Ben ik eigenlijk arbeidsongeschikt met mijn COPD?
05-04-2026 om 18:30 uurIk weet al een jaar of 10 dat ik COPD heb en ik gebruik al een jaar of 5 diverse pufjes. Ik ben in die periode uiteraard gestopt met roken, maar mede door psychische omstandigheden heb ik altijd een zwakte blijven houden voor het roken van marihuana, al is dat de laatste 2 a 3 jaar nog maar enkele keren per maand.
Door dezelfde omstandigheden ben ik ook, zoals ze noemen,een zorgmijder en heb ik zolang mogelijk geprobeerd het allemaal wel zelf (samen met de pufjes) te rooien. Op zich ging dat tot een halfjaar geleden prima, al ben ik van 5 dagen per week, naar vier dagen per week en nu drie dagen per week (fysiek zwaar) werk gegaan (he, ik had toch geen geld meer nodig om te blowen😉). Ik fietste en wandelde nog regelmatig en ondanks dat het zwaar is kon ik ook aardig het huishouden bijhouden.
Maar nu is het helemaal mis: ik ben dit jaar al drie keer een aantal dagen heel erg ziek (longaanval?) geweest. Mijn klachten zijn echt fors toegenomen (fase3/4?) en ik ben nauwelijks in staat om mijn werkzaamheden goed uit voeren. Gelukkig werk ik in een team vol idioten en ben ik er tot nu toe mee weggekomen, en heeft mijn vrouw de nodige huishoudelijke taken op zich genomen.
Maar ik ben het spuugzat. Ik doe helemaal niets meer vanwege een gebrek aan energie. Na een dag werken lig ik om 19:00 uur op bed. Ik kijk wat domme TikTok of YouTube filmpjes en probeer op tijd te gaan slapen. Of, als mijn vrouw aan het werk is, drink ik een paar bier en val ik om 22:00 toch wat aangeschoten in slaap. Op mijn vrije dagen probeer ik er het beste van te maken maar vooral door de benauwdheid (en natuurlijk ook depressieve klachten) komt er maar weinig uit mijn handen en beleef ik maar weinig plezier aan mijn vrije tijd.
Ik ga er vanuit dat dit een beetje een standaard COPD verhaal is, maar ik sta nu op het punt dat ik serieus meer plezier in mijn leven moet gaan krijgen omdat het voor mij op deze manier niet zo heel veel zin meer heeft. Ik zal twee stappen moeten gaan zetten, nl. Ten eerste naar de huisarts voor alle onderzoeken en testen en therapieën die er maar mogelijk zijn. Met andere woorden van zorgmijder naar zorg zoeker. En ten tweede, en dat is de reden dat ik dit hele verhaal hier op het forum plaats, ik wil me gaan ziek melden met als doel om uiteindelijk in de WAO (of hoe het dan ook mag heten) terecht te komen.
Het eerste deel van het te lopen traject (huisarts) zie ik opzich niet tegen op, het is een vriendelijke vrouw die volgens mij het beste met mij voor heeft. Ik stap gewoon op en ik zie wel waar mij dat gaat brengen. Maar dat tweede deel maakt me angstig, ongerust en paniekerig. Ik heb mijn hele leven dit soort instanties (uwv, sociale dienst, arbodienst etc.) zorgvuldig vermeden. Ook in de periodes dat het psychisch slecht met me ging vroeg ik echt geen uitkering aan. Gedeeltelijk trots, gedeeltelijk onvrede over de manier waarop je behandeld word, wat mij betreft soms op het criminele af.
En zo kom ik dus eigenlijk bij de kern van de vraag die ik op dit moment op dit forum wil stellen: hoe pak ik dit aan?
Wat is stap 1, je ziek melden? Ik voel me niet iedere dag ziek en ik vind mijn werk op zich superleuk, maar het word gewoon te zwaar. Ik heb verder geen andere opleiding dus wat dat betreft zit ik ook vast.
Ik ben groenteboer in een supermarkt, maar heb(nog) geen vast dienstverband, hoe gaat dat werken?
Wat doe ik als de arbo zegt dat ik best achter de kassa kan gaan zitten? Met beginnende depressieve klachten is dat de intercity naar vergevorderde depressieve klachten voor mij!
Wat doe ik als mijn uitkering/inkomen veel te weinig word? (Ik was natuurlijk al zonder doktersadvies minder gaan werken, was dat dom?)
En zo komen er nog vele vragen bij mij naar boven die mij een zeer paniekerig gevoel opleveren.
Het opschrijven van dit hele verhaal heeft mij al veel goed gedaan, en als u het helemaal tot het eind heeft uitgelezen: dank u wel.
Hopelijk is er iemand die mij een beetje op gang kan helpen.
Met vriendelijke groet
Ies
Ik zou niet te ver vooruit kijken nu. Wellicht knap je met goede behandeling dusdanig op dat je wel weer kunt werken en als dat lukt is dat altijd beter. Heb je ook behandeling voor je psychische klachten? Kaart dat ook aan.
Als je je ziek meldt bij je werkgever moet die je de eerste twee jaar doorbetalen. In het eerste jaar ligt de focus op terugkeer in je eigen functie, in het tweede jaar moet er ook gekeken worden naar ander werk bij je eigen werkgever of bij een andere werkgever, het zogenaamde tweede spoor. Als je contract voortijdig eindigt, moet je werkgever je ziek uit dienst melden bij uwv en kom je de resterende tijd in de ziektewet. Na die twee jaar (na 88 weken) kan je de wia aanvraag doen bij uwv. De verzekeringsarts gaat dan kijken wat je nog wel kan met je beperkingen en de arbeidsdeskundige gaat aan de hand daarvan kijken welke functies je nog kunt doen en wat je daarmee kunt verdienen.
Het verschil tussen wat je nog kunt verdienen met aangepast werk en wat nu verdiende het jaar voor je ziekmelding is het arbeidsongeschiktheid percentage. Daarom is het nooit slim om zelf vrijwillig minder te gaan werken. Als je arbeidsongeschiktheid percentage boven de 35% ligt kom je (al dan niet) gedeeltelijk in de WIA. Maximaal de eerste twee ontvang je 70% van het inkomen van het jaar voordat je ziek meldde, daarna hangt het af van het percentage arbeidsongeschiktheid en of en hoeveel je werkt of niet.
Ik zou allereerst naar je huisarts gaan en daarmee verder kijken en nog niet te ver vooruit kijken en denken.
Hallo Ies,
Goed om je ervaring hier te delen. Daantjes adviezen zijn een mooi begin. Kijken naar de klachten die je hebt, de diagnose beter in beeld krijgen en een passende behandeling. Dat kan al zoveel verlichting geven.
Verder kun je kijken naar hoe je met je energie omgaat. Misschien wat meer pauzes inlassen, de dagindeling aanpassen. Zelf heb ik bijv. in de ochtend de meeste energie, moet dan opletten dat ik dan niet teveel doe zodat ik 's middags ook nog wat kan doen. Bij andere mensen kan het juist precies andersom zijn.
Welke activiteiten geven je energie, is ook een heel belangrijke. Je zegt wandelen en fietsen doe je graag. Hoe kun je dit aanpassen om er nu ook plezier aan te beleven. Bijv. er zijn wandelgroepjes voor mensen met COPD maar ook overal initiatieven bij wijkcentra of huisartsenpraktijken waar wandelgroepjes zijn. Is een E-bike een goede vervanger voor een gewone fiets?
Dat het moeilijk is om hulp te vragen is ook echt moeilijk. Een gekke zin maar de waarheid. Bedenk dat er veel zorgverleners zijn die bereid zijn om je op weg te helpen. Tref je iemand waarmee je geen enkele klik ervaart dan is het ok om een andere zorgverlener te zoeken.
Ook mag je kritisch zijn over voorstellen, die gedaan worden ten aanzien van een behandeling.
Tijd vragen om er over na te denken kan altijd, vragen naar alternatieven mag ook.
Een begeleider, die met je meedenkt is ook fijn. Soms een praktijkondersteuner bij de huisarts of een maatschappelijk werker.
Sterkte met al je overdenkingen en alle stappen die je gaat nemen. Het begin heb je al gemaakt.
Groetjes Spirit
hoi iespizza
Je verhaal klinkt ergens wel herkenbaar maar toch iets anders. Ik zelf ben 2 jaar geleden uitgevallen na een longaanval en door omstandigheden nu nog steeds in de ziektewet en zit nu in het proces voor de wia aanvraag bij het uwv wat ik zelf niet wil. Maar in jou situatie zou ik je niet meteen adviseren de ziektewet in te gaan (of het moet echt niet meer gaan natuurlijk) maar eerst bij het UWV een arbeidsdeskundig onderzoek aan te vragen, dan heb je tenminste handvatten waar je traject zou kunnen eindigen. Vergeet ook niet dat het traject best heftig is en je in het 2e ziektejaar ook 30% van je inkomen in moet leveren als het tegenzit (ligt natuurlijk aan de werkgever). Daarna zou ik een gesprek met je arboarts aanvragen en het met hem bespreken (het zijn best aardige mensen over het algemeen, die jouw belastbaarheid belangrijk vinden). Daarna kan je altijd nog besluiten om je ziek te melden maar een volledige afkeuring is tegenwoordig niet zo makkelijk meer te realiseren. Sterkte en hopelijk kom je eruit.