Leven met COPD: anders dan gepland, toch niet stil

Leven met COPD: anders dan gepland, toch niet stil

Ik ben 63 jaar en sinds december 2025 afgekeurd. Dat is zo’n moment waarop je merkt: dit is niet een “fase”, dit is een nieuwe werkelijkheid.

Mijn contract liep af en werd niet verlengd. Ik ben ziek de WW in gegaan. En ik had een eigen bedrijf in de reclame- en promotiewereld — daar ben ik mee gestopt. Niet omdat ik het werk niet mooi vond, maar omdat mijn lijf steeds vaker aangaf: dit tempo trek ik niet meer.

Werken? Ja, dat zou ik nog steeds graag willen. Maar met mijn ernstige COPD kan dat alleen nog als ik alles zelf kan indelen. Geen vaste uren, geen druk, geen verplichtingen waar je niet onderuit kunt. Want bij mij bepaalt mijn gezondheid de planning — en dat verandert soms per dag, soms per uur.

Dus ben ik gaan schuiven met de vraag: wat past er nog wél?

Ik doe nu vrijwilligerswerk bij de lokale omroep en help ook op andere plekken. Dat geeft me iets terug: ritme, contact, het gevoel dat ik nog mee kan doen. En ik vind het oprecht leuk om podcasts te maken. Verhalen verzamelen, gesprekken voeren, iets maken dat ertoe doet — even niet alleen “patiënt”, maar gewoon weer mezelf.

Daarnaast ben ik betrokken bij het mantelzorgnetwerk in de gemeente. Omdat ik van dichtbij zie hoe belangrijk die steun is. Niet alleen voor degene die ziek is, maar voor het hele gezin eromheen.

En ik wil ook eerlijk zijn: dit klinkt allemaal positief, maar het gaat niet altijd zo. Na een longaanval kan ik mentaal net zo hard teruggeworpen worden als lichamelijk. Dan is het frustrerend: je hebt net weer wat opgebouwd, je vindt een beetje balans… en dan moet je opnieuw beginnen. Rustiger aan. Grenzen opnieuw trekken. Weer leren vertrouwen op “kleine stapjes”.

Ik praat daarom ook met een medisch psycholoog. Niet omdat ik “zielig” ben, maar omdat het veel is. En omdat je niet alles telkens thuis wil neerleggen bij je vrouw en familie. Soms is het al genoeg om hardop te kunnen zeggen hoe het echt gaat.

Thuis hebben we samen keuzes moeten maken. Mijn vrouw is meer gaan werken om alles toch mogelijk te maken. Dat raakt me. Het is liefde in de praktijk — en het laat tegelijk zien wat chronisch ziek zijn óók doet in een relatie: je moet samen blijven aanpassen.

Ik heb geluk met mensen om me heen die steeds beter begrijpen hoe COPD werkt. Want van buiten lijkt het soms alsof je “toch even” iets kunt doen. Maar “even” is bij mij niet altijd even.

Ik weet niet wat morgen brengt.
Maar vandaag kies ik: kijken naar mogelijkheden, eerlijk zijn over de beperkingen, en blijven zoeken naar manieren om mee te doen.
Niet groots. Wel echt.