COPD ontmoet Astma, of was het andersom ....

“Oh er zijn toch meer Nederlanders”. Omdat ik bezig ben in een Nederlands puzzelboekje en mijn vrouw een deel van de Zeven Zusters leest heeft ontkennen geen zin. Het is in de zomer van 2023 als Astma ons rustige leventje binnenstormt. Al snel weten wij dat Astma is getrouwd maar haar man heeft achtergelaten in hun penthouse. Later blijkt dat gewoon een appartement op de bovenste verdieping van ons gezamenlijke vakantiecomplex in de Spaanse zon vlakbij Alicante. Maar penthouse klinkt natuurlijk een stuk beter. Bijna elke dag komen wij Astma wel tegen en manlief daalt ook regelmatig vanuit het penthouse af naar zwembadniveau. 
Astma en ik komen al snel tot de conclusie dat wij allebei ernstige longproblemen hebben met gelukkig een zorgzame partner aan onze zijde. 

Als de vakantie is afgelopen vinden wij het allemaal erg leuk om contact te houden. Wij wonen te ver van elkaar om heel vaak koffie te drinken. Maar zo nu en dan lukt dat en een enkele keer gaan wij met z’n allen een weekendje weg. Maar met Astma gaat het steeds slechter. Astma wordt zieker en zieker en moet uiteindelijk eind 2024 maar liefst 8 weken naar het revalidatiecentrum in Davos om weer op adem te komen. Terug uit Davos zien we een toch wel opgeknapte Astma. Wel is het spannend dat nu de biologicals medicatie ingeregeld gaat worden. Astma knapt daar uiteindelijk eigenlijk niet heel erg van op. Weer verstrijkt er een periode. Mijn COPD, inmiddels aangevuld met longkanker, gaat ook niet super maar ik doe gewoon kalm aan en zeg tegen iedereen die iets te melden heeft over mijn snelheid van lopen/fietsen of golfen dat ik al oud aan het worden ben. Ergens in april van dit jaar belt Astma ineens. Ze hebben 3 weken vakantie geboekt in Spanje, of ik toevallig die omgeving ken en wat tips heb. Ik schiet in de lach, toeval bestaat niet, ook wij hebben in dezelfde periode een week vakantie in diezelfde regio geboekt. We spreken direct een datum af dat wij elkaar in Alicante ontmoeten om gezellig bij te kletsen. Ik dacht dat de combinatie COPD en longkanker slopend was maar als ik Astma nu weer ontmoet dan weet ik wel beter. Heftig om te zien dat Astma die toch zo’n 10 jaar jonger is en gezond leeft, zo snel zo achteruit gaat. Gezellig praten en eten gaan nog prima, maar de wandeling door een klein deel van het oude centrum van Alicante gaat via heel veel tussenstops.

Het is confronterend te zien hoe een lotgenoot achteruit gaat. Nog erger wordt het als je naar het verhaal luistert dat erbij hoort. Haar longarts zou graag zien dat Astma 3x per week fitness gaat doen bij een gespecialiseerde longfysiotherapeut. Sporten en energie blijven onderhouden en opbouwen is op dit moment erg belangrijk. Maar dan komen onze regeltjes weer bovendrijven. Astma heeft ASTMA en geen COPD en daardoor kan Astma geen aanspraak maken op een volledige vergoeding van haar zorgverzekeraar. Ook brieven van de longarts helpen niet. Alternatief is dat Astma weer voor 8-10 weken naar Davos gaat. Die kosten gaat de zorgverzekeraar namelijk wel betalen.

Ik ben nieuwsgierig en vraag aan Astma over wat voor bedragen wij dan praten. Niet schrikken zegt Astma. Het gaat dan over ca. € 3.500,00 per jaar voor de fitness en ca € 56.000,00 per opname in Davos.

Ik weet voor een eenvoudige patiënt best veel over leven met de ziekte COPD maar slechts heel, heel weinig over de ziekte ASTMA. Maar als ik naast Astma loop dan lopen er gewoon 2 (superleuke)mensen die geen adem kunnen halen zoals zij dat zelf graag zouden willen. Verschil is dat ik met COPD gold 3 wel volledige vergoeding voor fysiofitness krijgt maar Astma met ASTMA niet………..

Foto: Met Astma in Alicante juni 2026 die met dat lelijke blauwe petje ben ik