden/vrienden in je directe omgeving, die geen misbruik maken van je empathie?
  • desidesi Gebruiker
    Ja een vriendin. Ik voel me altijd geweldig bij haar.

    @Elisan, lief dat je over mij zorgen maakt. :×
    Ik schrok me een beetje van je woorden. Klink ik zo wanhopig
    en erg? Ik voel me niet misbruikt gewoon mensen zijn zo. Het zit zeker in mij want ik te gevoelig ben. Ik kan niet verwachten van de mensen rekening met mij mee te houden. Ik moet voor mijzelf kunnen opkomen.
  • ElisanElisan Gebruiker
    Ha Desi, ik vroeg me inderdaad af of je zelf in een moeilijke situatie (relatie) zat en wilde dit uitsluiten. Fijn dat je een hele goede vriendin hebt waar je je altijd geweldig bij voelt.
    Ik vind je topic interessant en hoeft niet voor iemand persoonlijk te zijn, maar is ook gewoon interessant als algemene informatie. Om over na te denken.
    Lieve groetjes.
  • ElisanElisan Gebruiker
    Ik lees wat selectief. Niet alle topics. Dat kan een eenzijdig beeld geven Desi. Sorry.
  • desidesi Gebruiker
    @Elisan,
    Natuurlijk! >:D<
    Ik vind je hele lief mens.
    Door mijn spontaniteit denk ik niet hoe de dingen die ik zeg komen uit. Vaak krijg ik een signaal dat wat ik zeg is niet wat ik eigenlijk bedoelde.
    En boevendien van de kant soms de beeld is vollediger. Dat was de reden voor mijn vraag. >:D<

    Relaties tussen de mensen, gedrag van de mensen, de band tussen emoties en lichaam is eigenlijk mijn passie.
    Ik ben blij dat mijn onderwerp interessant is.
    >:D<
  • @desi
    Duizend dingen willen zeggen maar niemand die wil luisteren. Of ze willen wel luisteren en horen je woorden, maar begrijpen de emoties erachter niet. Zoiets? Dat geeft een gevoel dat sterk op eenzaamheid lijkt, maar de juiste benaming is “onbegrip”. Een leeg, verloren en verdrietig gevoel. Misschien toch wel eenzaamheid, maar dan iets dat een gemis aan “like souls” is. Zit ik een beetje in de goede richting? Zielsverwanten zijn erg moeilijk te vinden. Maar ze bestaan wel. Alleen kan je ze niet zelf opzoeken, ze komen vroeger of later vanzelf op je pad. Daar ga ik dan met mijn deductie en Vulcan logic, ik klink nu zelf als een zweverige paragnost, ha ha. Goedbedoeld hoor, maar ik kan soms zelf de woorden ook niet vinden.
  • ElisanElisan Gebruiker
    Hoi Desi, ik ben ook geinteresseerd in menselijke relaties en psychologie. Bovendien ben ik net als jij ook heel spontaan en komt dit meestal wel, maar regelmatig ook helemaal niet goed over bij de ander. Maar als we het goed bedoelen, dan is het ook gewoon goed he.

    Lieve groetjes,
    Elisan.
  • desidesi Gebruiker
    @Reuzenkakatoe ,
    Beetje... een beetje maar ! :))
    Grappje! Ik vind geweldig je woorden te lezen. Dank je wel!
    Een leeg, verloren en verdrietig gevoel.

    Klopt! Precies deze gevoel! Vroeger had ik enorm moeite mee. Nu af en toe maar.
    Tegenwoordig ( sinds jaar of 5) voel ik me meer buitenstaander. En voor mij enorm verbazing dat trekt de mensen steeds meer en meer aan.

    Ik ben eigenlijk te moe constant mijzelf uit te leggen - waarom doe ik dat, waarom niet, wat ik zeg en wat niet en waarom alweer. Dus als ik zie dat de mens voor mij niet open staat voor begrijpen... sluit ik me af. Meteen! Ik vind het zonde voor mijn energie... en toch dat lukt me alleen met onbekende mensen, kennissen...


    Als.je zegt voor jezelf dat je als "zweverige paragnost" klinkt.... hoe klink ik dan - blond zweverige paragnost?
    :))


    Elisan,

    Ik vind je meer leuker en leuker! Als ik voor jou in deze moeilijke periode iets kan betekenen, laat mij maar graag weten!
    >:D<
  • ElisanElisan Gebruiker
    Lieve Desi, dankjewel. Ik ben christen, dus zeker spiritueel en heb in deze tijd meer gebeden dan anders. Heb God echt ervaren en ik was daardoor tot nu toe super relaxed. Als je dit eenmaal ervaren hebt, dan weet je voor altijd waar je terecht kunt in goede en in slechte tijden. Vanuit de kerk heb ik ook heel veel kaartjes en medeleven gehad. (soms weet ik niet eens van wie haha). Tot nu toe ben ik ook alleen maar dankbaar dat die kleine tumor helemaal weggehaald is en tja, ik weet ook niet hoe ik zou zijn als het erger was geweest hoor. Maar ik onthou je spontane aanbod zeker weten.
    Ik ga nu lekker slapen Liefs en ik hoop hier nog wel te blijven maar minder intensief. Elisan.
  • desidesi Gebruiker
    Ik geloof in eigen kracht en liefde.
    20 jaar geleden toen ik mijn eerste klaplong heb gehad was verschrikkelijk - ik moest een maand in gewone bed liggen met 11 vrouwen in dezelfde kamer. Eerste met 1 drain dan 2 tegelijkertijd en zelfs een weekje met 3 en zo tot een grote thorax operatie ... pijnstillers (sterk genoeg maar ver niet genoeg goed merk ik het nu. Ik heb hoog pijngrens. Iedereen nu waren enorm verbaasd hoe kan ik zonder pijnstillers maand lang met klaplong rond lopen en hoe kan ik na de operatie zo weinig morfine gebruiken ), antibiotica en verschrikkelijk pijn bij elk beweging. Ergens daar heb ik mijn geloof in god kwijtgeraakt. Ik konde niet accepteren dat iemand of iets kan bewust zo een pijn toestaan (uit de liefde )aan een jong mens...

    Ik denk dat het maakt helemaal niet uit waarin de mens geloof als toch een schuilplaats kan vinden. Niet voor het lichaam, maar voor het hart...


    Knuf Elisen! Sterkte en liefde en licht in je hart! >:D<
  • ElisanElisan Gebruiker
    Dankjewel lieve Desi. Ik geloof niet in m'n eigen kracht en liefde, want ik ben een mens met vele zwakheden en een 'naar menselijke maatstaven' betrekkelijk kort leven, maar geloof in een grote God die ons door Jezus eeuwig leven geeft. Dat is mijn kracht en liefde. Maar ik heb ook niet zoveel meegemaakt als jij. En vind het heel mooi te lezen hoe lief jij bent ondanks dat alles. Wens jou ook sterkte en liefde en licht in je hart , wat jouw schuilplaats ook is.
  • hantayohantayo Gebruiker
    Misschien leuk om iets over hooggevoeligheid te lezen: http://hantayo.nl/artikelen/hooggevoeligheid
  • @hantayo
    Interessant artikel. Helaas klopt er naar mijn idee geen hout van. Volgens mij is een echte hsp een overgevoelige eenling, een trieste uitzondering die in de klas nooit wordt gekozen maar door de geïrriteerde leerkracht aan een groepje wordt toegewezen. Het is de harde werker die in zijn/haar bijzijn door alfa-collega’s “het” en “dat” wordt genoemd. Niet een leider met latente superkrachten, wat ik uit het artikel meen te begrijpen. Het “aanpassingsvermogen” van een hsp is volgens dit artikel in feite een capitulatie, en niet een positieve eigenschap. Verder is de waaier van hsp-classificaties zo breed dat bijna iedereen wel één of meer hsp-eigenschappen bezit. Leuk geprobeerd van de schrijver, maar persoonlijk classificeer ik dit artikel als leesvoer voor sneeuwvlokjes met een quarterlifecrisis, niet als hulp voor écht hooggevoelige personen. Dat is mijn persoonlijk mening, maar het is goed mogelijk dat ik de lat te hoog leg in mijn zoektocht naar de feitelijke, meetbare waarheid. Toch bedankt voor de link; erg nuttig als referentiemateriaal.
  • desidesi Gebruiker
  • @desi
    Ik denk dat jij en ik elkaar erg goed begrijpen. Meer hoef ik niet te zeggen, LOL.
  • desidesi Gebruiker
    Reuzenkakatoe schreef: »
    @desi
    Ik denk dat jij en ik elkaar erg goed begrijpen. Meer hoef ik niet te zeggen, LOL.

    Klopt, idd hoef je niet te zeggen.
    Sowieso hoor ik niks :D

    Fijn om te lezen hoor :>

    >:D<
Log in of Registreer om te reageren.