Astma newbie
08-06-2026 om 16:48 uurVijf á zes weken geleden heb ik te horen gekregen dat ik astma heb. Verwaarloosde astma zelfs. Spirometrie gaf 43% aan en er werd gezegd 'wat zal jij het benauwd hebben'. Nou eh....nee? Toch?
Dus wel. Inmiddels heb ik Foster pufjes. En geen zere benen meer, geen hoofdpijn en krachttraining wil beter en minder moe enzovoorts. Heb nog wel even wat challenges voor me, zoals weer goed leren ademhalen en accepteren dat het echt zo is. Daar blijk ik wel wat moeite mee te hebben.
Vroeger als kind was ik al traag, snel buiten adem, veel hoofdpijn, liep altijd achteraan als we gingen wandelen en slecht in duursporten (shuttle run test was steevast knock out bij derde piep). Er werd dan gezegd 'stel je niet aan, val eerst maar even wat meer af, schiet eens even op, kind wat ben je traag'. Er is nooit medisch onderzocht waarom dat was vroeger. En na verschillende bezoeken aan verschillende specialisten op latere leeftijd, ik ben inmiddels 45 (val eerst maar eens af mevrouw) werd het op mentaal vlak gezocht (dát heeft wel op andere fronten enorm geholpen). Met als resultaat dat ik ook keihard voor mezelf ben. Het heeft me ook wel veel gebracht dat wel. Ik doe twee keer per week krachttraining, wandel elke ochtend, ben een eigen zaak gestart 2,5 jaar geleden en sta 35 uur in de salon, ben vrijwilliger voor de winkeliersvereniging en heb een redelijk actief sociaal leven. Was wel elke avond kapot en moest soms een heel weekend bijslapen van alle drukte. (Nu is het wel helder waarom)
De grote uitdaging zit er nu in dat ik mild voor mezelf ben, mensen om hulp vraag waar nodig (hè getsie) en accepteer dat ik een chronische aandoening heb.
Tegelijkertijd krijg je van genoeg advies van mensen (die het zelf niet hebben maar wel een moeder van de buurvrouw die het doet met de buurman van drie huizen verderop en daar de zoon weer van kennen) over wat je allemaal wel kan doen.
Hoe gaan jullie om met de acceptatie? En het stukje onbegrip van mensen? Ben geneigd een rietje in m'n tas te doen en zeggen dat ze daar maar lekker door moeten gaan ademen als ze weer eens komen met 'weet je wat jij zou moeten doen?'.
Kleurrijke groet, Debbie
Het belangrijkste in mijn ogen is dat je blijft communiceren en uitleggen. Bijna iedereen kent wel iemand met astma en toch is het voor iedereen anders wat je wel of niet kunt of waar je behoefte aan hebt. Mensen willen vaak graag helpen maar dat werkt alleen als jij aangeeft waar je behoefte aan hebt. Het is ook goed om aan te geven wat de prikkels zijn die klachten veroorzaken. Ik heb bijvoorbeeld heel kinderachtig een lijstje gestuurd aan mijn familie maar zij waren er juist heel blij mee. En nu gaat mijn schoonzusje opnieuw douchen als ze per ongeluk toch een geurtje opgedaan heeft op een dag dat we afgesproken hebben en barbecued mijn broer buiten en eten we binnen en trekt hij schone kleding aan dan waar hij mee bij de barbecue gestaan heeft.
Leg ook uit dat het elke dag weer anders kan zijn en dat wat je vandaag kan niet hoeft te betekenen dat je dat morgen ook kan. Ik spreek heel vaak onder voorbehoud af, dat geeft mij ook rust en vertrouwen dat ik af mag zeggen als het toch niet gaat en mijn vriendinnen zijn soms beter in het bedenken van een alternatief wat wel lukt dan ik zelf. Je mag mensen vragen om rekening met je te houden, dat is iets wat ik ook nog moet oefenen.
Dat rekening met me houden vind ik echt heel lastig. Ben van jongs af aan altijd de zorger geweest. Ik ga ook oefenen. Net al even een potje staan janken van frustratie bij m'n personal trainer, dat hielp. En het trainen ook haha
Bedankt voor je verhaal. Het is troostend om te lezen dat ik niet alleen hierin ben.